Sen ki Züleyha'yı Yusuf'a vurgun eyleyip kendi aşkına kavuşturan değil misin? Sen ki İbrahim'e o yüce aşkı verip putları yıktıran ilah değil misin? Sen ki Muhammed'i onca ölümle yüzleştirip elçin yapan değil misin? Sen ki İsa'yı gerdikleri çarmıhtan yeniden yaratan, İbrahim'i yakmayan ateş değil misin?

Biliyorum tanrım biliyorum. Bu dünya kötü. Sokakta çocukları dilendiren, kardeşi kardeşe öldürten, aptal düzenin aptal insanlarının, kurduğun evreni beğenmeyip yeniden yarattıkları bir dünya burası. Senin doğurduğun iyilikleri hiçe sayıp kötülükler doğuran insanların dünyası artık burası.

Biliyorum tanrım biliyorum. Onca kötülüğe rağmen seni bulanlara merhametin var hala. En iyi ben biliyorum seni. En iyi sen biliyorsun beni. Ben bu yeni kurulan düzende yapamıyorum tanrım. Baktığım, görmeye çalıştığım hiçbir yerde bulamıyorum seni. Ya aramıyorum yeterince ya da körüm verdiğin işaretlere.

Biliyorum tanrım, biliyorum. Ama bazıları öyle hissediyorum ki sanki Uhud savaşında kaçıp gitmiş okçularım. Sanki bir Züleyha'yım da Yusuf'u ilk gördüğüm an kesmişim ellerimi. Sanki Eyüp'ün hastalığına yakalanmışım acıdan kıvranıyorum. Sanki köyü yanmış da her şeyini kaybetmiş bir Yunus Emre'yim. Sanki balığın karnında, karanlıkta bir Yunus'um.

Biliyorum tanrım biliyorum. Aşkına ulaştırmak için bu dünyada yakıyorsun sen beni. Beni sevdiğin için, senin dünyana geldiğimde gazabına uğramamak için çektiğim bunca acılar. Ancak özür dilerim tanrım ne yaparsam yapayım kafamdaki sesleri susturamıyorum. Düşünceleri kazıyıp atamıyorum kökünden. Ya senin aşkının acısı bu yüreğimi kor eyleyen ya da ben ruh üflediğin bir güzele vuruldum. Onda seni buldum tamamen de bunca kavurması bundan beni.

Olur bazen öyle. İçindeki dünyanın sonu gelir, ellerin jiletle kuran arasında gider gelir. Rabbine sığınırsın. Cesaretin yoktur çünkü bazı şeylere. Sesler susmaz asla. Hep konuşur, fısıldar, zihninin derinlerinde hep bir şeyler mırıldanır. Geceler bitmez hiç, gün doğmaz, ezan okunmaz. Zaman durur ve sen hep o ana dalarsın. Düşündükçe nefesin kesilir, göğsün daralır. Sanki biri bilerek akciğerlerini sıkıyor gibi gelir. Bir şarkı daha açarsın, selan okunur.

Olur bazen öyle. İsyanlar arasında gider durursun. Kendini kesen adamın acısına isyan edersin, şarabına biraz da onun acısı eklenir. Annen gelir sonra aklına. Ne onun ne de senin bunları hak ettiğini düşünürsün. Ama etme bulma dünyası ne de olsa. Kim bilir kimin ahı eklendi acına da bu hale geldim diye kendini hırpalar durursun.

Olur bazen öyle. Bilirsin ki dünyanın en güzel sabahlarına bile uyansan içindeki o ızdırap, o boşluk hep oralarda bir yerlerdedir. Bir müzik, bir koku, bir ses, bir anı, bir söz duymak için nöbette bekler durur. En olmadık anda, unuttum dediğin anda vurulursun.

Bak Yusuf ha sen ailene hasret kalmışsın ha ben ona. Seni o kuyuya atan kardeşlerin olmuş belki ama çok da girmemek lazım oralara. Ben sadece bulunmak istemiyorum. Tamam haklısın ayrılıyoruz fikirce ama kaderimizi aynı yazmış yaradan. Gene aynı yere çıkıyor yolumuz. Umarım benzer sonumuz.

Bak Yusuf ben de kuyudaydım bir zamanlar. Seni bir kafile çıkarmış o kuyudan, beni onun elleri tutup çekmiş. Sen çıkınca kavuşmuşsun Züleyha'na, bense çıkınca kaybetmişim. O ellerini kesmiş senin için, ben bacaklarımı kestim onun için. Sen zindanlara atılmışsın, ben zaten bir zindandan seslendim ona. Sen rüyalar görmüş öyle almışsın özgürlüğünü bense sadece rüyalarımda kavuştum ona. Bu da bir nevi özgürlüktür aslında. Sen onca kafiri yenmişsin bu yolda hem tanrına hem sevdiğine kavuşmuşsun, ben bir ona yenildim ama sonunda tanrıma kavuştum.

Şimdi şimdi anlıyorum Yusuf. Beşeri aşkta yanmak nasılmış şimdi şimdi görüyorum. Hep dua ederdim yukarıdakine, beni öyle bir yak ki senin aşkına kavuşayım diye. Beni öyle güzel yakıyor ki, yanmak insana bu kadar mı güzel gelir Yusuf? Onun için yanmaya değermiş, çok sonradan farkına vardım.