#beyelra

Ben hatalar yapabilirim. İnsanım çünkü. Ölümlüyüm. Eksiğim. Yaptığım hatalar yüzünden hayatımdaki herkesi kaybedebilirim. Yaptıklarımı unutmak için sağa sola savursam da kendimi, gün sonunda aynada gördüğüm gözlerden kaçamam. Değiştiremem de geçmişimi. Gücüm yetmez ardımda bıraktığım anları yeniden yaşamaya. Yüzleşmeye korktuğum gerçekler günden güne hayattan uzaklaştırmaya çabalar beni. Mecburiyetlerimin içinde sıkışmaya başlarım. Kendimle kaldığım her an görünmez olmayı dilerim. Elimde bir avuç gözyaşı ve pişmanlıkla başlarım her yeni güne...

Çok bir beklentim olmadı hayattan. Göz alıcı, cafcaflı bir hayat yaşamayı hayal etmedim hiç. Başkalarına özenip bu hayat neden benim değil demedim. Yalnızca anlaşılmak istedim. Yaşadığım küçücük dünyada, hayatımdaki insanlar tarafından... Anlaşılmayı bekledim.

Gözyaşlarınızın durması için güneşin doğuşunu beklediğiniz gece anlıyorsunuz. Ne kadar çabalasanız da bir şeyleri değiştirmeyeceği... O kişinin hayatında asla sizin onu koyduğunuz yerde olmayacağınızı, yalnızca aşınmış kürekle sonsuz maviliğin ortasında kalacağınızda anlayacaksınız. Anladığınızda geç olmazsa eğer bir ihtimal gökyüzündeki gökkuşağını görüp yağmurun altında kalıcaksınız. Biraz ıslanıp az hasarla gülümsemeye devam edeceksiniz. Eğer çok geçse ve o yangında mahsur kaldıysanız gökyüzü sizi kendinden mahrum bırakacak. Ve külleriniz rüzgara karışacak. Değerli olmak için, merak edilen, önemsenen olmak için yok olmayı göze almayın. Değmez. Tüm çabanız boşa gidecek. Bunun için çabalamayın. Sadece olduğu gibi kabul edin. Çünkü her kabulleniş bir vazgeçiştir.

Bazı geceler uyuyamıyorum. Yatak, içinde bir bataklık varmışçasına içine çekiyor beni. Korkuyorum. Gözlerimi kapattığımda oluşan karanlık boğazımı sarıyor. Gözlerimi açıyorum, perdenin arasında turuncu ışığı fark ediyorum. Havlayan köpeklerin seslerini duyuyorum. Doğrulup sokağa göz gezdiriyorum. Herkes uyuyor sanırım. Sokaklar boş. Yalnız. Soğuk. Birden anımsıyorum. Aynada gördüğüm sekiz yaşındaki o ıssız çocuğu... Titriyor bedenim. Düşündüğüm şeyi değiştiriyorum. Yeni kaçma yöntemim. -arada işe yarıyor- Nefes alışımın hızlandığını hissediyorum. Fakat bu defa sebep içime çektiğim nikotin değil. Bu defa yatağımda otururken, bir karanlık daha görmemek için gökyüzünden kaçarken yorulduğumu hissediyorum. Hayatım boyunca kaçtığım gibi şuan da kaçıyorum. Belki de bu yüzden uyuyamıyorum. Kaçtığım her şehirde kendimden bir parça bıraka bıraka kendimi erittim. Ve benliğimden uzak ölümle yaşam arasına sızamıyorum...