dilâ

Sabrımı salaklık sandınız ya, aferin size.

İyi nedenim olsan ya...

Bıraktığın yerdeyim, seni bekliyorum. Ama biliyorum ki aslında hiç gelmeyeceksin.

Güzel günlere tövbe etmiş gibiyim.

İlkler kalır, iliklere kadar.

Yarının garantisi yok.

Utanıyorum halimden.

Hatırlıyorum, babamın bana bir sözü vardı; "Sen aslında o çok sevdiğin çiçeğe çok benziyorsun. Aynı bir Nilüfer çiçeği gibisin, o kadar kötülüklerin arasından hâlâ tertemiz ve saf kalarak yaşıyorsun. Seninle gurur duyuyorum." Bir süre düşündüm, gerçekten onun gözünde böyle isem. Neden kendimi ben göremiyorum? Neden sevemiyorum, kabullenemiyorum? Buna ne sebep oldu? Cevabı hatırladığımda kendimden tekrar tiksindim zaten. Dünyadaki en aptal ve gereksiz insan olduğum kanaatine vardım.

Kalbim taş gibi olmuş, bir ben fark etmemişim.