Bir Yakamoz Güzeli

Ve sonra farkettim ki, zevklerimizin hiç uyuşmadığı insanlarla aynı şehirde yaşıyormuşum…

Bak, mesela söz konusu sen olunca benim ellerim titriyor, kalbimin ritmi değişiyor. Gözlerim doluyor… Senin adının anılması bile kanımın akışını değiştiriyor…

Ben mi çok belli ediyorum, insanlar mı çok çabuk anlıyor.. Sonuçta titreyen ellerim ve çenemden, sürekli ıslak kirpiklerimden anlamış olamazlar değil mi…

Soğuktan donuyor, ya da ateş nöbeti geçiriyor gibi titriyor ellerim… kalbimdeki sancı dayanılmaz bir hal aldı. Ruhum sadece sana bağlıydı, sen iyisin. Ne oldu ki böyle..?

Gitti ölümlü yalan.. geldi ölümsüz gerçek…

Çöküp ağladığım koridorlar bile aşık oldu bana. Mahvolduğum hastane odaları bile. Sabahları derdimi anlattığım ıssız sokaklar bile. Büyüttüğüm çiçekler, beslediğim kediler, sana mektup yazdığım kalemim bile. Şarkıların bile… Bi sen aşık olmadın sevgilim. Bir sen.

Eh, ben de Sezen Aksu misaliyim işte; sen de tutuklu kaldım. :))

Hani büyükler derler ya, “nasıl olsa büyüyünce unutacaksın, ilerde ne kadar saçma şeyler için ağladım diyeceksin. Aaa, hadi ama! Ergenlik hevesi bunlar.” Eğer büyüyünce yaşadıklarıma saçma diyeceksem kendime, dertlerime ne saygım kaldı ki? Kusura bakmasınlar, ama ben dertlerimi hafife alacak biri değilim. Gerekirse on yıl sonra oturup dertlerime ağlarım.

Ailem tarafından sürekli karşı cinsle konuşmanın yasak, günah ve ayıp bir şey olduğu aşılandı. Bundandır iletişime geçince stres oluyorum, elim ayağıma dolaşıyor ve kızarıyorum. Bir yandan haklısınız, ama bunu bu şekilde öğretmeseydiniz bana keşke… Onun yerine karşı cinsimle iletişime geçince nasıl kendime hakim okacağımı, her iki tarafın haddlerinin ve sınırlarının ne olduğunu öğretseydiniz bana. Şimdilerde bir ortama girsem ne yapacağımı şaşırıyor, öylece kalıyorum ben de işte.

Kalbim daha fazla darbe almak için hazır değil, unutulması gereken şeyler var.