bkt

Bütün ayraçları kaldırdın ama unuttuğun Bir şey vardı yine de, çiçekleri sulamadın   Gökyüzü sarardı o zaman bulutlar kirlendi Ve ne kadar az konuşur olduk günboyu   Birden ayrımsadık ki ayrılık orda başlıyor   Tam da susuşların birbirine eklendiği yerde   Ezberlenecek hiçbir şey yok bu dünyada   Kirletilmemiş bir bulut bile yok artık   Böyle diyorsun her yolculuğa çıkışımda   Yaşadığın kent de sana benziyor gitgide   Ne zaman dönmeyi düşünsem yangın çıkıyor   Ya da erteletiyorum biletimi son anda   Uzun bir sessizlik oluyorsun dağlara baksam   Karşılıksız mektuplar kadar burkuluyor kalbin   Yazdığım şiirler de canımı sıkıyor artık   Fotoğraflarımı yırtıp atıyorum tek tek   Ve ben bütün yapraklarımı döküyorken şimdi   Eylül diyorsun, tam da orda başlıyor ayrılık   Üşüyünce ağlıyorsun yalnızım dememek için   Uçaklar gemiler trenler çiziyorsun duvarlara   Kendine bir deniz bul artık bir de rüzgâr   Parçalanacağın bir uçurum bul bu dünyada   Tek tutkun o kenti bırakıp gelmek olmalı   Ve gelirken havaya uçurmak bindiğin otobüsü   Birden ayrımsadık ki ayrılık orda başlıyor   Tam da çiçeklerin sulanmadığı yerde   Konuşacak bir şeyler bulamıyorsak günboyu   Derim ki ayrılık gündemdedir ne yapılsa   Ve sen bütün ayraçları kaldırdığını sanmıştın   Ama unutmuşsun yine de ayrılık ayracını