En sevdiği şarkı çaldı şimdi radyoda. Sesi kıs! Çiçeklere su ver. Sesi kıs! Sesini kıs! İçinin sesini kıs! Kes sesini artık içinin!. İçin çıktı bak. dök şuraya suyu!

Sessizliğin sesini sonuna kadar aç, yeterince gece oldu zaten kimse duymaz.

Annem bilseydi beni senin büyüttüğünü, çok üzülürdü.

ilk acısını babasından tatmayan birine, neyi anlatacaksın ki? her çocuğun ilk yenilgisidir ne de olsa.

Bana eskiden şöyle bir cümle kurulmuştu: “Sana seni hiç üzmeyeceğimin sözünü veremem insanız illa kusurumuz olur ama şunun sözünü verebilirim: Ben bizi riske atacak bir şeyi asla yapmam.”

firuze dedi, firuze bakmadı. bir daha firuze dedi. firuze kalbinde üç bina yıkmış, iki bahçe yakmış, yazınki kuşları gönlünden göçmüş gibi döndü baktı. bazen gidiyorum denmez.

Kaburgalarımda çiçekler açtırırdın ve umuda gebe kalbim heyecanlanırdı, ardından şımarık bir çocuğun kullanıp attığı oyuncağı gibi bırakırdın.