Birlesemezdik

bugün nasılım bilmiyorum, nasıl hissediyorum bilmiyorum, gerçi hissediyor muyum onu da bilmiyorum. bugün içimde öfke mi, kin mi, özlem mi var onu da bilmiyorum. “keşke hayatıma girmeseydin, keşke hiç tanışmasaydık, senden nefret ediyorum.” demeyeceğim. aksine iyi ki hayatıma girmişsin, iyi ki seni tanımışım. insanlara asla güvenemeyeceğimi, bir kere yaralayanın ikinciye öldürebileceğini, insanların lafla değişmeyeceğini ama en çok da sevgisizliği senden öğrendim. bana bunca zaman içinde çok mu çok güzel bir aşk yaşatamadın, teşekkür ederim, çok mutluyum. alıştım, biraz sensizliğe biraz sessizliğe, biraz da kimsesizliğe.. bugün nasılım bilmiyorum dedim ya, çok mutluyum. herkese her şeye karşı seni savunduğum cümlelerim bugün tokat gibi suratıma çarptı, çok mutluyum. daha da uzun yazarak sana hâlâ bu kadar çok önem verdiğimi düşünmeni istemiyorum, hoşçakal.. ya da sen en iyisi bana muhtaç kal.. 25.12.18

sonra dedim ki, “yokluğumu bu kadar hissetmeyen bir insanı, varlığımla rahatsız etmemeliydim.” o saatten sonra da içimde sana dair tek bir kırıntı kalmadı.

Geceleri ağlamam geçti artık. İşime gücüme bakıyorum. Biraz sensizim fazlasıyla sinirli. Tahammülüm yok insanlara. Daha doğrusu dünya boktanmış, insan eksik kalınca anlıyor. Bazen bir yalnızlık çöküyor. Sonra geçiyor. Aslında her şey geçiyor. Geçiyor da unutmaya bir çare bulamadım hala. Bazen bir şarkı gibi takılıyorsun aklıma. Sözlerim sen oluyor… Sokaklar üzerime geliyor, insanlar üzerime geliyor. Cümlelerim kısalıyor. Ben insanlarla konuşmak istemiyorum ki. Seninle konuşup saçmalamak istiyorum. Gülüşünü seyretmek istiyorum. Gülüşün hep gözümün önünde ama gülüşünden öpmeyi özlemenin bir çaresi yok. Bu çaresizlik yoruyor beni. Nefesini hissediyorum uyurken yanımda ama gözlerim karanlığa açılıyor hep. Hep karanlık hep. Bir umut var içimde, gözlerim uyandığımda bir gün yine görecek seni…

Yıllar sonra ilk defa, birisi seni sordu bana. Görüşüyor musunuz hâlâ, dedi. Çok güzeldiniz, çok iyi anlaşıyordunuz, dedi. Gözlerim doldu. Sanki kan davasından kaçmışım da kaçtığım şehirde vurulmuşum gibi… Arabayı süremedim. Terledim. Nefes alamadım. Eski günlerden bir bok kalmadı diyemedim. Güzel kalamadık diyemedim. Kafana takma, belki yıllar sonra eskisi gibi olursunuz, dedi. Kalk siktir git burdan diyemedim. Gerek yok, her şey geride kaldı, diyemedim. Naçar kaldım, konuşamadım. Şimdi rakı içiyorum balkonda, telefonda “haydi dön” çalıyor. Söyleyeceklerim bu kadar.

Seni, düştüğün yerden kaldıracak tek kişiyim demiyorum bak, seni yere düşürmeyecek tek kişiyim. Kimse, kimseyi bu kadar beklemez. N’olur gel artık..

“Sonra mı? Sonra Sezen Aksu çalacak, “seni kimler aldı, kimler öpüyor?” diyecek. İşte o zaman göğsündeki kemikler kırılırcasına acıyacak..”

insanlara fazla güvenmemem gerektiğini, bir kere yaralayanın ikinciye öldürebileceğini, insanların lafla değişemeyeceğini senden öğrenmeseydim keşke..

düşsem kalkardım da, senin ittiğin yerden kalkılmıyor ki. bana “bu kadar da sevilmez bir insan” diyen herkesi haklı çıkardın.

Sen beni hiç sevmedin. Sen sadece benim, sana olan sevgimi sevdin.

yüzünü güldüren ben değilim. artık yanından geçen bir yabancı bile olamam. herkes sığdı da hayatına, bir ben fazlalık geldim..

gidince her şey biter mi sandın? bunun adı hayat. beni, asla dediğim yolda yürürken görmüşler. seni de, asla dediğin yoldan dönerken görebilirler.

vazgeçiyorum.. kendimi kandırmaktan yoruldum çünkü. hâlâ aptal gibi beni sevebileceğini düşünmekten de yoruldum. beni sevmeyeceksin ve asla biz diye bir şey olmayacak..

sandığın kadar güçlü bir dağ değilmişim, ve bir sözünle üç kez devrilmişim.