Ruh, ezelde bir söz verdi: “Belâ” dedi.

Bunun ne demek olduğunu unuttuk.

Ama unutmak, sözün iptal olduğu anlamına gelmez.

İnsan unutur, Tanrı hatırlar.

Kalp, dünyanın toprağıyla değil, arşın nurundan kalan kırıntıyla yoğrulmuştur. Bu yüzden insanda huzur diye aranan şey, aslında ayrılığın sızısıdır. İnsan tamamlanmak için sevmez; sevdiği için eksilir. Çünkü eksilmek, asli mekâna dönüşün işaretidir. Sevmek, insanın içinden Tanrı’ya açılan yaradır.

Bu yüzden acı, bir ceza değildir.

Acı: Hatırlamanın kendisidir.

Tanrı, kulunun unutmasına izin verir, ama hatırlamadan kaçmasına asla izin vermez.

Kader, bir tesadüf zinciri değil; özün kendine geri dönüş yolculuğudur.

Her yara, bir kapıdır.

Her kayıp, bir çağrıdır.

Her yıkılış, aslın yankısıdır.

Ve insan her şeyin sonunda şunu anlar:

Dualar göğe yükselmez.

İnsan, dua ettikçe gök içine çöker.

Çünkü Tanrı dışarıda değil;

Gözlerimde senin gözlerin kaldı..

Ellerimde senin ellerin kaldı..

Giden yıllarımda yıllarım kaldı..