Burası benim dünyam. İçimde hissetmeyi unutmamış çocuğun duygularını yazdığım bir dünya. O çocuğun söz hakkının olduğu tek dünya.

Eskiden hissettiklerimi kelimelere yansıtmak bile daha anlamlıydı.

Yarın yanında olmayacağını bilmek çok can yakıyor.

Ne yaşarsanız yaşayın, kimi ne kadar çok severseniz senin en sonunda hayatınızda yaptığınız hataları, dengesiz davranışları ve diğer tüm ötekileştirileceğiniz hareketlerinizle siz sevmeyen devam edecek tek insanlar aileniz. Büyüyünce anlıyorsunuz...

İnsanların birbirinin ruhuna dokunmadan sevdiğini zannettiği bir çağdayız.

Bi kez daha sona yaklaşıyoruz. Sona yaklaştıkça geçmişte bıraktıklarımız için kimi zaman gözyaşı döküp kimi zaman şükrediyoruz. Doğrusu ben art arda sıralanmış rakamların birini takip etmesinin pek de bi öneminin olduğunu düşünmüyorum. Önemli olan arkamızda bıraktığımız yılın bize ne yaşattığı. Yaşadıklarımızın bize ne kattığı. Ve her yeninin peşinden getirdiklerini nasıl karşıladığımız... Muhtemelen yeni yıl bir öncekine nazaran daha zorlu şeylerle sınayacak. Belki ailemiz, belki sağlığımız ve belki de hayatımızdan asla çıkmasını istemediğimiz insanların artık olmaması gibi... Arkamızda bıraktığımız yılın yeni sürümü bize yeni sorumluluklar, yeni hatıralar ve yeni insanlar getirecek. Yıllar ne yaşatırsa yaşatsın önemli olan aynada gördüğümüz insanın her anında mutlu olmayı başarabilmesi... Musmutlu yeni sonlara...

İnsanın sevilmesi için kusursuz olması gerekiyormuş, defolu da sevilebiliyormuş.

Annemin bağrına bastırıp ağlamamı dindirmeye çalıştığında anladım, asla büyümeyeceğimi...

İnanmayın. İnandığınız her yerden paramparça ediliyorsunuz.

Şaka maka tüm arkadaşlarım evleniyor he. Dün 2 arkadaşımın daha kınası olmuş. Story görmekten kusacaktım. Allahımmm akli melekelerime mukayyet ol Rabbim.

Herkes ilk tanıdığımız gibi kalsa keşke...

Sana elimden geldikçe mektup yazacağım. İçimdeki çocuğu sevgisizliğinle nasıl öldürdüğünü görürsün belki.