İnsan her üzüldüğünde ağlayamıyor, yutkunuyor ve sadece yutkunabiliyor.

Hep mi ben yanlıştım bu hayatta?

Başka çaren kalmamışsa anlatmaktan da vazgeçersin zaten.

Kalbim sevilmek isteyen minik bir kız çocuğu...

Bırak sen de kendini avutmayı, aptallığını gördü işte herkes. Ne sanıyordun herkes senin gibi saf mı?

Ben seninle küllerimden doğdum :|

Kalbimin labirentinde kaybolmuş gibisin. Ordasın sesini duyuyorum, biliyorum ama bulamıyorum…

Anlaşılmak için anlatmaya çabalarken hiç anlatamamak/hiç anlanmamak.

İçimde dizinin dibinden ayrılmayan küçücük bir kız çocuğu olsada kalkıp ben sana gelemem.

Yine deli gibi ağlayasım var ve bunun bir sebebi yok.

Bu gece o güzel gökyüzündeki, yıldızların dizilişi, ayın ışıl ışıl parlayışı ve karanlığın seni içine çekişi kadar güzel geçsin gecen…