konuşmamıza gerek kalır mıydı?

Sonuçta seni anlamak;

bakışlarını, mimiklerini, tavırlarını

ve belki kimsenin hoşlanmadığı o küçük huylarını bilmekti.

Seni anlamak,

bir nergis büyütmek gibiydi sabırla.

her gün biraz daha eğilip bakarak.

Sessizce, incitmeden,

Oysa seni anlamak,

bir satırda denk geldiğin cümleye

içten bıraktığın bir buseydi.

Oysa seni anlamak…

anlatmana gerek kalmadan

suskunluğunun dilini çözebilmekti.

Bir kelimenin yükünü omuzlarından alabilmek,

kırıldığını sesinden önce fark edebilmekti.

Beni anlamak mı? Sevda sensin şiir sen

Bazen hayat öyle acımasız davranıyor ki nefes almak bile ciğerlere batan ince bir diken gibi geliyor. İnsanın canını en çok acıtan şey, yaşananlar değil de yaşananları kime anlatacağını bilememesi oluyor. Dostla düşmanın birbirine benzediği zamanlar var. O zaman insan, karşısındakinden önce kendinden şüphe etmeye başlıyor.

Bir adım atıyorsun, kendini açıyorsun, içindeki düğümleri çözmeye çalışıyorsun. Sonra fark ediyorsun ki söylediğin her cümle, seni biraz daha sorgulatan yeni bir soruya dönüşmüş. Düşüncelerini mi kaybediyorsun, yoksa düşüncelerin seni mi? İşte bunun cevabını hiçbir aynada bulamıyorsun.

En garibi de ne hissettiğini bilirken nasıl davranacağını bilememek. Kalbin başka bir şey söylüyor, aklın başka. İnsanların senden beklediği tavır ise ikisine de benzemiyor. Tam her şey düzelecek sanırken, yürüdüğün yolun üzerine görünmez mayınlar döşeniyor. O saatten sonra mesele hedefe ulaşmak olmuyor; mümkün olduğunca az yara almak oluyor.

Belki de büyümek, yara almamayı öğrenmek değil; hangi yaranın seni sen olmaktan çıkarmayacağını anlamaktır.

Yirmi iki yaşındayım. Altı ay sonra yirmi üç olacağım. Kimi insanlar bu yaşta kariyer planları yapıyor, kimileri evlilik hayalleri kuruyor. Ben ise yıllardır insan ilişkilerini anlamaya çalışıyorum. Bir insan neden sever, neden sırtını döner, neden susar, neden yalan söyler... Bunların cevabını arıyorum.

Ben duygusal biriyim. Üstelik yalan söylemeyi de beceremiyorum. Dürüst olmak bazen güzel bir erdem gibi anlatılıyor ama kimse bunun ne kadar yorucu olabileceğinden bahsetmiyor. Çünkü dürüst insan, önce kendine yalan söyleyemiyor. Kendinden kaçamıyor. Belki de en ağır yük bu.

İnsan ilişkilerini çözdüğümü söyleyemem. Hâlâ yanlış insanlar seçiyorum, hâlâ bazı sessizlikleri yanlış yorumluyorum, hâlâ kırılıyorum. Ama yine de yürümeye devam ediyorum. Çünkü hayat, anlamayı başaranların değil; anlamaya devam edenlerin hikâyesi galiba.

Belki hiçbir zaman insanları tamamen çözemeyeceğim. Belki kendimi bile...

Ama bugün hâlâ yaşıyorum. Hâlâ düşünüyorum. Hâlâ içimde, bütün hayal kırıklıklarına rağmen insanlara inanmak isteyen küçük bir taraf var.

sessizliğinle bile olsa atmaya devam eder

seni anlatabilecek kelimeler yok

seni anlatabilecek cümleler henüz kurulmadı

ve seni anlatabilecek aciz bir kuluydum tanrının

öyle ince ruhlu, duygulu

belki biraz haylaz

seni sevmek bambaşka

seni sevmek kimsenin anlatamayacağı kadar farklı

hissettiğin duyguların karışımı

yeni filizlenmiş gül tomurcukları gibi narin

bir incir ağacı kadar güçlü

ruhumun ruhunu beklediği durakmış meğer

yıllardır geçtiğim yolların

neden bana ait hissettirmediğini şimdi anlıyorum

her adım seni bulmaya çıkmış

her bekleyiş sana varmak için sabretmiş

meğer kalbimde taşıdığım eksiklik

bir yaranın izi değilmiş

adını bilmediğim bir özlemin yankısıymış

ve sen gelince

bütün sorular sessizce yerini bulmuş

gözlerine baktığımda

dünya bir anlığına telaşını unutuyor

zaman, acele etmeyi bırakıyor

ben ilk kez

bir anın içinde kaybolmaktan korkmuyorum

çünkü sen

varlığıyla bile huzuru öğretenlerden

dokunmasa da iyileştiren

konuşmasa da anlaşılanlardan

ve eğer bir gün

bütün diller susarsa yeryüzünde

bütün şiirler yarım kalırsa

ben yine de seni severim

bir ağacın güneşi bilmesi gibi

bir nehrin denize kavuşmayı beklemesi gibi

sessizce

derinden

bunca zaman susuz bırakmıştım kendimi.

Gamzelerinde boğulup gözlerinde kaybolduğum,

o karanlık boşluklarda aradığım gözlerin...

Gülümsemesi aslında bir umuttu.

Ruhumdu,

nefesimdi.

Ben bunca sene beklemişken seni,

sana dokunmaya kıyamazken,

saçının tek bir teline dokunmak için bir yüzyıl beklemişken ben;

Ne hâle getirmişler ruhunu?

Ne hâle gelmiş gamzelerin?

Ne hâle gelmiş gülüşlerin?

Sahteleşmemek için çabalarken sen,