bir mısra daha

Muhtemelen yazdıklarımı okumayacaksın, buraya uğramayı çoktan bıraktın. Hatta varlığını bile unutmuşsundur, ben bile unuttum. En son 12 ekim yazıyor mesajında, sonrasında 2 mesaj var ama aynı gün de olabilir tarihini sen yazmadıkça bilmiyorum. Ama yine de yazmak istedim. Çünkü o gün yazdıklarını biraz önce gördüm.

Yine de okuduğunda buraya bakmanı hatırlatsın diye whatsapp durumdan mini bir şey paylaştım ama numaramı sildiysen muhtemelen hiç görmeyecek ve okumayacaksın.

Aslında çok fazla şey oldu. Artık anlatsam hatırlanmayacak kadar eski veya hatırlamak istemeyeceğim kadar kötü anılar ve güzel anılar da tabi. Genel açıdan kısa bir özet geçmek gerekirse: her şey genel hatlarıyla normal seyrinde, bıraktığın gibi yani. En son ayrılık ihtimali olayları vs etkilendim bir süre zaten pek uğramak aklıma bile gelmedi. Yazmama sebebim direkt onunla veya burdan haberi olması veya söz vermemden ziyade ailevi başka bir olay yaşamış olmam. Annemle babam arasında benim şu anki durumumla, yani buraya yazmamla empati kurabileceğim bir olay yaşandı. Belki boşanmaya gidecekti ama gitmedi. Neyse uzatmayayım. 

Hem yanlış bir şey yaptığımı düşünmüyorum. Hem empati kurunca ve ailemde böyle bir olaya şahit olunca yazmak istemedim, yazamadım yani. Gerçi mecbur kalan benim sebebi o ama yine de sonuç bu. Neyse. Farklı düşünceler içine girdim yani. Bir süre hiç girmedim bu olayı düşünüp. Çünkü yazdığını görürsem yazacaktım. Girmedikçe şifremi vs unuttum. Sonra girdiğimde de o kadar çok zaman geçmişti ki ne diyeceğimi bilemedim. (”En son yazdım mı yazmadım mı hatırlayamadım, ama mutlaka, "neyse boşver bunları sen ne yapıyorsun" mesajı atmış olmalıyım.” yazmıştın) Demeli miyim onu da bilemedim. Çünkü bu gün tekrar iletişim kursak belki yarın aynı şey yine olacak. 

Sana her zaman bu konuda haksızlık yaptığımı düşünmüşümdür ve defalarca da söyledim. Sen de bu şekilde olduğunu bildiğin halde konuşmaya devam ettin ama tabi ki senin de bir sınırın olacaktı. Bekliyordum böyle bir günün gelmesini. Tesadüfen twitterı fark etmiştim ama kullanmadığım için unfollow zannettim. Whatsapptan numaran değişti zannettim. -Şu an gerçi fotoğrafın görünüyor ama..-  Yani içten içe biliyordum belki artık senin de sınırının dolduğunu ama bilinçaltımda bile olsa kabul etmedim belki de bilmiyorum. Çünkü şimdi seni sinir anında her yerden sildim yazdığında bu benim için yeni bir bilgi gibiydi.

Buraya girmedim çünkü ben de uzun süredir güzel şeyler okumayı bıraktım eskisi gibi. Yazmayı desen zaten seneler sonra yazdığım en uzun yazı bu herhalde. Pandemi, okul, yurt, uzmanlık sınavı hazırlığı, HAYAT.. 

Mesajlarının üzerinden aylar geçtiği için olaylara değil genel bir cevap vereyim. Oğuz Atay’ı hatırlayınca beni hatırlaman gibi benim de ara ara aklıma geldin. Hatırlatıcı bir kitapla veya tesadüfen gördüğüm minik bir yazıyla. Demek ki seneler geçsene de iletişim minimumda olsa veya olmasa da birbirimizin hayatına izler bırakmışız. Gerçi çok normal.  Eskidendi belki ama hissettiklerimi bu kadar net ve açık bir şekilde, filtrelemeden anlattığım tek insandın. Hala öyle sayılırsın çünkü sonrasında kimseyle o kadar filtresiz duygu düşünce paylaşımı yapmadım. 

Eski günlere dönsem ben de bir şeyler değiştirmek isterdim. Her şey belki o zaman daha çok içime sinerdi. Ama beni merak etme -gerçi merak ettirecek hal mi bıraktırdım kendimde ama- iyiyim genel olarak, eskisinden daha mutlu sayılabilirim hatta. Yorgunum, yoğunum, stresliyim. Herkes gibi.

“Aslında burdasın biliyorum, tek kelime yazmamaya ona yemin ettin değil mi. Öyleyse bu sefer ona karşı tamamen sözünü tut. Tek kelime yazma buraya, ben de yazmıycam, sana kızgın değilim kırgın değilim. Dürüst olayım ihtiyaç bile duymuyorum. O zaman neden burda buldum kendimi, onu da bilmiyorum. Ama cevapları da aramıyorum. Senelerce cevapların peşinde koştum elime hiçbirşey geçmedi. Bundan sonra da geçsin geçmesin, cevaplar kimin istiyorsa onun olsun.” bana attığın son mesaj. Muhtemelen diğerlerinin devamıdır 12 ekimde yazmışsındır. 

Dediğim gibi, burada değildim. Burada olsam bunu okuyunca dayanamaz yazardım bugün olduğu gibi. İnsan ne kadar değişirse değişsin bazı şeyler değişmiyor çünkü.