blury

Eskisi gibi yakın olamama durumu canımı çok yakıyor.

Bin bıçak var sırtımda,biniyle de adaşsın. Her biri hayran sana..

Göğüs kafesi. Bir şehrin başlangıç, ve bitişi.

Biri gelir,hayatta yapmam,dediğin ne varsa fazlasıyla yaptırır ve yaparken zerre pişmanlık duymazsın bile çünkü kendinde değilsindir.Aşk bir hastalıktır ya da bu his her neyse.Zamanla saplantılaşır,engel olamazsın.Ve o öyle biridir ki,ilacın olduğunu bilirsin ama içtikçe yaran daha da açılır,daha da acır.   İşte aşk böyle bir şeydir.

Ya hemen büyüyelim ve bitsin bu iş ya da altı yaşında kalalım hep ve tek derdimiz tabağımızdaki yemeği bitiremeyişimiz olsun.

Sanki uçurumun kıyısında değilmişim gibi rahat davranıyordu.

asıl özlem insana mıdır yoksa hissettirdiklerine mi ?