burada çok eğleniyor olmam bir an önce eve gidip karanlık sessiz serin bir odada tek başıma uzanmak istediğim gerçeğini değiştirmiyor, bu istek hep sabit, hep o ana varmayı bekleyerek yaşıyorum ne yaşıyorsam

andımızı okumayı reddettiğini gururla anlatan adamlarla nasıl aynı safta olayım ben allah aşkına

bu aralar sık sık belki de hayat doğru gidiyodur da ben yanlışımdır sıkıntı bendedir fikri gelip çörekleniyor kafama sonra ulan hayat onu yaşayan SANA hayatlamıyorsa nasıl doğru gidebilir diyorum ama emin de değilim

sürekli bir şeylere ikna edilmeye çalışmaktan gına geldi

her şey bi kenara ama en çok kızımı özledim ben ya

günler çok yavaş geçiyor. Daha bugünün ortasındayız ve daha 24,25,26,27 temmuz var. yapacak halimiz kalır mı bilmem ama 28 temmuz bile olabilir ekstra gezeceksek. oooy oy.

eve gitmek istiyorum moduna giriyorum ufak ufak. dinlenemiyorum, kendimi istediğim gibi ifade edemiyorum, burada sürekli bir şeylere ikna edilmeye çalıştığım psikolojisinden çıkamıyorum ki bu doğru da gerçekten planlı bi ikna etme planının hedefleriyiz. en önemlisi de yalnız kalamıyorum. yalnızlık ruhuma işlemiş benim ve bas bas bağırıyor hatta muhtemelen BU NE KALABALIK falan diyor. bir anda çok fazla insanla tanışıp hepsiyle tanışmam onları anlamam gerekti. herkesin hikayesini düşünmek, kişiliklerini, mimiklerini, sözlerini analiz etmek ve bunu hiç bırakamamak çok yorucu. öte yandan beklentiler de söz konusu. girdiğin her ortamın en zekisi ilan edilmenin yükü var omzumda yine ve yine. bu etiketi yemekten ölesiye nefret ediyorum, zeki miyim bilmiyorum tartışılır bence ama benim tek yaptığım mantığa sadık kalmak ya. az çok hitabetim de iyi bunca yıldır kitap okumanın getirisi olarak ve ben konuştukça insanların gözünde "seni değerlendirmemiz lazım" bakışları görüyorum. bu çok rahatsız edici çünkü aslında ayna gibiler. gözlerine baktıkça hem potansiyelimi gerçekleştiremeyişimle yüzleşip durmuş hem de yeni beklentilerin öznesi olmuş oluyorum. dahası ihtiyacım olan şeyin tam anlamıyla bir genç gibi yaşamak ve genç gibi hissetmek olduğunu biliyorum ve bunu başaramıyorum. bazen beni parlatan o mantığa sadakat hali çoğu zaman hayatımın eğlencesine engel olan bazen de tadını kaçırtan bir şey aslında. zor canlar. bir haftalık kampa gelirken eksik eşya sıkıntısı çekeceğimi düşündüm dertlendim, uyku sorunu yaşayacağımı düşündüm dertlendim, hijyen sorunu yaşayacağımı düşündüm dertlendim, hatta kalabalıklara karışma zorunluluğu konusuna bile endişelendim ve aslında her endişemde haklıymışım ama bunlar tatlı krizlermiş hatta işin tuzu biberiymiş. zihinsel yüküm yine her şeye baskın çıktı. yoruldum.