Tırnaklarıyla düzeltemiyor insan.

Ne yapalım, insanların gönlüne çiçek ekemem ki.

Gönlümü put sanıp kıran kim.

Anılar defterindeki kurtulmuş gül yaprağıyım ben.

Umudunu öyle bir kırıyorlar ki bir daha değil umut etmek aklından geçirmeye korkuyorsun.

Hiç bilmiyorum! Hayat taviz vermedigi hızı ve kavgasıyla akıp gidiyor!

Kapalı durmakta ısrar eden pencereleri duvardan saymak gerekir.

İçinde yaşanmamış anların hatıraları vardı.

Her pencere gökyüzüne açılmıyor.

Kafamdaki kalabalığın üstesinden gelemedim.

Artık içimi bu dünyada açmam.

Bir yanımız bizi çoktan terk etmiş, kaçıyor.

Yuvası olmadığı halde içini terk etmeyen kuşlar var.

Onu düşünmekten kendimi alamıyorum, şimdi acının ne olduğunu gerçekten biliyordum. Ayağını bir cam parçasıyla kesmek ve eczanede dikiş attırmak değildi bu. Acı, insanın birlikte ölmesi gereken şeydi.

Hani şarkılar bizi henüz bu kadar incitmezken eskidendi, çok eskiden.

Şimdi onu nasıl inandırabilirim bütün bu süreyi onunla birlikte yaşadığıma? Onu unutmuş gibi yaşarken onu düşündüğüme ?

Olmayacağını sende pekâlâ biliyorsun.