Untitled

Hoi allemaal,

Het is alweer even geleden, I know. Dat kwam door privee omstandigheden waardoor dingen niet echt volgens het wel bekende boekje verliepen. Maar nu zijn we er weer, en hoe? Nou, met een prachtige zoon die het onwijs goed doet en terwijl ik dit schrrijf heerlijk ligt te chillen in de box. Onze zoon is nu iets meer dan 5 weekjes oud en wat zijn we trots, dankbaar en bovenal zo verliefd op dit kleine grote mannetje. Nu hoor ik jullie denken, leuk, dat jullie zo trots zijn, maar wat is er alllemaal gebeurd? Nou, een hele boel. Ik ga niet alles uit de doeken doen, maar ik wil jullie wel graag meenemen in de afgelopen 5 weken en dan vooral de kraamtijd en ddeels de bevalling.

39 weken en 6 dagen zwanger, en toen?

Op 19 mei werd ik wakker met vrij heftige krampen, ik dacht nog, nou, ik heb best flink lopen bunkeren gisteravond, dus dat zal het wel zijn. Maar nopee, het feest ging gewoon door en werd steeds heftiger, tot ik om 22:00 de verloskundige belde. Die kwam langs en zei dat het inderdaad zo was, wat ik dacht was gebeurd, het was begonnen en wij zouden onzeh zoon snel gaan ontmoeten. We gingen opweg naar het ziekenhuis en daar aangekomen werden we geinstaleerd in een super mooie en fijne kamer. Ongeveer een half uurtje later besloot ik dat ik toch pijnbestrijding wilde, die ik toen ook vrij snel kon krijgen. So far so good dus, zou je zeggen, wat ook echt wel het geval was.

Uiteindelijk liepen dingen niet echt zoals we voor ogen haddeen en is het een keizersnede geworden, en is onze zoon gezond en wel ter wereld gekomen. Toen kon het feest echt gaan beginnen, mijn herstel en de kraamtijd.

Kraamtijd.

We hadden een super fijne en geduldige kraamverrzorgende, die mij en mijn partner met liefde wegwijs maakte in babyland en alles op een fijne manier aan ons kon uitleggen, wat vooral voor mij erg fijn was, aangezien ik alles zonder zicht moet doen. Ook de verlengde kraamzorg verliep gelukkig lekker soepel en ik heb onwijs kunnen lachen met de gene die de verlengde zorg kwam leveren.

Een volle dag, een nog vollere luier.

Mijn vriend had een aantal afspraken die niet verzet konden worden, dus hadden we afgesproken dat ik even een uurtje met hem alleen thuis zou zijn, onze zoon, niet vriend lief. Prima, zo gezegt, zo gedaan. Ik zette voor mezelf een theetje en ja hoorr, precies om 14:30, *wheeeeeee! Wheeeeeeee!* kleine man had honger. dus ik als de goede mama die ik ben een flesje gemaakt en alle voorbereidingen getroffen om hem eten te geven. 1 van die voorbereidingen was het verschonen van de luier van meneer. Natuurlijk had hij uitgerekend dit moment uitgekozen om eens even flink te gaan poepen, maar ja, je bent mama of je bent het niet, dus ging ik met dappere moet aan de gang om hem weer schoon te krijgen. Ik dachtt dat ik het alleen met doekjes wel zou reeddden, maar uiteindelijk hebben er nog washandjes, ja, mer dan 1, aan te pas moeten komen om zoon lief weer helemaal fris en fruitig te krijgen. toch best een uitdaging, kan ik je vertellen, maar de gene die mij persoonlijk kennen weten dat ik het moederschap juist daarrom zo onwijs leuk, leerzam en spannend vindt.

Wat gek, ik lek.

Vrouwen die wel eens zwanger zijn geweest weten dit, maar een aantal dagen na de bevalling krijgen alle vrouwen hie last van, stuwing. Ik was tot ongeveer 5 dagen na de bevalling nog steeds klacht vrij wat stuwing betrof, dus dacht nou mooi, heb ik even geluk… Nou, niet dus, want die zelfde avond kreeg ik onwijs veel pijn in mijn borsten en kon mijn vriend zijn lol niet op, ik was zeg maar een jongere versie van Dolly Parton, of liever gezegt, Dolly Post-partum… ik vond hm zelf erg goed bedacht… Anyway, ik nam wat paracetamol en hoopte dat het grootste ongemak hiermeer verholpen zou zijn, maar niets was minder waar. Ons lieve mannetje begon te huilen terwijl ik me klaar maakte om een snelle douche te nemen om te proberen te ontspannen. Ken je dat spoor dat een slak achter laat als hij ergens heen gaat? Nou dat deed ik dus ook, alleen had ik niets in de gaten totdat mijn vriend zei schat, uhm, je bent best aan het lekken… oeps, in 1 keer deed mijn lichaam uit zichzelf allemaal dingen waarvan ik niet eens wist dat het kon… best interessant wel moet ik zeggen.

Het moederschap is anders, soms ingewikkeld maar ovver het algemeen ben ik zo blij verrasd over hoe goed het eingelijk gaat, dingen waar ik eerst wel tegenop zag, zoals het aan/uit kleden, verschonen en het voeden gaan eigenlijk allemaal vanzelf. En gelukkig heb ik een schat van een man die mij sn’achts gewoon door laat slapen, ook dat helpt. De afgelopen vijf weken zijn zo onwijs snel gegaan en mijn god wat groeit hij toch onwijs hard. Maar oh wat zijn we trots. Er gaan nog zoooooo veel meer mooie momenten met hem komen, en ik kan niet wachten om die me jjullie te delen.

In de afgelopen paar weken hebben we veel gedaan, nouja, voornamelijk mam pap en mijn partner. Mijn moeder heeft de babykamer prachtig geverfd e mijn partner en ik hebben de meubels vervolgens opgehaald, die mam en hij toen samen in elkaar hebben gezet. Het resultaat, een onwijs mooie babykamer met super mooie meubels die er nog als nieuw uit zien en precies passen bij de kleuren op de muur.

Een verknipte baby en een gezellige verjaardag.

Afgelopen februari was mijn vriend jarig, dus had ik, zoals het hoort op een verjaardag leuke cadeautjes geregeld, althans, dat was het plan. Zo had ik onderanderen een kistje met speciaal bier, een fotoalbum voor onze mini en andere leuke dingetjes gekocht. Een fotoalbum zonder foto’s is natuurlijk best wel schraal, dus had ik bedacht dat het een leuk idee was om een wegwerp fototoestel erbij aan te schaffen voor als mini geboren is. dan kan de trotse pappa leuk fotos schieten voor in zijn nieuwe fotoalbum. Terwijl ik bezig was met alles vorm te geven in mijn hoofd dacht ik wacht, we hebbben ook nog de echo foto’s, hoe leuk zou het zijn om die in een  enveloppe te doen en in te pakken bij de fotocamera. Zo gezegt, zo gedaan. Ik had ook inpakpapier gekocht, en ging dus heel fanatiek aan de slag met het inpakken van de cadeautjes terwijl vriend lief op zijn werk zat. En terwijl ik het papier aan het knippen was dacht ik hmm, die schaar knipt ineens wel heel erg zwaar, hoe kan dat? Nou, dat kwam dus omdat ik, in mijn enthousiasme ook heerlijk in de echo foto’s aan het knippen was… Toch had ik ze er maar bij laten zitten, er was immers een kans dat ik alleen de witte omranding had ingeknipt, en niet de foto’s. Maar tijdens het uitpakken kwamen we er dus achter dat mini lief helemaal verknipt is. Dus helaas gaat het wel bekende motto “gelukkig hebben we de ffoto’s nog” niet oop bij deze situatie. Maar tijdens mijn laatste controle bij de verloskundige hebben we wel heerlijk kunnen lachen om dit voorval, want alleen ik doe zo iets in de woorden van mijn partner. Gelukkig kunnen we de foto’s opnieuw krijgen van de verloskundige die dit in het systeem vermeldden samen met een korte toelichting, ik weet zeker dat hierover nog veel gelachen en gepraat is op de praktijk, en terecht.

Zoals gezegt ben ik dus 29 weken zwanger, ik merk nu eingelijk pas hoe onwijs veel mini aan het schoppen, porren, schuiven en draaien is in mijn buik. Maar dit gevoel is echt fantastisch. Ook hebben we de naam eindelijk vastgesteld en is dus ook dat afgestreept op onze checklist. Alles begint steeds meer op z’n plek te vallen, en dat is echt superfijn. 

Behalve dat ik onze baby eigenhandig veranderd heb in een legpuzel is er weinig nieuws te vertellen. Het idee dat ik over iets minder dan 3 maanden onze mini eindelijk kan ontmoeten is zo onwijs bizar, maar manman ik heb er zin in.

de volgende keer heb ik hopelijk meer te vertellen.

Twede trimester

Tijdens mijn twede trimester, dat volgendeweek over gaat in het derde en laatste trimester, heb ik zo intens kunnen en mogen genietenn van al die schopjes en soms best wel harde stompjes van onze kleine kickboxer daarbinnen. Ik blijf het bijzonder vinden, het is echt bizar. Misschien dat ik het meer bewust mee krijg ook omdat ik niets zie, maar ik vind het best intens, vooral snachts, als dat kleine feestbeest volledig los gaat daar binnen, terwijl ik probeer te slapen. Daar waar ik echt onwijs link kan worden als ik wakker gemaakt wordt, tenzij man lief met een koffietje naast het bed staat, vind ik het helemaal niet errg als mini besluit dat ik genoeg geslapen heb en alvast aan zijn training voor zijn toekomstige voetbal of, als het aan mijn partner ligt, rugby, loopbaan begint.

Kleertjes, kleertjes en nog veeeeeeel meer kleertjes.

Een tijdje geleden belde een kennis van ons op om te vragen of wij wellicht interessen hadden in “een paar tassen” met babykleding waar haar twee kleinkinderen uitgegroeit waren. Natuurlijk, altijd welkom, want een baby is al duur zat, en laten we eerlijk zijn, wie zou er nu nee zeggen tegen gratis spullen? Nou, ik niet. Onthoudt even dat het “een paar tassen” zouden zijn, dit is belangrijk. Nadat we hadden laten wetenn dat wij zeker wel interessen hadden kreeg ik een telefoontje. “Ja, uhm, ken je die Big-shoppers? Ja, die kennen we, “oh ok. Nou, het zijn er 13, helemaal vol. We komen ze wel even brengen.” Ik dacht nog, ja, ja… leuke grap, humor, hou ik van. De volgende dag gaat de bel. “Ha vrouwke, mooi buikske al hoor.” Ja, bedankt. Maar uhm, zijn het echt 13 tassen vol? “Ja zeker, ik ga ze wel even pakken, zal ik ze in de huiskamer zetten?” Joh, wat jij wil. Uiteindelijk heeft die beste man 9 keer moeten lopen om alles binnen te krijgen en heeft ons mam 2 dagen nodig gehad om alles uit te zoeken. Maar zo lief, Hariette Roel en natuuurlijk Amanda en partner, dankjewel voor alle spullen. Die gaan hier een mooi plekje krijgen en komen goed van pas.

Bboekjes, doekjes en heeeeeel veel luiers.

Ja ja, ook ik ben gaan zoeken naar boeken die ik als toekomstige volledig blinde moeder kan lezen en/of luisteren. Dat bleek nog vies tegen te vallen. Er ware er wel een paar in braille verkrijgbaar, maar 1 braille-boek word geleverd in meerdere boeken, die banden worden genoemd, ook is het papier dat gebruikt word om deze oeken in braille te printen erg dik, waardoor de boeken of wel banden dus ook erg dik zijn, Hierdoor nemen ze veel ruimte in en aangezien onze woonkamer en de rest van het huis al ramvol staat met baby spullen was dat geen optie. Maar gelukkig was daar storytell, met meer dan genoeg luisterboeken over zwangerschap, bevallen en de kraamtijd. Een boek wat ik zeker kan aanraden is het nieuwste boek van Verloskundige Marlies Koers. Haar eerste 2 boeken heb ik al meerdere keren geluisterd en zijn zeker 2 favorieten in mijn top 5. Haar nieuwste boek, vol met informatie, tips, handige checklists en adviezen over zwangerschap, bevallen, kraamtijd en ales daar tussenin is echt fantastisch om te lezen, ook of juist als je helemaal geen zicht hebt, zoals ik. In iedere week beschrijft ze de grote van de baby met voorbeelden die allerdaags zijn, zoals een bloemkool, aardbei, of iets anders dat makkelijk te vinden is en daardoor ook tastbaar is, wat voor mij dus echt geweldig is. Natuurlijk zijn er meer boeken en schrijvers/schrijfsters die dit doen, maar de schrrijfstijl van Marlies is erg prettig en leest of in mijn geval, luisterd makkelijk weg. Ook kreeg ik vorigeweek in week 26 een e-mil dat ik gratis luiers en billendoekjes kon bestellen. top, gaan we doen. Dus ik aan de slag, maar wat bleek, website niet toegankelijk en de code werkte niet. Natuurlijk had ik kunnen zeggen jammer dan. Maar ik houdt nu eenmaal van een uitdaging en dacht wie niet waagt wie niet wint, weet je wat? Ik ga ze gewoon bellen. Zo gezegt zo gedaan. Ik dus bellen. “Oh, de code werkt niet zegt u? Wat vervelend,” Klopt, heel vervelend, maar al zou die wel gewerkt hebben, had ik de bestelling nog niet kunnen plaatsen door mijn visuele beperking. “Oh, heeft u niemand die u hiermeer kan helpen?” Natuurlijk had ik dat wel, maar af en toe ben ik net een klijn kind, Ik wil het, en ik wil het zelf doen… “Nouja, als u niemand heeft die u kan helpen, dan ga ik het voor u regelen, en ter compensatie zal ik 2 new-born pakketten opsturen.” Helemaal top. Elk nadel heeft zijn voordeel denk ik dan maar. Dus luiers hebben we voorlopig ook meer dan zat.

Verbouwen

Ik en mijn partner dachten dat het wel een goed idee was om de schuur bij het huis te trekken, waarrdoor er dus een bijkeuken ontstaat. Dus man lief met ons pap aan de slag, ik heb gewoon de real life versie van buurman en buurman in m’n achtertuin, maar wat doen ze het goed. Het word zo mooi, echt hulde aan ons pap en ons mam, die tussen hun werk door doen wat ze kunnen, en natuulijk mijn partner, die naast zijn full-time baan ook nog mee helpt waar hij kan. Jullie zijn helden. We hadden 1 afspraak voordat de verbouwing zou beginnen. Ik moest me nergens mee bemoeien en mocht niet in de weg lopen, iets waar ik toevallig heel goed in ben, volgens ons mam en pap. dus tja, dan ga ik maar gewoon thee drinken en netflexen als de mannen bezig zijn.

27 weken zwanger, het aftellen is begonnen.

Op het moment dat ik dit schrijf ben ik 27 weken zwanger. Volgendeweek beginnen de laatste 3 maanden, of wel, het derde en laatste trimester. Ik ben zo benieuwd naar onze kleine man, ik tel nu al de weken af totdat hij van zich laat horen, 1 ding is zeker, we hoeven de eerste 2 jaar geen kleren te kopen. Ook heb ik al een begin gemaakt met een bevalplan en het uitzoeken van een leuk geboortekaartje wat mijn lieve zusje gaat ontwerpen, thanks zus! Het maken van een bevalplan vond ik nog best lastig. Want ja, sfeerverlichting? Nah, vind ik niet echt nodig, maar mijn partner wellicht wel, Een zoutlampje aanschaffen? Nope, dat ga ik niet doen. Wel lijkt het me heerlijk om gebruik te maken van een bevalbad en douche, dus dat heb ik wel opgenomen in het plan. En natuurlijk kan het plan nog altijd gewijzigd worden. Aangezien ik ook niet weet wat ik kan verwachten weet ik niet goed wat ik op kan schrijven, maar 1 ding weet ik wel, ondanks dat ik niet weet wat ik kan verwachten, heb ik onwijs veel zin in de bevalling en onze eerste ontmoeting met Mini.

Aller eerst, ook voor alle lezers/volgers natuurlijk de beste wensen. Hier is veel gebeurd, laten we beginnen.

Ik was getroffen met een flinke griep/verkoudheid die nu eindelijk is verholpen. Terwijl ik daar mee bezig was was het natuurlijk ook tijd voor de 20 weken echo en het aller leukste, word het een mini meisje of jongen?

20 weken echo.

De 20 weken echo was in het ziekenhuis, alles zag er goed uiut, en werd goed en uitgebrijd bekeken. Met moeder via video bellen kregen we het onwijs mooie nieuws dat we een zoontje krijgen. Wat heerlijk. En dit wetende konden we ook de gender reveal gaan plannen.

Party-poppers of party-floppers?

Voor de gender reveal had ik party poppers besteld die helaas niet ooptijd zouden binnen komen vanwegen de feestdagen. Paniek paniek, want met nog maar 1 dag te gaan moesten we natuurlijk wel ietsleuks bedenken om het geslacht bekend te maken. Dus hadden we uiteindelijk ballonnen gekocht met confetty erin die de kleur was van het geslacht, die mijn neefjes en nichttjes kapot mochten prikken, wat een pret. Heerlijk. De hele familie was aanwezig en natuurlijk waren ook zij zo blij met de komst van een jongetje in de familie.

Baby schopjes of plopjes?

Vanaf 18 weken begon ik onbewust te proberen of ik de baby al voelde, maar helaas voelde ik nog niets, maar vlak na de 20 weken echo voelde ik in 1 keer een klein plopje, het is lastig te beschrijven, maar het was een onwijs mooi gevoel, en nog steeds. Nu ben ik ondertussen 21 weken zwanger en begin ik de mini steeds beter te voelen.

Vandaag is het dan zover, het eerste trimester is nu echtt voorbij, het twede trimester is begonnen. Toch wel blij dat het eerste trimester erop zit.

Vorigeweek hadden we de 13-weken-echo. Ondanks dat ik de echos niet zie geniet ik er toch iedere keer weer van. Zeker als er goed beschreven word wat er tezien is en wat dde baby nu doet. Alles was super goed met de kleine, inclusief de ontwikkeling en groei.

Met de feestdagen voor de deur hebben we ook een lijstje gemaakt met dingen die we “nog” niet hebben..de koende weken hebben we geen afspraken op het programma staan maar is er toch nog genoeg te regelen, hierover later in de volgende blogs meer.deze week maar een korte blog dus, maar kort maar krachtig.

13 weken zwanger, wat bijzonder.

Yes, het is zover. Officieel 13 weken zwanger, het begin van het twede trimester. Wat voel ik me nog steeds goed. Zo dankbaar.

De real care baby, (robot baby)

Deze week was het dan zover, de real care baby kwam een week bij ons logeren. En man man man,dat hebben we geweten. De real care baby is een oefenbaby die huild en dingen nodig heeft die een echte baby ook nodig heeft, een flesje, schone luier, een boertje of gewoon even een knuffel. Dit gaat de hele dag door, ook snachts. Dus het is logisch dat we niet veel hebben geslapen. Maar wat ben ik blij, dankbaar en zo trots op die lieverd van een partner van me, die snachts de zorg voor Henk, zo noemde wij hem, overnam zodat ik kon blijven slapen. Ik was iets sneller moe door mijn zwangerschap dus vond hij dat ik mijn slaap moest pakken. Zo blij met jou. De baby gedroeg zich redelijk en heeft voor meer dan genoeg entertainment gezorgd. Mijn vader moest onwijs lachen toen hij ons ermee in de weer zag, wij ietsjes minder. Toch is het goed dat deze hulpmiddelen er zijn en dat we het ervaren hebben.

13 weken, tijd voor een echo.

Eindelijk was het zover, de 13 weken echo. Deze vond plaats in het ziekenhuis. Wat is onze baby nu al zo mooi, ontdeugend, eigenwijs en grappig. Tijdens de echo kwam er een thumbs up van de mini en ook moest er even gezwaaid worden naar papa en mama. Ook moest er even gesprongen en gezwommen worden net op het moment dat er een foto gemaakt moest worden natuurlijk. Wat zijn we nu al onwijs blij met onze pretletter.

De nipt uitslag.

Eindelijk kregen we hem, de uitslag van de nipt met nevenbevindingen. Deze was gelukkig helemaal positief.

Ook hebben we deze week weer wat baby producten kunnen aanschaffen. Het plaatje word steeds completer, en we hebben er zo onwijs veel zin in.

Vandaag alweer 12 weken zwanger. Afgelopen vrijdag had ik de aanvraag voor “mogelijke” ondersteuning bij de verzorging van de mini, dat zou dan gaan via de gemeente. Echter dacht de gemeente hier anders over en wees de aanvraag af. Nou, dan zijn ze bij mij net aan het verkeerde adres. Maandag werden we terugg gebeld met de mededeling dat de aanvraag nog steeds was afgewezen tenzij ik een gedetailleerd do dossier kon aanleveren met voldoende motivvaties van onderanderen het ziekenhuis, de verloskundigen en mijn familie. Ik moest die middag toch naar de verloskundigen om de termijn echo te laten maken. Dus die motivaties kon ik dan dus afhandelen.

Termijn echo.

daar waren we weer, op de praktijk. Onze praktijk werkt met 4 verloskundigen die roteren zodat je ze allemaal 1 keer ontmoet en ze dus ook allemaal leerd kennen. Vandaag hadden we iemand die ik nog kende van vroeger, it’s a small world. Voordat we naar binnen geroepen werden kwam een andere verloskundigen naar me toe om te vragen hoe het was gegaan bij de gemeente. Nadat ik m’n verhaal gedaan had ging ze meteen naar het gemeentehuis omdat ze daar toch al moest zijn en vertelde ze dat ze er eens achteraan zou gaan. Niet veel later mochten we binnen komen in de onderzoekskamer. Meteen to the point begon de verloskundigen met de echo, heerlijk. Gewoon doorpakken. Hou ik van. Onze baby bewoog ontsettend en is nu al een ongelofelijke pretletter. De armen en benen gingen vrolijk de lucht in op het moment dat ze net een paar mooie plaatjes van de mini voor ons wilde schieten. Uiteindelijk bleef mini toch net lang genoeg stil liggen om een foto te maken. Ook kreegik het hartje weer tehoren. Echt, je kon me opvegen, zo mooi. Ook partner lief kon nu meer genieten van de mini omdat die nu echt al op een mini mensje gaat lijken, dus ook die is helemaal happy. Na de echo en het beantwoorden en tekenen van benodigde formulieren voor het bloedonderzoek en de nipt kwam de verlloskundigen naar me toe om te zeggen dat iedereen het er mee eens was dat ik wel degelijk extra ondersteuning moet krijgen voor na de geboorte van mini, dus dat het geregeld gaat worden. Wat een helden,, echt heerlijk.

Nipt en bloed prikken.

Ja, gisteren ging het er echt van komen, de nipt en het bloed prikken voor het standaard bloedonderzoek. Voor beiden moest ik nuchter zijn. Geen eten, alleen water. Onze afspraak was gelukkig vroeg, dus dat was fijn. Even later komen we aan bij het ziekenhuis. Mijn vriend vraagt om mijn pasje. Oh, shit. Mijn pasje, uhm, oops, die ben ik kwijt. Gelukkig was daar de vriendelijke dame achter de balie die een nieuw pasje voor me maakte, opgelost. Wij dus door naar de prikpost. Gelukkig waren we snel klaar, nu is het afwachten.

Vandaag ging ik met mijn zusje, mijn neefje, nichtje en mijn oma iets voor de baby kopen voor de feestdagen. Mijn neefje gaat voor me staan als ik binnen kom en zegt, heb jij een babytje in je buikje? Ik moet lachen en zeg, ja, heeft mama dat tegen jou gezegt? Vol trots zegt hij ja,mamma heeft gezegt dat we alleen voor jou babytje iets gaan kopen en ik krijg geen cadeautje, maar van sinterklaas wel hoor. Oh, ok dan. En even later staan we in de winkel, en ookal keek hij wel naar de auto’s en de dino’s, hij heeft er niet om gevraagt. Dus heb ik maar stiekem een dino voor hem gekocht die hij morgen krijgt, gewoon omdat hij zo lief was, en af en toe moeten tantes hun neefjes en nichtjes verwennen.

Vorige week had ik het over de blije doos en de kruidvat doos. De kruidvat box is fantastisch, echt een aanrader voor alle ouders to be.

Hormonen.

De hormonen deden flink hun best deze week. Alles was een tranentrekker, zelfs mijn eigen lichaam toen mijn vriend, die grappig wilde zijn, tegen me zei, “ja, geniet er nog maar van, want je krijgt je lichaam nooit meer terug.” Thanks schat, dat wilde ik nou echt horen. Maar ook een lichte vorm van nesteldrang begon deze week toch wel te kriebelen. Gelukkig was mijn vriend mee naar de baby winkel, anders was ik denk ik met een complete babykamer thuis gekomen, terwijl we nog niet weten wat we krijgen.

De nipt. Wel of niet?

Een onderwerp bij ons thuis wat vaak voorbij komt is of we de nipt wel of niet gaan doen. Wij hebben besloten dit wel te doen, dus die staat voor volgendeweek op de planning. Fingers crossed dat we een goede uitslag krijgen.

Kleertjes, klieren en cravings.

Toch kon ik het niet laten om al wel een paar outfitjes voor baby te scoren. Iets anders deze week, waar vooral partner lief last van heeft gehad, was klieren, en dan bedoel ik mezelf, die het bloed onder z’n nagels vandaan haalde. Sorry schat, maar ook dat hoord bij hormonen, althans, dat denk ik dan maar. Cravings, ja, ik heb ze. Achteraf kan ik me niet voorstellen dat ik letterlijk een pot augurken heb weggetikt. Maar toch is het gebeurd.

Volgende week zit het eerste trimester er alweer op. En hopelijk ga ik de klijne steeds meer voelen, iets waar ik me echt op kan verheugen.

Nog meer vragen over dragen.

Ook heb ik het vorigeweek gehad over het dragen van de mini en daar hebben we inmiddels een oplosing op gevonden. Er waren nog wel wat vragen maar gelukkig heb ik de antwoorden daarop makkelijk kunnen vinden.

Deze afgelopen week is er niet eel veel gebeurd, maar volgende week hebben we de termijn echo bij de verloskundigen. Ik ben zo benieuwd hoe de mini het daar binnen doet.

Volgendeweek zijn we er dus weer.

10 weken zwanger.

Babyboxen.

Vandaag ietsjes minder fit, geen probleem, want dat geeft me de tijd om de zo genoemde baby boxen aan te vragen.

Aller eerst, de kruitvat box. Dit was een redelijk pijnloos  proces. Zo, die is in de pocket. Toch maar even op google kijken of er nog meer zijn. Oh leuk, de blije doos. Nou, ik kan je vertellen dat ik NIET blij word van het aanvragen van deze doos, misschien toch hulp vragen aan mijn partner om de “blije” doos aan te vragen. Hopelijk word ik wel blij van de inhoud.

Vragen over dragen.

De draagzak. Ik kan als blinde mama to be niet met een kinderwagen over straat, hoeveel ik ook van een uidaging houdt, dit gaat hem niet worden. Ik zie het al voor me, taststok in mijn hand, kinderwagen aan de andere kant, nee, dat is too much. Maar ja, ik wil wel lekker op pad met de mini,dus wat kan je dan doen? Juist, informatie inwinnen over de draagzak en draagdoek. Leuk, gaan we doen. Ik dus bellen met een baby winkel. Oh u wil informatie over een draagzak? Dan kunt u op de website op de “meer info” knop drukken. Oh, top, maar ik ben volledig blind, en kan de filmpjes dus niet zien. “Oh, maar u kunt de pagina vergroten,” uhm, ja, fijn dat dat kan, maar dan zie ik nog steeds niets. Ondertussen probeer ik rustig te blijven, normaal gezien ben ik er al helemaal klaar mee, maar het is voor een goed doel. Nogmaals geef ik dus aan dat ik BLIND ben, en ter verduidelijking zeg ik er bij dat ik daardoor dus Geen, geen enkel, zicht heb. Oh, maar u kunt het contrast van de pagina ook aanpassen naar kleuren die u wel kan zien. “Zucht.” Mevrouw, ik ben BLIND! Ik zie niets. “Oh, maar uhm, helemaal niets?” Nee, dat zeg ik nu al 3 keer. Oh, ja, dan uhm, tja, ja, dan weet ik niet of we u kunnen helpen.” Wat? Waarom niet? “Ja, nou, we weten nooit hoe druk het is in de winkel, en vanwegen uw beperking moeten we dingen wel anders doen.” Ja, maar het enige wat ik vraag is of ik een draagzak kan passen. “Oh, ja, dat kan, maar kunt u dat wel zelf?” Ik ben er klaar mee, en zo rustig mogelijk zeg ik, “weet u wat, ik zie u morggen, want dan komen we langs.” “Morgen al?” “Ja, morgen. Om 14:30 uur. Tot dan. Zonder te wachten op een antwoord, en met een lichtelijk verhoogde bloeddruk hang ik op.

Huisconsult draagzak.

Omdat ik nieuwsgierig was, besloot ik een draagconsulente te mailen. Gewoon, even kijken of een pasconsuld aan huis iets is. Vrijsnel krijg ik een mail terug. Natuurlijk kunnen we bij u aan huis komen, maarr wel pas na de bevalling, en dat gaat dan rond de 75 euro kosten. My god, ok, dat gaan we dus niet doen.

Niet veel meer te melden, volgendeweek meer. Mochten er vragen zijn, stel ze. ;)

Ik ben blind en krijg een kindd. Leuk een baby natuurlijk. Maar hoe ga ik het doen met de verzorging, voeding, hoe beleef ik mijn zwangerschap? Allemaal vragen die ik ga beantwoorden doormiddel van deze wekelijkse blogs.

Voordat we beginnen wil ik wel even zeggen dat deze blogs niet gepost worden voor het trekken van aandacht, maar juist om een inkijk te geven in het leven van een blinde mamma to be. Gewoon een weekelijks stuk om te lezen met humor, mijn belevingen en verhalen over dingen die ik mee maak nu ik zwanger ben en ook alle bijbehorende controles krijg en dingen moet gaan regelen. Veel plezier met het lezen. En tot de volgende.

Zwanger, van test tot 10 weken.

In deze blogs ga ik jullie weekelijks meenemen in het moederschap. Maar niet zomaar “normaal” moederschap, nee, het moederschap als je, net als ik, volledig blind bent. Welke dingen zijn vanzelfsprekend en welke niet? Richt je de babykamer anders in? Waar loop je tegen aan bij het zwanger zijn en krijgen van een baby? Hoe lees je je zwangerschapstest af als je deze niet kunt zien? Hoe beleef je je echo’s? Leuk, al die vragen maar er komkt zoveel meer bij kijken, Maar naast al die vragen neem ik jullie ook mee bij de leuke, grappige, frustrerende of juist onverwachte meevallers.

De test.

Tja, je bent al een paar dagen over tijd, en dan? De wel bekende zwangerschaps test. Een test met streepjes kan je als visueel beperkt persoon “moeilijk” of niet aflezen, natuurlijk had ik ook gewoon kunnen wachten tot man lief thuis was van zijn werk, maar geduld is nooit mijn sterkste kant geweest, en wat moet je anders op een zaterdagochtend? Goed, die test dus, maar uhm, hoe ga je de test uitvoeren, want ja, leuk zoon test maar er komt wel wat preciessie werk bij kijken als je snapt wat ik bedoel. De oplossing? Gewoon, een papieren bekertje. Even het bekertje vol maken met benodigd test materiaal, wat ook nog best wel een uitdaging is, kan ik je zeggen, test erin, wachten, en dan? Dan moet de test worden afgelezen. Nou, daar gaat ie dan. Met de telefoon en behulp van AI een foto maken van de test. “Op de foto zie je een aanrecht, zeeppompje en een koffiemachine.” Leuk dat je dat allemaal ziet, maar ik wil de test in beeld, niet mijn aanrecht. Nog maar eens proberen. Enn ja hoor, “de test laat een zwangerschapstest zien met het woord zwanger in beeld.” Wat? Toch nog maar een keer proberen. “De test laat een zwangerschapstest zien met het woord zwanger op het display”. hoera! Hij is dus echt positief. We krijgen er dus een baby bij, super leuk, maar wat nu?

4 weken zwanger. De eerste aan wie ik het verrtelde, afgezien van mijn partner, was mijn moeder. Toch wel lichtelijk in paniek, want hoe gaat ze reageren? Hoe ga ik het zelf trekken? Anyway, moeders was super blij, net als man lief, gelukkig. Ik zelff moest echt wel even twee tellen na gaan denken. Maar uiteindelijk wilde we dit natuurlijk super graag, en ook ik was na eerst even te moeten wennen aan het idee, echt onwijs happy met de komst van de mini.

Gelukkig had ik al voor mijn zwangerschap wat dingen op een rijtje kunnen zetten. Welke instanties ga ik inschakelen bij hulp en training met betrekking op baby kind zorg? Gelukkig kon ik hier snel mee beginnen en was die zorg al itsjes minder.

7 weken zwanger.

En dan, de aller eerste echo. Hoe dubbel is dit? Nou, ik kan je vertellen dat het heel dubbel, maar zo mooi is, ondanks dat je het zelf niet ziet. Gelukkig heb ik een onnwijs lieve, meedenkende en bovenal, geduldige en begripvolle verloskundige prraktijk gevonden die echt de tijd neemt en alles tot in detail beschrijft en uitlegt, net als mijn partner natuurlijk. Maar ik dwaal af. die eerste echo dus, wat een mooi moment. Je hoort nog geen hartje, maar toch krijg jede bevesteging dat het goed is, dat het hartje klopt, en dat je echt ja, echt zwanger bent van een klein wondertje.

Toen kwam het moment. Hoe en waneer gaan we het aan de rest van de familie vertellen? We wisten hoe en waneer, maar dan komt het grote moment. De spanning nam toe, en eindelijk was het hoge woord eruit. Ik ben zwanger. Voor het eerst zei ik het hard op waar mijn hele familie bij was. Een raar maar mooi moment. Gelukkig heb ik een onwijs lieve, zorgzame familie die me soms letterlijk, overal doorheen sleept. Toppers zijn het.

10 weke zwanger.

De intake bij de verloskundige. We kregen een vragenlijst die ik moest invullen met mijn partner, maar helaas, een ontoegankelijke website voor mensen met een visuele beperking. No worries, de vragenlijst werd ingevuld en ik ging opzoek naar een manier om ontoegankelijke informatie voor mij toch toegankelijk te maken. Helaas, zonder succes. Ook de kraamzorg moest natuurlijk geregeld worden maar, helaas. Ook die website was niet goed toegankelijk voor een blind persoon. Maar gelukkig waren ze er weer. De verloskundigen, die samen met ons meteen de kraamzorg regelden. Helden zijn het.

Hebben jullie nog vragen?

Toen kwam de vraag of er nog vragen waren. Tja, die waren er zeeker. Toen ik aangaf dat ik de periode tussen de eerste echo en de twede best wel lang vond en ik me zorgen maakte bood de verloskundige aan om een snelle echo te maken en ook, bij hoge uitzondering het hartje te laten horen. Oh my god, wat een moment. Zo mooi. En ja hoor, daar kwamen ze dan. De tranen. Zeker omdat ik natuurlijk geen fotos echt kan bekijken was dit super speciaal en bijzonder. Als je volledig blind ben en je dus niet meteen van je kindje kan genieten op een echo is het luisterenn van de hartslag the next best thing.