bezmiş

Genel Blog

orhan veli - ah neydi benim gençliğim “nerde böyle hüzünlenmek o zaman; içip içip ağlamak, uzaklara dalıp şarkı söylemek; hayat sekiz ben eğlentide; bugün saz, yarın sinema, beğenmedin aile bahçesi; onu da beğenmedin, parka; sevdiğim dillere destan; sevdiğim, meyil verdiğim; ben dizinin dibinde elpençe divan, samanlık seyran. nerde, nerde, nerde böyle hüzünlenmek o zaman!”

Bon Jovi Limited Edition - Always 1994 Montreal, Kanada Konser Kaydı

Bir gün biri çıktı. Diğer bütün kadınlar gibiydi o da, biliyordum. Belki tek farkı benden daha kötü düşmüştü. Hayattan nefret ederken “mutlu musun” diyebilen bir anne, baba beklentisi gibi gelmişti. Çaresizlik bu ya tutunacak iki dal gibi kaldık birbirimize ya da ben öyle sandım. Düzelirim belki dedim. İlk kez birine aşık oldum böylece. Hayat yerin dibine de soksa yüzüme değen onun elleri olsun istedim. Sonra.. Sonra ne mi oldu? Kendimden vazgeçtim ben. Sokaklar şahit bırakmazdım elini. Tutar sımsıkı tutardım. Ama o takılıp kaldı hep birisinde. Onu öyle bırakıp giden birisine. Şimdi gitmek sadece bir vazgeçiş değil. Yüreğim ilk kez acıyor. Ne acılar çektim bir yüreğim acımaz sanırdım. O da oldu..

—