Bir adam çıkıyor Şeref Beyin çimlerine, lakabı Harry Potter, Portekiz'de tozu dumana katan adam. Yer yerinden oynarken, son dakikalarda biz nefesimizi tutmuşken, o bizim nefesimizi kesiyor. Ağlara gönderiyor topu. Maç bitiyor o adam soyunma odasına gitmeden evvel formayı golü attığı rakip takım Beşiktaş taraftarına atıyor, onlara hayran kalarak tünelin karanlığında kayboluyor… Yıllar sonra Beşiktaş formasını giydiğinde ise bunu şöyle anımsıyordu; “Porto formasıyla inönü'ye çıktığım maç unutulmazdı. Çünkü deplasmandasın son anda gol atıyorsun ve bütün stad seni alkışlıyor…”
3 yıl boyunca Beşiktaş taraftarı onu hayranlıkla izliyor. Bu 3 yıl içerisinde o adam dünyanın en yetenekli oyuncularından biri olarak Inter'e gidiyor. Ama o duygusal genç orada mutlu olamıyor, bunalıyor, yitiyor aralarında. Haziran 2009'a geliyoruz. Biri fısıldıyor onun adını bir gece ansızın. Ve işte öyle başlıyor taraftarın ona olan yadsınamaz aşkı.
Kim önerilse istenmiyor. Kim teklif edilse istenmiyor. “O gelsin, sadece Quaresma gelsin. Başkası gelmesin.” Önce şampiyonluk kutlamalarında bağrılıyor ismi, sonra 3 ay boyunca gece ve gündüz her ortamda. Ama olmuyor, o adam gelmiyor. Hayaller bir kez daha kül oluyor.
Şüphesiz dünyada bir ilk oluyor. Bir kulübün taraftarı daha önce kendi formasını hiç giymemiş olmasına rağmen bir oyuncunun gelmesi için resmen baskı yapıyor. Onun ismi geçen tezahüratlarla mesaj veriyor.
Aradan 8 ay geçiyor. Sabah kalkıyoruz gazetelere bakıyoruz. Tarih 16 nisan. Beşiktaş yönetimi Quaresma için İtalya'da! Yine o heyecan tüm yüreğimizi kaplıyor, soruyoruz “Ya bu sefer olursa?”
Uykusuz geceler, ümitler, gelmesi için edilen dualar… Tam kopma noktasına gelmişken umutlar, bir pazar günü öğlen vakti onun adı geçiyor dünya ajanslarında Beşiktaşlı olarak. İnanamıyor kimse, dünyanın en yetenekli adamlarından biri, taraftarın daha gelmeden gönül koyduğu esmer çocuk artık siyah-beyaz formayla estirecek rüzgarını.
Ve İstanbul'a basıyor ayağını hemde en şaaşalısından. İlk sözleri “Beşiktaş için kanımı bile akıtacağım” oluyor. Beşiktaş taraftarı ise biliyor ki, yapacak, ona inanıyor. Çünkü hep inanmıştı. Ve aradan geçen 4 ayda ona bu kez daha bir fazla, daha bir yürekten inanıyor.
İnönü stadına çıktığı anda gözleri parlayan, taraftarlar arasında muhteşem bir çekim olan, forması için arması için canını dişine takarak bir mücadele veren asil adam. Beşiktaş formasıyla efsane olacak, ileride torunlarımıza gözlerimiz bir noktaya dalarak anlatacağımız sihirbaz adam.
Portekiz basınına “Beşiktaş bana Inter'de kaybettiğim futbol oynama coşkusunu geri verdi” diyen adam.
“İmza törenimin olduğu gün, hayatıma damga vuran olaylardan biriydi. Ben o gün kendimi Beşiktaşlı, onlardan biri gibi hissettim.”, “Bir futbolcunun isteyeceği en yüksek seviye sahaya girdiğinde tüm stadın ismini bağırmasıdır. Ben bunu Beşiktaş'ta yaşadım.” diye aşkının bizler kadar olduğunu ifşa eden adam.
Fenerbahçe maçında saha kenarına geldiğinde kendisine küfreden Fenerbahçe taraftarına armasını göstererek en asil cevabı veren adam.
“Savunma yapmıyor” denilene inat, Şeref beyin çimlerinde kaptırdığı topu 70 metre kovalayan adam.
“Vikingur maçında penaltıyı kaçırdığımda başımı kaldırıp taraftara bakamadım. Ama onlar hala benim adımı bağırıyorlardı, inanamadım” diyen adam.
Ve ondan bir sonraki maçta topu ağlara gönderip taraftara borcunu ödemek için adeta yırtınan, attığı golden sonra çılgınca taraftara koşarak “güzel futbolcu golden sonra tribüne koşandır” tezini ortaya koyan, formasına sımsıkı sarılarak, öpen adam.
Beşiktaş tek yenilgisini alırken, maçın sonlarında bile depar atan, skoru değiştiremediği, takımı yenildiği için nerdeyse ağlayacak gibi bakan adam.
Kendisine sorulan soruya; “Beşiktaş taraftarı beni, ben Beşiktaş taraftarını coşturuyorum” diye cevap veren “taraftar” adam.
ÖZELDİK SENI BE ADAM, ÖZLEDİK!
theartofmadeline
kaledo-art
dailybridgerton
discoholicmusic
areudirty
kianamaiart
