🧚🏼‍♀️

birine gercekten cok icten duygular hissediyorum ama ona soyledigimde ve o karsilik verdiginde sinirlarimi cizemeyecegimi bildigimden aciklayamiyorum kendisine. ufak ufak seyler yaziyoruz tabi ama asla seni seviyorum demek yok! yasak!

bu konu hakkında düşünmek beni ikileme itiyor. çoğu zaman farkındalık bir lanete dönüşüyor çünkü bir şeylerin farkında olduğum için bazı noktalarda sorumlu olduğumu da düşünüyorum. yapılan bir yanlış harekete tepki göstermemek, benim de o yanlışın faili olduğumu düşündürüyor bana. tepki göstersem de hiçbir şeyin değişmeyeceği durumlar var hayatta.

zihnimde çok şey var; çok fazla fikir, çok fazla düşünce, çok fazla hayal ama ben obsesif kompulsif bozukluğu olan biriyim. her şey planlanmalı, her şey düzenli olmalı, her şey kategorize edilmeli. bebeğim bi' sakin ya 😖 tamam yeni bir şeye başlamanın heyecanındasın tekrar ve nasıl ilerleyeceğini önceden planlamak istiyorsun ama hayat her zaman böyle ilerlemiyor ve ilerlemesine de gerek yok. spontane ol, birkaç yaş önceki halin gibi.

konuya nerden, nasıl, kimle gireceğimi bilmediğim bir yazı oluyor. zaten daha önceki blog yazma girişimlerim de istikrarsızlığım sonucunda başarısızlıkla sonuçlandı. biraz kendimle baş başa kalmak istediğim ve kendimle yüzleşmem gerektiği için tekrar başlamak istedim bu "iç dökme seansları"na. kişisel herhangi bir bilgi vermek istemiyorum, bazı güvensizlikler...