ay geceden ötede,uzakta.

elim ayağım çözüldü diyorsun, düşüncelerin düğümleniyor. kurtuldum diyorsun, ruhun çok daha şiddetli çekiliyor. odalar çok siyah, odalar hep karanlık. renkli olan hayal ettiklerin ama elde ettiklerin simsiyah. bak bu koltuk mor, otur buna. elini masanın üzerine koy. bak bu sigarayı senin için sardım, bunu yak. ne desem yaparsın çünkü karanlıktasın. ama unutma sen hep siyahı sevdin.

umutsuzlukların içinde umut aramak çaresizliğin tesellisi değil de ne. bir tarafı kurtarmaya çalışırken, bir diğerini feda etmek. birini feda ederken elindekini de kaybetmek. ağlarken aynayla göz göze geldiğinde haykırmak. titrerken görünmez olmak.

ne olursa olsun; ister sevilsin insan, isterse de sevsin tadı damağında kalıyor. annen harika yemek yaptığı zaman misafir gelir ve yemeğin tadı damağında kalır ya, işte böyle bir şey bu da. damak tadı anlayışın çok faklı ya da tat aldığın bir şey yok sanıyorsun bu hayatta.

sonra bir adam öptüm ben. güzel gözlü, dilbaz bir adam. saatler içinde yayıldı zehri içime, daha ilk anda biliyordum başıma gelecekleri.  tam uyanırken büyülü uykusundan, geldi yine iki günde kesti ayaklarımı yerden. yüzüm gülüyor, başım dönüyor onu düşündükçe. 

uykuyla uyanıklık arasında “çölün öbür tarafı sana çıkacaksa kuran çarpsın aşarım” dediğimi hatırlıyorum içimden.

ellerin ile oynamak istiyorum, çok görme bana bunu. avuç içine ismimi yazmak, parmaklarını ısırmak istiyorum.

yorgun ve yaralı bedenlerimizi, birbirini ıslatan dudaklarımız iyileştirsin sevgilim.

“oysa nereye gidersin sevgilim, yatağında yapayalnızken  seni sarıp sarmalayan düşüncelerini söyle bana. aklından geçenleri bilmek istiyorum, çok istiyorum.”