Peşindeyim Kendimin

Başka insanların kötü ve düşüncesiz olması sebebiyle onlar gibi olursanız bir farkınız kalmaz.

Yüzde yüz katılıyorum, normalde bu kadar kurulmam da ama mental olarak zayıf anıma denk geldi herhalde.

Paylaşımcı bir insanım. İş yerinde 7-8 öğretmeniz ve ben işe yarar bir kaynak keşfettiğimde, bir tekrar alıştırması, bir ödev ya da eğlenceli olduğunu düşündüğüm bir aktivite hazırladığımda grubumuzdan diğerleriyle de paylaşıyorum. Çünkü aynı seviyeyi veren birden fazla hoca var ve belki bir yardımı dokunur. Herkesin bunaldığı anlar var, bir işine yarar rahatlatır, bir eksiği tamamlar diye düşünüyorum. Hem güzel şey paylaşmak.

Bir iş yaptığım zaman da önünü ardını düşünüyorum. Salla pati iş yapmıyorum. Bu sene sınav komiteleri oluşturuldu, hazır gelen sınavları bizim sistemimize ve öğrenci profilimize uygun mu diye değerlendirip gerekli düzenleme ve değişiklikleri yapıyoruz.

Şimdi bir hocamız başlangıç seviyesi çocuk grubunun sınavında anlamakta zorlanacakları bir soru tarzı koymuş. Ben sınavı görür görmez sıkıntı çıkacağını fark ettim ama yüzgöz olmamak için sesimi çıkarmadım. Sınavı yapan başka bir hocamız öğrencilerinin çok zorlandığını, en azından diğer sınıflar için soruları değiştirip değiştiremeyeceğimizi sordu. Ofisten onay gelince de hazırlayan hocaya ilettik talebimizi, aslında soruların güzel olduğunu ama bu yaş ve bilgi seviyesi için zor olduğunu açıkladık. “Arkadaşlar zaten ben hazırlamıyorum soruları, olandan seçtim” dedi cevaben ve bana sinir geldi. Biz miyiz alemin gerizekalısı da “amaan bunu vermişler koy işte” demek yerine bu gerçekten uygun mudur diye düşünüyor, ince eleyip sık dokuyoruz?

Buna sinirlenmişken de tesadüfen sınıfın çekmecesinde sadece ikimizin girdiği bir seviye için finale hazırlık kağıdı gördüm. Dedim tamam benim tescilli enayi ya. Elbette herkes hazırladığını paylaşmak zorunda değil ama hayat herkes için daha kolay olmaz mı öyle?

Bugün hava ılık ve yağmurluydu, tropik bir kombinasyon enteresan ama yağmurla beraber çiçeklerin kokusu müthişti!

Tatilden önce son iki çalışma günüm kaldı, sonra ver elini İstanbul turistçiliği! Heyecanlıyım biraz yalan yok, umarım çok güzel geçer. Bu tatili anam babamla geçireceğim için de mutluyum, gönül isterdi kardeşim de katılsın fakat hizmet sektörü bayram seyran dinlemiyor.

Onun dışında nasılım? Bilmiyorum ya aynıyım galiba. Dönemin bitmesine çok az kaldı, yaz okulundan önce üç hafta aram var, dolu dolu geçirmek istiyorum. Havalar izin verse de denize girsek mesela ne güzel olur.

Sevdiklerim dertli epey, bu konuda bir şey yapamamak hala can sıkıcı ama bu da dahil herhalde sevmeye.

Reglin ilk günü, karnım ağrıyor çocuk grubu öğrencilerim yine direncin sözlükteki karşılığı. Bardaktan boşalırcasına yağmur yağıyor, tam her şeyden vazgeçip hepimiz evimize gitsek yatsak yuvarlansak ne güzel olur havası.

20dklık aramda yemek için yemek siparişi vermekte geciktim, teslim süresi kısa gözüküyor göre performansını bilmediğim saçma sapan bir yerden dürüm söyledim. Araya çıktık. Beş dakika geçti yok. On dakika geçti yok. On beş dakika. Karnım ağrıyor, mutsuz ve açım. Elmamı yemeye karar verdim. Dersin başlamasına bir dakika kala geldi. Sinirden dürümü öğretmenler odasına var gücümle fırlatmak istedim. Yapamadım. Onun yerine sinirle masaya çarptım. Derse çıktım. Derse çıkarken tek düşündüğüm şey ders olmasa ne güzel olacağı idi. Herkesin enerjisini yükseltecek gücüm yoktu, kendime “hayata dayanabilen insan” maskesi takacak gücüm bile yoktu. Gülümseyince beynin, sinir sistemin mesajı alıyor zamazingosunu düşünüp asansörde gülümsemeye başladım ama ürkütücü bir korku filmi karakteri gibi gözüküyordum.

Sınıfa girdim, normalde bana her gün “film mi izlesek?” “Oyun mu oynasak?” gibi taleplerle gelen sınıfım benden yayılan negatifliği hissettiğinden olsa gerek en motive günlerimde mumla aradığım sessizlikte ve takipteydi. Bir posta da ona sinirlendim ulan sizin dersi adam akıllı dinlemeniz için benim yaşam enerjimin yok mu olması gerekiyordu? Ya ben götümü yırtıyorum bu sınıfa motive geleyim diye, o günlerde motivasyonumun içine sıçmakta bir beis görmeyen sizler, şu anda ortalık yerde çığırmaya başlayıp aklımı kaybedecek gibi durduğum için mi suspussunuz?

Ara vakti geldi. Dürüm buz gibi tabi. Büyük de söylemişim, benimle dalga geçen yumuşak karton bir zurna var önüme. Elime aldım ve ağlamaya başladım. İş arkadaşlarım panik oldular haliyle, kendi yemeğinden teklif etti birisi, diğeri dürümü ısıtmaya koyuldu. Ama istemiyorum dedim istemiyorum çünkü şu an yaşamak bile istemiyorum. Biliyorum dramatik ve kendimi durdurabilmeli kontrol edebilmeliyim ve bir de buna sinirleniyorum. Sakinledim. Isıttıkları dürümden bir ısırık aldım. Tekrar ağlamaya başladım. İçimde bir sinir birikti atamıyorum. Önümdeki peçeteleri parçaladım attım. Yetmedi ya vurmak kırmak istedim ama yapamıyorum. Ya dedim hayat bu mu ya? Hayatta kalmak için bu kadar çabalamamız gerekiyor mu sahiden? Değiyor mu lan? Bir gün var çalışmadığım, onu bekleyerek motive olmaya çalışıyorum. Bok var. Sonra sil baştan. Bir yandan da sağlamlaştırdığımı düşündüğüm mentalimin bir ıslak dürüm kartonuyla yıkılmasının sinirini yaşıyorum.

Ağladım ağladım ağladım, yüzümü kapatarak, omuzlarım sallanarak, nefesim kesilerek ağladım.

Sonra gittim yüzümü yıkadım ve derse girdim tekrar.

Şimdi de özel derse gireceğim.

İnsanlar sahilde oturmaya başladılar. Şu anda bir kadın minik bebeğini kucağına almış, eğilip belki de ilk defa ellerini denize değdiriyor. Çimenler ve ağaç dalları rüzgarda salınıyor. Geçenlerde de üç dört kişilik bir kız grubu tam teşekküllü piknik yapıyordu, çok iç ısıtan bir görüntüydü.

Bahar ve belki de bir şekilde bu hayatı yaşanabilir kılmak için yaşadığı yeri güzelleştirenlerin varlığı bana enerji veriyor. Önünden geçtiğim bir apartman var bahçesi çeşit çeşit çiçek dolu, bir manolya ağaçları var dallarına nazar boncukları asmışlar. Ya da yine evinin yanında yolun kenarına da olsa çeşit çeşit çiçek diken insanlar. Bugün eski ve gri bir apartman gördüm, ikinci katta yaşayanlar balkonlarını tatlı bir sarıya boyamışlar. İçim açıldı. İyi ki varsınız ya. Ben de sizler gibi yaşadığım yeri güzelleştiren bir insan olmak istiyorum, buna gayret edeceğim. Ortamımın da zihnim gibi karmakarışık olması bana iyi gelmiyor bunu artık kabul ettim. Kendimize belki de en sıradan an ve yerlerde güzellikler yaratmak mühim beceri, güzeli görmek de öyle.

Bugün yaşlanmak var zihnimde.

2012 - 2026, 22 yaşım ve 36 yaşım.

Gözüme ilk yüzeydeki farklar çarpıyor tabi cildimin ton eşitsizliği, göz altlarım, çektin mi gelen esnekliği azalan derim ve genel yorgunluk halim.

O sırada bir ay sonra üniversiteden mezun olacağım, ne sıralanmış bir işim ne bir planım var. Mezuniyet hediyesi olarak interrail ile o zamanki en yakın arkadaşım ve çekçekli bavullarımızla Avrupa’yı gezeceğiz. Mezuniyet balosundan sonra ve geziden önce kısacak kestireceğim saçlarımı. Sonradan evleneceğim çocukla sevgiliyim galiba ama ciddi düşünmüyorum. İkimiz de ne yapacağımızı bilmiyoruz hayatımızla, hem aynı şehirde bile olmayacağız ciddi ilişkinin sırası mı? Ağustos ayını Vichy’de dil kursunda geçireceğim sonra ailemin yanına Gaziantep’e döneceğim. Liseye başlarken çıktığım eve geri dönmek garip olacak.

Şimdi tam zamanlı öğretmenim, kariyer yolculuğum asla düşündüğüm gibi olmadı. Hayat yolculuğum da öyle. Başka bir sevgilim var, onunla da ayrı şehirlerdeyiz - bazı şeyler hiç değişmiyorsa demek ki. Öyle heyecanla beklediğim bir şey yok diyeceğim ama aslında heyecanlansam olur, yitirmişim bir şeyleri. Dönemin son ayında üniteleri nasıl bitireceğimi falan düşünüyorum işte. Bir de izin günlerimde ne yapacağımı.

Yani zaman geçiyor ve durduramıyoruz tamam, otuzların ortası “yaşlı” değil tamam ama bir şekilde insanda merak ve eyleme geçme arzusu uyandıran “acaba neler olacak?” sorusundan “istediğim hayat bu mu ya?” sorusuna geçmiş olmak can sıkıcı! Hayat her zaman olmakta olan bir şey ama ben ne hikmetse ihtimalleri ve o tatlı merakı biraz rafa kaldırmışım. Sanki bu aralar iyisiyle kötüsüyle bir şeye karar vermişim veriyormuşum verecekmişim de sonra o olacakmış işte hayatım ölünceye dek. Öyle olmadığını biliyorum. Öy-le ol-ma-dığı-nı biliyorum.

Dün sporda hocalardan biri yanıma gelip “sen kilo verdin sanki biraz dimi” dedi. Ben de olanı söyleyip tartıda 1-2 kilo fark var dedim. “Bu hafta biraz incelmiş gördüm seni ama zaten hedefin kilo vermek değildi sanki” dedi. Dedim ki: kilo vermek istiyorum ama mental sağlığım pahasına değil, çünkü daha önce bu yolda yemeyle ilişkimi bozduğum ve bu konuya ilişkin mentalimi kaybettiğim oldu ve değmiyor (buraya akıl sağlığım zaten pamuk ipliğine bağlı esprisi ekledim dhdjfm). O nedenle uzun vadeye bakıyorum, sporumu yapıyorum, yediklerime dikkat etmeye çalışıyorum, protein almaya çalışıyorum vs.

Aslında gayet olağan bir diyalog ama ama ama benim için devrim niteliğinde olan nokta bu diyaloğun bende duygusal bir tepki uyandırmaması oldu. Hoca sorunca sordu diye anksiyete moduna girmedim, “höf yeter artık bu kilo konusu!” diye öfkelenmedim de (yeter gerçi o ayrı), zayıflamışsın dedi diye aman aman sevinmedim, olanı söylerken az ya da yetersiz hissetmedim, durduğum yeri ve yolumu anlatırken dürüst davrandım ve “ben zaten kilo vermek istemiyorum” yalanına sığınmadım, önceliğimi söylerken tetiklenmedim. Dümdüz dümmmdüüzz bir şekilde olanı ve yaptığımı söyledim ve bitti! Ay şahaneydi!

Helal kız sana!

Neyse bu sabah da bunu yaptım:

Bizimkilere robot süpürge almak istediğimi söyledim babam “sizin evde yerleri nasıl süpürecek ki ben anlamadım” dedi shdjdk yani haklılık payı yüksek. Ve ben bunu söyleyeceğimi hiç düşünmezdim ama dağınıklığımdan çok sıkıldım. Haftalardır (belki de aylardır) bulamadığım bir spor sütyenim var, yani öncelikle insanın giysi parçasının evin içinde kaybolması hali başlı başına bir gösterge. Neyse. Olabileceğini düşündüğüm yerlere periyodik aralıklarla baktım elbette ama yok. Geçen gün salondaki yemek masasının altına ittirdiğim bir kolinin içinden çıktı… çünkü neden? Her yer o kadar dağınık ki ortalık toplama anlayışım aylardır sadece ortalıktaki eşyaları bir yerlere tıkıştırmaktan oluşuyor. Çekmece, dolap, koli ne bulursam… tıkıştıır!

Bardağı taşıran bir diğer damla ise Bu Hikaye Senden Büyük Osman kitabımın kaybı oldu. Kitabı iş kankime vermiştim okusun diye, okudu ve geri verdi işteki dolabıma koydum. Tiyatronun zamanı yaklaşınca ben de baştan okumak istiyordum ama yok bulamıyorum kitabı! Eve götürdüğümü hiç sanmıyorum, iş yerinde çok güzel diye konusu geçmişti acaba birine mi verdim oku diye diyorum. İnsanlara soramıyorum da ama kitap yok! Eve bakıyorum yok, dolaba tekrar tekrar bakıyorum yok. Artık olası insanlara da sormaya başladım utana sıkıla yaa sana mı ödünç vermiştim diye. Yok oğlu yok. Tiyatroyu izledim geçti, kitabı da bulamayıp yenisini almak durumunda kalacağımı kabullendim. Sonra bir gün salondaki dağınıklıkları topluyordum ki random eşyalar tepesinin altında bir de ne göreyim? Osman! Pes dedim artık pes!

Vakti geldi a dostlar! Bu kız bu bahar temizliğini yapacak ahan da buraya yazıyorum!

Söyleşide inanılmaz tatlıydı! Yer yer bizi duygulandıran ama aynı zamanda esprili ve umut veren bir konuşma yaptı. Elif Şafak’ın Aşk kitabının kendisinin Bab-ı Esrar kitabından (ç)alıntı olduğunu söyledi - hiç duymamıştım böyle bir şey ve çok şaşırdım. Ülkeye dair umudunun hala olduğunu ve güzel günler göreceğimizi söyledi duygulandık. Sonracığıma tarihle ilgili epey bir şey anlattı ve tarih bilmenin önemine vurgu yaptı, orada bi tık utandım cahilliğimden yalan yok.

Bu söyleşiden aldığımız enerjiyle gittik imza kuyruğuna girdik ve benim maksimum iki saat süre biçtiğim etkinlik 4 saat sürdü! Dört saat! Ayy o kadar yoruldum ki ama sıra bize geldiğinde Ahmet Ümit hala güleryüzle hoşgeldiniz diyordu vallahi tebrik ettim.