"Dinle beni deniz gözlü yabancı, kaçtığım yerler hep deniz kenarları."

Ne Eyşan ne Bihter biz sevince Sedat Peker' in "cehenneme gitsem peşimden gelir" dediği Özge Peker' e dönüşürüz.

Her bir zerrem biliyordu kalmayacağını

“gidiyorum   bu şehri bu yağmuru   bu düşeri   bu aşkı bu kavgayı bu kederi   size bırakarak” 

Bu şehir gezmek için çok küçük ama seninle karşılaşmak için çok büyük.

Canım uykum yine mesaiye kalmış kim bilir nerelerde

nerede durmam gerektiğini çok iyi bildiğim için gelemedim sana. ama gelmeyi ne kadar çok istedim, tahmin bile edemezsin.

Sana kızgın değilim. Sana kızmayacak kadar seni iyi tanıyorum. Sonra seni seviyorum. Neden sevdiğimi bilmeden seviyorum. Bu sevgiyi her gittiğim yere beraber götüreceğim. Hoşça kal.

dengemi altüst ediyor gözleri

Hani bazen söylecek çok sözün olur da bakarsın şöyle etrafına. Ve sonra yutkunarak "Ben kime, neyi anlatmaya çalışıyorum?" diye susarsın ya. Hani "Ne haliniz varsa görün" diyerek haykırıp, çekip gitmek istersin ya. Hem de hiç dönmemecesine. Gördüklerim tahammül sınırımı çoktan aştı. Ya insanlar bende çok yanlış yerde. Ya da ben bu dünyanın çok yanlış yerindeyim.

Böyle bir akşamdı yine / İçimde yine İstanbul hasreti / Dalmış düşünmüştüm..

Olabilir insan bi zamanlar görmek için can attığı görünce yanından ayırmak istemediği insana artık anlam ifade etmeyen gözlerle de bakabiliyormuş

* dünyanın derdini unutturan sebepler vardı. babamın tebessümü. sesi vardı. gözleri. şimdi ise dünyanın derdini yüzüme çarpan tek yer var. babamın mezarı.

Seni çok özledim, öyle çok özledim ki özleminden kemiklerim kırılıyor.