Anestezik Bilinçli

 Biz kendi yolumuza gitmeye inanırız, dünyanın geri kalanı ne yöne giderse gitsin. Bireyleri, cama çarpan sinekler gibi ezmek için yaratılmış sistemde arıza çıkarmaya inanırız. Bazılarımız yukarıdakine inanır, hepimiz aşağıda yaşayanlara sıkı sıkı bağlanmaya... Biz gökyüzüne inanırız, sunroofa değil. Biz özgürlüğe inanırız. Biz toza inanırız, yabani bitkilere, dağ gezilerine ve gün doğumunu arkamıza alıp sürmeye. Biz eyer üstüne takılan çantalara inanırız ve bunu sadece kovboyların anladığına...Biz hiç kimsenin önünde boyun eğmemeye inanırız. Biz siyah giymeye inanırız, çünkü ne kir gösterir ne de zayıflık. Biz dünyanın dünyanın gün be gün yumuşadığına inanırız ve onunla beraber yumuşamayacağımıza. Biz, bir hafta süren motosiklet yolculuklarına inanırız. Biz yol maceralarına, benzin istasyonlarına, sosisli sandviçlere inanırız ve her tepenin arkasında ne olduğunu keşfetmeye. Biz gürüldeyen motorlara inanırız, çöp kutusu büyüklüğündeki pistonlara, 1936'da tasarlanmış benzin depolarına, tren lambası kadar farlara, kroma ve özel boyalara. Biz aleve ve kurukafaya inanırız. Biz her insanın hayatını kendi eliyle şekillendirdiğine inanırız ve hayatı inanılmaz bir sürüşe çevirdiğimize. Biz selesine oturduğumuz makinenin tüm dünyaya kim olduğumuzu gösterdiğine inanırız. Biz başkalarının neye inandığı ile ilgilenmeyiz. 

 Genellikle sıradan insanların büyük şeyler yitirmeleri pahasına kazanılan devrim amaçlı her bir ayaklanmanın ardından yeni yöneticiler denetimi ellerinde tutmak için şiddet ve terörü, gizli polisi ve profesyonel orduyu kullanmakta tereddüt etmedi. Bize göre düşman, devletin kendisidir.Biliyoruz, hiç bir zaman ulaşamayacağız ufukta bizi bekler gibi parlayan o güneşe...

 Hemen yarın ölebilirsin. Biliyorsun değil mi? O zaman neden sızlanıp duruyorsun? Git ve ölümle karşılaştığında vicdanının rahat olmasını sağlayacak şeyler yap. Ölüme hazır ol. En büyük zenginlik budur. Saygı göster, saygı gör.

Öncelikle yazılarıma bu kadar ara verdiğim için üzgünüm a dostlar. Lakin bu böyle devam etmeyecek. İş, okul, aşk derken kafa bi türlü toparlanamaz oldu ki gireyim de bi kaç saçmalayayım.

İlk yazımda düşünmekle ilgili bir kaç şey yazacağımı söylemiştim. Düşünceli olmayı ele alırsak, düşünceli olmak kendini düşünmekle başlar bana göre. Bu yönüyle Darwin'in evrim teorisine benzetebiliriz. Darwin'in evrim teorisine göre insanlar maymunlardan evrimleşmişlerdir fakat günümüzde maymunlar insan değildir. Bu bağlamda düşünceli olmak kendini düşünmekle başlar fakat kendini düşünen birisi düşünceli değildir. Kendini düşünmek bir çok aşamadan geçerek düşünceli olmaya gelebilir ancak. Bunu kendini düşünmek, aileni düşünmek, sevdiklerini düşünmek, milletini düşünmek, vatanını düşünmek, dünyanı düşünmek, evrenini düşünmek, vs. vs. gibi sonsuza kadar evrimleşebilir. Bu ne kadar düşünceli olduğumuzla alakalıdır.

İnsan sevdiğine inandığı biri ile hayaller kuruyorsa onu seviyor olabilir fakat tam olarak onu düşünüyor diyemeyiz. Onu düşünmesi ona onun hayallerini sunmasıyla alakalıdır, kendi hayallerini na lanse etmesiyle değil. Kişi kendi çıkarlarını gözetmeksizin birisinin çıkarını kolluyorsa onu düşünüyor diyebiliriz. Bana göre sevmek düşünceli olmayı da gerektirir. Fakat düşünceli insan bu tavrını karşısındakine kanıtlama ihtiyacı duymazsa çok daha tatlı olur.

Eğer bana sorarsanız ki soracağınızı pek sanmıyorum, yeryüzünde en düşünceli insanlar işini layıkıyla yapan samimi bilim ve fikir insanlarıdır. Bunun nedeni ise bu insanlar kendi dışında birçok kişiyi ele alarak hareket ederler ve düşünsel eylemlerde bulunup, bunu pratiğe dökerler.

Gitmekten bahsederken tam olarak neyi kasteder ki insanlar? Bedensel olarak gitmek ne kadar gitmektir? Beyninde sevişen filleri saklayabileceğini düşünen insanlar ne kadar dürüstlerdir? Ben mi? Sanırım sessiz kalmak benim mizacımda yok. Çünkü eğer bir sorun varsa onun çözümü de vardırcılardanım ben ve o çözümü bulana dek gitmem.  Git dersin, gidemem. Gidemeyeceğimden dolayı değil, gitmem gerektiğini bilmediğimden dolayı da değil. Bazen senin için, bazen başkası için, bazense başka şeyler için ama yemin ederim kendim için değil. Kendim için olsaydı giderdim çünkü. Buna mazoşistlik diyemeyiz bence.

Her neyse konuya gelecek olursak; doğruları göz önüne alıp, gerçeklerle yüzleşerek konuyu ele almaya çalışırken çok kan dökülüyor haliyle. Bu sefer hem kanı temizleyip, hem konuyu çözmeye çalışmak gibi bir sorun ortaya çıkıveriyor. O sırada olay yerinde kimsenin kalmadığını farkediyorum. Biliyorum kolay bişey değil. Aynı zamanda kızgın federallerle de uğraşmak zorunda kalıyorum. Lanet olası federaller. Söyleyebilirseniz siz söyleyin, olay yerinden nasıl uzaklaşabilirim ki bu durumda? Yağmurun yağıp, kanı temizlemesini daha ne kadar bekleyebilirim bilemiyorum. Bilmediğim şeylerden birisi de insanların olaylara karşı neden bu kadar duyarsız olduklarıdır. Çözüm için savaşmak ve yenilmek hiç bişey yapmamaktan iyidir bence. Belki de değildir. Artık neyi bildiğimi bilmiyorum, neyi bilmem gerektiğini de. Uyuşturucuyla mücadele dernek başkanının uyuşturucu ticareti yaparken yakalanması gibi düşünebiliriz bunu. Ve herkesin aynı şeyi farklı metalarda uygulaması yönünden ele alabiliriz. Ben olay yerinden uzaklaşamayacağım. Yağmur çekildiğinde ve bir gün güneş tekrar doğduğunda oradaydım demek için belki de. Sanırsam umut dedikleri şey güneşin tekrar doğacağını ummam olsa gerek.

Bugün de mi ölmedim? Şükür mü etmeli yoksa küfür mü etmeliyim yaşadığım için? Peki ölmeyi öğrenebilir miyim? Kesinlikle kötü bişeydir diyebilir miyim? Belki ölerek iyi bikaç şey kaçıracak olabilirim. Ya iyi bişey kalmadıysa ve ya kaçırmalıysam bu iyi gibi şeyleri. Sahi kim mazotu olmayan bir aracı kilometrelerce sürmeyi ister ki? Hele ki günlerdir gittiğim yolun sonunu bilmiyorsam. Karşıma ne çıkacağını bilmiyorsam ve güvenmiyorsam adaleti haykıranlara. Ve ışık yoksa eğer, ayırt edilmiyorsa sesler ve anlaşılmıyorsa yoldaki dikenler. Peki ya söylesene kimin götü yer ki bu ortamda aracı bırakıp, koşturmaya. Yoksa sakince yürümem mi gerek acaba? Tabi yürürken aracı yolda bırakırsam, araçtaki bi kaç kişi de kızmasa bari. Gerçi bişey de değişmez kızsalar dahi. Gelin de aracıma binin demedim ki ben. Mazotumun olmadığını söylemeyi unutmuş olamam. Aman kızarlarsa kızsınlar. Aslında şimdi aracı bırakıp, koşmaya mı başlasam lan? Aracı da patlatsam! Neyle patlatabilirim ki bişeyleri? Hep yapmayı öğrenirsem olacağı bu, yıkmaya karar verince göt gibi kalmam oldukça doğal! Gerçi ayakkabılarımı da çalmışlardı en son(!). Ama hâla iç çamaşırım yerinde çok şükür. 

Ben aslında yolları çok severdim. Özellikle de yolda müzik dinlemeyi. Her neyse anlaşılan yolda kalmayı pek sevmiyorum. Sahi yolda kalmamalı mıyım ki? Kalkmamalı mıyım yoksa? Tamam tamam biliyorum pek takmamalıyım. Çok da tartmamalıyım olağanları. Daha önce deliriceğine emin olan bi adamla tanıştınız mı? Düşünmek beni bu hale sokuyor. Rahatsızım ben. Özellikle onca şeye rağmen rahat olanlardan çok rahatsızım. İnsanları çok düşünüyorum ama sanırsam düşünce için ayrı bir başlık açmam gerekecek daha sonra. 

Sahi yeri gelmişken düşünmek nedir? Kim düşüncelidir? Düşünceli deli midir? Peki her düşünüyorum diyen düşünen midir? O hâlde herkes düşüncelidir. Düşünceli midir? Sanırsam değildir. Kesin olan düşünmek pek de sevimli değildir. Bence insan her söylenene inanmayı bırakmayı denemelidir. Karışık, çok karışık ama siz yine de düşünün, gerisi gelir.