Bir Derin Meselesi

Ben iflah olmaz bir aptalım. Hâlâ mı ya, hâlâ mı? Yapma işte bunu, yapma. Düşmeee.

Biz tüm o meseleleri herkese rezil rüsva olana kadar zorladık. İnsan gerçekten nasibini yenemiyor. Kesin bilgi yayalım.

Soldurduğunuz insanların fırtınalarıyla çarpışmak onun hatası değildir. Çiçek bahçesi istiyorsanız, öncelikle ona çiçek açtırmalısınız. Davranışlarınız, tepkileri belirler. Tepkim sert geliyorsa, davranışlarınızı sorgulayın.

Babam beni engellemiş. Geberiyorum. 😂😂

Mentalimi toplayamadığım için, dolabımda ne var ne yoksa yatağa döktüm. Onları toparladım. Atmaya kıyamadığım ne kadar şey varsa ayırdım. Poşetledim. Giyilmeyecek gibi olanları komple attım. Mentalim toplandı mı? Hayır. Ama dolabımın yükü hafifledi. Buna da şükür.

Rabbim ben sana rızan dışında kavuşmamak için çok çabalıyorum. Ama bunlar sana kavuşmam için daha çok çabalıyor. Sen benim aklımı koru. Ben kendimi koruyamıyorum artık.

Birbirine koşamayacak kadar yorgun, birbirinden kopamayacak kadar bağlı. Bilenler bilir. Belanı bulmanın en net örneğidir bu.

En yakın dostunuzla hayatınızın aynı anda kayma meselesi. Kim kime destek olacak belli değil. İkinizin de hali birbirinden beter. Ama ikiniz de birbirinize dayanak olmaya çalışıyorsunuz. Zorsun ahir zaman.

Bugün kabusla uyandım. Sonra içimde bir huzursuzluk, kalbimde bir daralma. Dedim bir şey var. Bir şey oluyor, bir şey oldu. Meğer kaza yapıyormuşsun, ölümden dönmüşsün. Ve ben bunu hissetmişim. Korkumu, endişemi anlatmaya kelimem yok. Ama iki satır iyi misin diye bile yazamıyorum. İster telepati de, ister hissikablel vuku de. Ben sana dair her şeyi en derinden hissediyorum. Sevgi böyle bir şeymiş meğer. Gözümden ırak, ama gönlümden değil. Allah'ım sen koru, onu sana emanet ettim.

Göğsüme batana özlem demeselerdi, bıçak derdim. Sen beni görmedin ama ben seni gördüm. Mıh gibi olduğun yere çakılmak ne demekmiş anladım. Boğazımda bir yumru. Koşsam mı koşmasam mı ikilemi. Çaresizlik. Kimse kimseyi özlememeli. Kor, sönmeyen bir kor. Ama gülüşün hala çok güzel..

Hüngür hüngür ağlarken küçücük bir prenses gelir yanına. Sarılır. Üzgün müsün der? Yutkunursun, daha çok ağlarsın. Biraz üzgünüm dersin. Ben seni çok seviyorum. Senin çok güzel bir kalbin var. Sen hiç üzülme, ağlama der. Nereye sığacağını bilemezsin. Küçücük bir çocuğun sevgisi kadar olamıyor, kocaman insanların sevgisi. Senin o küçücük sevgi dolu kalbine kurban olurum. Ben bu gece paramparçayım.

Şimdi yukarı çıkıp belanızı gondikleyeceğim ama artık. Yeterrrr kapatın şu şarkıları, yeterrrr. Ağzıma sıçtınız yeterrrr.

Bayıldığımda kendime gelene kadar, kendimi toparlayana kadar beni yalnız bırakmayan, sağ salim gideceğim yere kadar götüren yabancı. İyi insanlar hâlâ var. İyi insanlar iyi ki var. Allah ayağına taş değdirmesin. Bir derdin, sıkıntın varsa dermanın tez gelsin. İşin gücün hep rast gitsin inşallah. Sana hep duacı olacağım. Allah razı olsun.

Bu yaşıma geldim. Oturup ilk defa babamla dertleştim. Ve ilk defa dertleşirken ağladım. Bu ilk olmamalıydı. Hep böyle olmalıydı. Belki de iyi bir başlangıçtır, bilmiyorum. Yine de hâlâ üzgün olduğum konu için çok üzgünüm. Geç lütfen.

Dün babaannem babama geldi. Ben de gittim. Beraber kaldık. Değişik bir deneyimdi. Babaannemle ikinci defa aynı evde kaldık. İlki korku doluydu. Gece mahallede olay çıkmıştı. Bir daha gitmemiştim. Neyse. Oturduk. Sohbet, muhabbet, yer yer kavga. Ve dönüp babama o mistik cümleyi kurdu. Bu kız neden ayrı eve çıkmak istedi şimdi çok daha iyi anlıyorum dedi. Sadece gülümsedim. Beni anlamayan herkes, bir gün geliyor beni anlayacağı şeyler yaşıyor. Bir gün herkes beni anlayacak. Geç de olsa..