Bleach

ხანდახან მინდა მოგწერო და უბრალოდ გითხრა, რომ მენატრები, მაგრამ რაღაც მაჩერებს… არ ვიცი ეს სიბრალულია, შიში თუ უბრალოდ ის, რომ არ ვიცი შენ რას გრძნობ. მაგრამ ერთი რამ ზუსტად ვიცი — ჩემი მხრიდან ეს გრძნობა რეალურია.

შეიძლება უცნაურიც არის, მაგრამ შენთან დაკავშირებული პატარა დეტალებიც კი მახსოვს და მეღიმება, მერე კი უცებ ისევ მომაწვება მონატრება. დრო გადის, მაგრამ ეს არ მცირდება… პირიქით, თითქოს უფრო ძლიერდება.

მივხდი ამ ნერვიულობაში ათასს შეცდომას ვუშვებდი და საკუთარ თავს თვითონვე ვაზარალებდი...

- მერე?!

- მერე დავდექი, სიჩუმე ვისწავლე, ყველასთან ყველაფრის მოყოლა შევწყვიტე და მივხდი რამოდენა სიმშვიდე მოვუტანე სულს...

- ახლა?!

- ახლა ?! ახლა არც მომდურავი მყავს, არც კარგის მთქმელი და არც ცუდის...

ზოგი იმოდენა გაურკვევლობაშია მუდმივად იმის ძიებაში არიან რატომ ვმდუმვარ მაშინ როცა ყველაზე ხმამაღლა უნდა ,,ვყვიროდე"

წლებმა განათლება მომცა, ადამიანებმა მაგალითი, სიჩუმემ საკუთარი თავის ფასი მასწავლა და ტკივილმა გამაძლიერა...

უხერხულია ამოდენა ,,ცოდნა,, დაგროვებულმა ადამიანმა ახლა დავდგე და რაღაც სისულელებით დავიბინდო გონება...

ყველაზე დიდი ინტელექტი სიჩუმეშია, სწორედ იქ არის ის რისი ამოხსნაც არავის არ შეუძლია!"