ikigai

Şehrin ayazı düşüncelerimi dondurmaya yetmiyor.

Kendime çok yazık etmişim farkındalığı*

Ve artık elden bir şey gelmemesi.

İnsanlar gerçekten çok güzel seviliyor onlara bakıp ben niye böyle sevilmiyor diyorum

Güzel değilim unutmuşum

Güzel olduğu için sevilmez insan, sevdiği, sevildiği için güzelleşir. Sevmek ve sevilmek güzelleştirir insanı.

Bu zamana kadar binlerce kez can veren kız çocuğu şu an can çekişiyor... Ve can çekişmek ölmekten bin kat daha kötü.

eskiden aklıma ne gelirse bir kağıda dökerdim, şimdi aklıma dizilmiş her cümle bile karmakarışık.

Ne babamın omzunda ağlaya bildim ne de annemle dertleşe bildim. Beni ben büyütüm ve ben öldürdüm.

Birinin hayatınızdan çıkması onun kötü biri olduğunu göstermez, bazen hikayenizdeki rolünün bittiğini gösterir.

“unutma, yalnız ölü balıklar akıntıyı takip eder.”

Dolu gözlerinle aynaya bakıyorsun, gözlerinde gördüğün harabeye gülümsüyorsun. Gözlerinde ki yıldızlar intihar etmişler, gökyüzün karanlığına sarılmış; başka kimsesi yokmuş belki... Evinde bir rüzgar esmiş, açık kalan pencerelerin çarpılmış hissetle ve kalan parçaların kırılıp düşmüş yerlere. Herkes ürkmüş, seni bir harabe olarak bırakmışlar yine. Oysa sen, terk edilmiş bir çocuksun. Aynadaki yansıman seçimin değil, insanların esiri..

yolunu kaybedersen elimi tut yeter.

birinin yalanını yakaladığım zaman tüm duygularım sarsılıyor benim ince çizgim dürüstlüktür.