Zo, daar waren we weer. Het isalweer eventjes geleden dat ik iets gepost heb, deels omdat ik gewoon geen nieuws had, en deels omdat het best wel druk was met andere zaken, daarover later in deze blog meer.
Tijdens mijn twede trimester, dat volgendeweek over gaat in het derde en laatste trimester, heb ik zo intens kunnen en mogen genietenn van al die schopjes en soms best wel harde stompjes van onze kleine kickboxer daarbinnen. Ik blijf het bijzonder vinden, het is echt bizar. Misschien dat ik het meer bewust mee krijg ook omdat ik niets zie, maar ik vind het best intens, vooral snachts, als dat kleine feestbeest volledig los gaat daar binnen, terwijl ik probeer te slapen. Daar waar ik echt onwijs link kan worden als ik wakker gemaakt wordt, tenzij man lief met een koffietje naast het bed staat, vind ik het helemaal niet errg als mini besluit dat ik genoeg geslapen heb en alvast aan zijn training voor zijn toekomstige voetbal of, als het aan mijn partner ligt, rugby, loopbaan begint.
Kleertjes, kleertjes en nog veeeeeeel meer kleertjes.
Een tijdje geleden belde een kennis van ons op om te vragen of wij wellicht interessen hadden in “een paar tassen” met babykleding waar haar twee kleinkinderen uitgegroeit waren. Natuurlijk, altijd welkom, want een baby is al duur zat, en laten we eerlijk zijn, wie zou er nu nee zeggen tegen gratis spullen? Nou, ik niet. Onthoudt even dat het “een paar tassen” zouden zijn, dit is belangrijk. Nadat we hadden laten wetenn dat wij zeker wel interessen hadden kreeg ik een telefoontje. “Ja, uhm, ken je die Big-shoppers? Ja, die kennen we, “oh ok. Nou, het zijn er 13, helemaal vol. We komen ze wel even brengen.” Ik dacht nog, ja, ja… leuke grap, humor, hou ik van. De volgende dag gaat de bel. “Ha vrouwke, mooi buikske al hoor.” Ja, bedankt. Maar uhm, zijn het echt 13 tassen vol? “Ja zeker, ik ga ze wel even pakken, zal ik ze in de huiskamer zetten?” Joh, wat jij wil. Uiteindelijk heeft die beste man 9 keer moeten lopen om alles binnen te krijgen en heeft ons mam 2 dagen nodig gehad om alles uit te zoeken. Maar zo lief, Hariette Roel en natuuurlijk Amanda en partner, dankjewel voor alle spullen. Die gaan hier een mooi plekje krijgen en komen goed van pas.
Bboekjes, doekjes en heeeeeel veel luiers.
Ja ja, ook ik ben gaan zoeken naar boeken die ik als toekomstige volledig blinde moeder kan lezen en/of luisteren. Dat bleek nog vies tegen te vallen. Er ware er wel een paar in braille verkrijgbaar, maar 1 braille-boek word geleverd in meerdere boeken, die banden worden genoemd, ook is het papier dat gebruikt word om deze oeken in braille te printen erg dik, waardoor de boeken of wel banden dus ook erg dik zijn, Hierdoor nemen ze veel ruimte in en aangezien onze woonkamer en de rest van het huis al ramvol staat met baby spullen was dat geen optie. Maar gelukkig was daar storytell, met meer dan genoeg luisterboeken over zwangerschap, bevallen en de kraamtijd. Een boek wat ik zeker kan aanraden is het nieuwste boek van Verloskundige Marlies Koers. Haar eerste 2 boeken heb ik al meerdere keren geluisterd en zijn zeker 2 favorieten in mijn top 5. Haar nieuwste boek, vol met informatie, tips, handige checklists en adviezen over zwangerschap, bevallen, kraamtijd en ales daar tussenin is echt fantastisch om te lezen, ook of juist als je helemaal geen zicht hebt, zoals ik. In iedere week beschrijft ze de grote van de baby met voorbeelden die allerdaags zijn, zoals een bloemkool, aardbei, of iets anders dat makkelijk te vinden is en daardoor ook tastbaar is, wat voor mij dus echt geweldig is. Natuurlijk zijn er meer boeken en schrijvers/schrijfsters die dit doen, maar de schrrijfstijl van Marlies is erg prettig en leest of in mijn geval, luisterd makkelijk weg. Ook kreeg ik vorigeweek in week 26 een e-mil dat ik gratis luiers en billendoekjes kon bestellen. top, gaan we doen. Dus ik aan de slag, maar wat bleek, website niet toegankelijk en de code werkte niet. Natuurlijk had ik kunnen zeggen jammer dan. Maar ik houdt nu eenmaal van een uitdaging en dacht wie niet waagt wie niet wint, weet je wat? Ik ga ze gewoon bellen. Zo gezegt zo gedaan. Ik dus bellen. “Oh, de code werkt niet zegt u? Wat vervelend,” Klopt, heel vervelend, maar al zou die wel gewerkt hebben, had ik de bestelling nog niet kunnen plaatsen door mijn visuele beperking. “Oh, heeft u niemand die u hiermeer kan helpen?” Natuurlijk had ik dat wel, maar af en toe ben ik net een klijn kind, Ik wil het, en ik wil het zelf doen… “Nouja, als u niemand heeft die u kan helpen, dan ga ik het voor u regelen, en ter compensatie zal ik 2 new-born pakketten opsturen.” Helemaal top. Elk nadel heeft zijn voordeel denk ik dan maar. Dus luiers hebben we voorlopig ook meer dan zat.
Ik en mijn partner dachten dat het wel een goed idee was om de schuur bij het huis te trekken, waarrdoor er dus een bijkeuken ontstaat. Dus man lief met ons pap aan de slag, ik heb gewoon de real life versie van buurman en buurman in m’n achtertuin, maar wat doen ze het goed. Het word zo mooi, echt hulde aan ons pap en ons mam, die tussen hun werk door doen wat ze kunnen, en natuulijk mijn partner, die naast zijn full-time baan ook nog mee helpt waar hij kan. Jullie zijn helden. We hadden 1 afspraak voordat de verbouwing zou beginnen. Ik moest me nergens mee bemoeien en mocht niet in de weg lopen, iets waar ik toevallig heel goed in ben, volgens ons mam en pap. dus tja, dan ga ik maar gewoon thee drinken en netflexen als de mannen bezig zijn.
27 weken zwanger, het aftellen is begonnen.
Op het moment dat ik dit schrijf ben ik 27 weken zwanger. Volgendeweek beginnen de laatste 3 maanden, of wel, het derde en laatste trimester. Ik ben zo benieuwd naar onze kleine man, ik tel nu al de weken af totdat hij van zich laat horen, 1 ding is zeker, we hoeven de eerste 2 jaar geen kleren te kopen. Ook heb ik al een begin gemaakt met een bevalplan en het uitzoeken van een leuk geboortekaartje wat mijn lieve zusje gaat ontwerpen, thanks zus! Het maken van een bevalplan vond ik nog best lastig. Want ja, sfeerverlichting? Nah, vind ik niet echt nodig, maar mijn partner wellicht wel, Een zoutlampje aanschaffen? Nope, dat ga ik niet doen. Wel lijkt het me heerlijk om gebruik te maken van een bevalbad en douche, dus dat heb ik wel opgenomen in het plan. En natuurlijk kan het plan nog altijd gewijzigd worden. Aangezien ik ook niet weet wat ik kan verwachten weet ik niet goed wat ik op kan schrijven, maar 1 ding weet ik wel, ondanks dat ik niet weet wat ik kan verwachten, heb ik onwijs veel zin in de bevalling en onze eerste ontmoeting met Mini.
Zo, nu is het tijd om een einde te maken aan de blog van deze week. Zoals altijd, bedankt voor het lezen en tot de volgende.
