|◁ II ▷|

Gittiğinden beri dinlediğim şarkıların hepsinde yine seni buluyorum. Ama bugün çok daha büyük hissettim. "Daha kavuşamadan mevlam ayrılık yazdı" Bir kez sarılabilseydim sana belki daha kolay unuturdum.

hepimiz bir trene binmişiz. kimisi sevgisizlik trenine, kimisi yalnızlık trenine, kimisi ise umutsuzluk trenine. hepimiz kaçırmışız mutluluk istasyonunu.

içimdeki kaosu durduramıyorum. gözlerimdeki çığlıkları susturamıyorum. yapamıyorum bir şeyleri işte. sürekli deniyorum, ama beceremiyorum. zihnimdeki aydınlığı yutan karanlığıda durduramadım, kendimide kurtaramadım. bir şeyleri düzeltmeye çalışırken dahada batırıyorum sanırım, tıpkı kendimi yüzeye çekmeye çalışırken en dibe batmış olmam gibi.

"Belki de bir şarkının notaları olarak doğduk. Seni şarkının sonuna,beni nakarat kısmına koydular belki... Dillerde ben dolaştım ama hep sonum sen oldun. Bitmeseydin iyiydi, lakin mümkün değildi."

Hep en kuytu köşede kalmış yalnız insanlardan bahsettiler. Ben aranızdaydım, en kalabalıkta en sesli ortamda. Ses de bendim kalabalık da. Neden yalnızdım o insanların arasında. Ben o gülen yüzlerin en güleni ya da sadece o sırıtan dişlerin ardındaki keder… Belki de hissiz bir kuklaydım, küçük gösterisini cansız bedeniyle yapan. Kaybettim. Güneşli bir günün en sıcak en huzurlu köşesinde bile karanlık olmaya mahkum kaldım.

İçimdeki yalnızlık hissi çok ağır. İnsanlar, hayaller, planlar beni terk edeli çok oldu; artık sıra hislere, duygulara, kavramlara geldi. Önce zihnimi, sonra ruhumu terk ediyorlar birer birer.

Sadece sahilde oturup dalgaları dinlemek istiyorum.