Amoeba

Kabisado ko ang iyong mukha; bawat pekas mula sa iyong noo, at ang nunal na malapit sa iyong mga mata.

Ang iyong labing madalas kong pinagmamasdan, at ang ngiting kayang pabalikin lahat ng sumaglit.

Mula sa pagkakahawi ng iyong buhok, kabisado ko ang bawat paggalaw ng mga hibla.

Ang kulot at bawat teksturang ramdam ng aking mga kamay na ginugunita ang bawat saya.

Sinabay sa bawat indayog at ungol ng pangalan, ang ritmong pilit na inaalala at kinabisa.

Dala ng masugid na pagsulong papunta sa rurok, at ang magaslaw na paglapat ng iyong kamay.

Hindi matanggal ang mga markang naiwan, ang iyong boses na pilit sumasagi sa aking isipan;

Na tuwing gabi, umaalingawngaw at nagpapaalala ng daan na hindi ko na matanaw.

At kahit piliting alisin sa aking memorya, tanda ko pa rin ang bawat salita, bawat pagbigkas, at bawat pagbaybay sa aking pangalan.

Dito, sa isip ko, mananatiling parang sugat na hindi naghihilom.

Dahil ang iyong mukha ang magpapaalala sa akin ng pag-ibig na hindi nangyari, hindi natupad, at hindi naging akin.

At kahit kabisado ko ang iyong mukha,

ang buong ikaw,

sa bawat sulok at pasikot-sikot ng pagkatao mo,

Oh aking mahal, sa muling ika’y aking makita sa gitna ng naglalakihang alon,

Sasalubong sa’yo ang mga halik at yakap na matagal ko nang naipon.

Wala pa ring nagbago sa iyo; sa mga kilos at galaw, at ang panyolitong dala mo. 

At sana sa pagtatagpong ito, pag-ibig mo’y hindi magbago. 

Puwede bang sa pagkakataong ito’y hawakan mong maigi ang aking mga kamay, 

Habang sinusuyod ang dalampasigan, habang ika’y aking kapiling sa gitna ng dapit-hapon.

Maari bang sa sandaling ito, hayaan mong ako naman ang gagabay kung saan man tayo tutungo, 

Basta ipangako mong sasama ka, upang sa muling ika’’y aalis, dala ang palatandaang tinayo.

Kung sa susunod man na pag-alis mo ay hindi na muling matandaan ang daan patungo doon, 

Hayaan mong mga bituin ang magmistulang ilaw mo habang ika’y naglalakad sa dilim, 

Hayaan mong ang buwan ang maging palatandaan na ang pagmamahal na aking kinikimkim,

Ay kasing lawak ng bisig na handa ka muling tanggapin, na handa ka muling yakapin. 

At kung ikaw man ay nalulumbay, tandaan mo sana  ang mga pangako na  aking binitawan, 

Na sa susunod nating pagtatagpo, suot ko pa rin ang paborito kong bistida, at ang ipit ng buhok, 

Na hindi magbabago, kahit paglipasan man ng maraming panahon, at kahit na ang bawat pangako

Ay hindi na muling mabalikan sa bawat pag-alala mo ng bawat daan, hayaan mo kong hagkan kita. 

Para maipaalala sa’yo, na ako’y maghihintay sa ating dating tagpuan, doon malapit sa may dalampasigan

Sa gitna ng alon, at nag-aalab na puso; doon sa pagitan ng kasiguraduhan at ang aking pangako. 

Doon sa panatag at gitna ng delubyo, sa nag-sasalubong na kidlat at ulan sa madalim mong hapon;

Doon sa dulo ng bawat alaalang nakatago sa loob ng isip, diwa, at pusong naghihikahos. 

At kung hindi na muli matandaan ang mga salitang iyong binitawan noon, 

Bigyan mo ako ng pagkakataon na ika’y muling yakapin kahit saglit, kahit sa pagkakataon na ito, 

Kahit hindi mo na tanda ang pangalan ko, hayaan mong sambitin ng aking mga labi ng paulit-ulit,

Hanggang sa maalala mong muli, na baka sakaling matandaan mo, oh mahal ko. 

Na hihintayin kitang muli, at ika’y mag-tutungo doon; sa ating dating tagpuan, at sinumpaang pagtatagpo.

Sa hintayan ng langit, sa gitna ng tala at himpapawid, sa pag-lubog ng buwan at araw, sa gitna ng takipsilim at bukang liwayway, sa gitna ng mga salubong at paalam, sa gitna ng hanggang sa muli at sa susunod na habang-buhay. 

Ako’y maghihintay.

https://instagram.com/lovethewilling?igshid=gn7d3uvpu0z1