berrakykr

           Yaşamı kurcalamanın yararı yoktu. Yaşam… Yaşanıyordu işte ve bitip gidecekti günün birinde, onların aralarına katılmalı ve eğlenmeliydi, bitmesi kesin olan bir şey böylesine ciddiye alınır mıydı?

                                                                                             -Duygu Asena

           Büyük ihtimalle alınmamalıydı ama insanoğlu, hayatı ciddiye alırsa hayat da ona istediği her şeyi sunar sanıyordu.  Tüm çabası, telaşı bir umuda, düşük bir olasılığaydı. Çoğu insan savaşıyor var gücüyle, geçmişle gelecek arasındaki mücadelesinde şu anı kaçırma korkusuyla. Su  akıyor yolunu buluyor zaman geçtikçe, ama insan yarasını kapattı sanırken bir daha sızıyor kan içeriden. Bir şey de diyemiyorsun, yarayı sızlatan insanın kendisi nihayetinde.

           Bir filmde duymuştum, “Eğer geçmişle mücadele etmek zorunda değilsen hafıza harika bir şeydir.” diyordu kadın. Ben de bazen geçmişteki güzel anılarımı, duyduğum heyecanı, hissettiğim mutluluğu, tatlı endişelerimi; o anlarda olduğum kişiyi özlüyorum. Bazı anılar diğerlerinden daha fazla acıtıyor hatırlanınca. Mesela, artık hayatında olmayan insanlarla güzel anılarını hatırlamak kağıt kesiği gibi. İncecik, zarif bir çizik ama acısı şiddetli.

           Hâlâ o günkü gibi içim titriyor, “Allah'ım bu ne?” diye içimden sevinç çığlıkları attığım anı düşününce. Şimdi de “Allah'ım bu ne?” diye soruyorum hayatıma bakıp, öncekinin zıttı bir duyguyla. Öyle ki, “Hiç pişmanlığım yok.” diyordum. Öyle sanıyordum. Çünkü hissettiklerimden ve olduğum kişiden hiçbir zaman utanmadım. Sevdim, güvendim, inandım diye hiç pişman olmadım. Beni var kılan şeyler zaten bunlar. Madem bir kere geldiysem bu dünyaya, kendimi, hem kendime hem bir başkasına yaşattığımdan sorumlu tutuyorum. Hissettiğim pişmanlık ise bir ilişkiyi bitirme şeklime. Severken ne kadar cesursam, bir sorunla karşılaştığımda önemsemiyor gibi yapıp içten içe korkmama.

           Şu hayatta beni en rahatlatan şeylerden biri yazmak; ama bir sorun varken, bir yanlış, sorulması gereken sorular ve alınması gereken cevaplar varken yazmak doğru bir seçim değilmiş. Belki anı bırakmak için güzel bir yol, ama kalbin kırılmışsa ve o hissi kelimelerle anlatamayacaksan yazmanın hiçbir anlamı yok. Geç fark ettim. Çok istedim kalbimi kıran insanlara “Neden bana bunları yaşattın?” diyebilmeyi. Dedim de. Cevap alamayacağımdan emin olduğum bir şekilde sordum. Aslında beni süründüren sorumun cevabı sanki umrumda değilmiş gibi yaptım.

           Hayatta öyle anlar oluyor ki, aylarca olayların durulmasını bekleyip yapmak istediğini, yapmaya ihtiyacın olan seçeneği seçmene fırsat vermiyor. O an sıcağı sıcağına doğru ya da yanlış bir yol seçiyorsun kendince. İşte, benim de öyle oldu hep. Bir sandalyeye oturtup, gözlerinin içine baka baka sormam gereken sorular, sesini duyarak almam gereken cevaplar olan insanlar var hâlâ. Çünkü ben zamanında kendim için yanlış yolu seçtim. Sevdiğim, değer verdiğim insanların kalbini kırmamak için, korktuğum için önemli değilmiş gibi yapmayı seçtim. Nasılsa biri yanlışımı düzeltir sandım, böyle olması gerekiyormuş dedim. Kendimi avuttum. Görmemişim, duymamışım, hiçbir şey olmamış gibi; ben hiç yara almamışım gibi. Anlıyorum ki, bazı şeylerin üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin, onca çabaya rağmen, en fazla alışılacak kadar değişiyor.

           Nihayet aklımı yitirmeden, kendimi kaybetmeden yaşamıma devam etmek, öğrenilmiş çaresizliğe inadımdan, her gün yine yeni yeniden başlamak beni yordu. Cevapların hiçbir zaman gelmeme ihtimalini fark ettiğimde soru sormaktan vazgeçtim. Bu zamana kadar akıntıya kürek çektiğimden herhalde, bunu kabullenmek sandığımdan daha zor oldu. Şanslıyım ki yaptığım en iyi şeyler ne hissettiğimi, ne düşündüğümü sorgulamak ve kendimle yüzleşmek. Yani arada bir kendime “Hayat nasıl gidiyor?” diye soruyorum, “İyi işte, yokuş aşağı hızla bisiklet sürüyorum. Düşmem an meselesi ama ben düşsem de kalkacağıma inanıyorum.”

                                                                     Nisan 2016

                Keşke bunu yazmak zorunda kalmasaydım. Birkaç gündür iyi değilim. İyiyim desem de iyi değilim, gülsem de mutlu değilim. Okulumdan, bölümümden bir arkadaşımızı kaybettik 13 Mart 2016 Ankara patlamasında. Boş yere el konulan bir hayatın izleri var yan sınıfımda.

               Patlamanın ertesi günü okulun önünde iki üç otobüs bekliyordu, arkadaşlarını Kerim'e götürmek için. Binaya girdiğimizde ise Kerim'in bir fotoğrafı ve arkadaşlarının onun için bıraktığı çiçekle karşılaştık. Kimi hocalarımız ders işlemedi kimileri ise bizlere karşı sorumluluklarını aksatmamak adına zoraki bir şekilde anlattı konuyu, kimse ne diyeceğini bilemiyordu. Konuyu açmamaya çalışıyorduk ama her yanımız yasa bulanmıştı çoktan. Herkesin gözlerinde düşmeye hazır yaşlar vardı ama bir gafletle saçma sapan bir şeye gülersek, hemen pişmanlık duyuyorduk.

               İkinci gün öğle saatlerinde bölüm arkadaşları Kerim için bir anma töreni düzenledi. Okula geldiğimde mumlar ve çiçekler vardı Kerim için hazırlanan masada. Sınıfa çıktım, tahta ile saat arasındaki boşluğa Kerim'in fotoğrafını asmışlardı. Bütün ders boyunca fotoğrafına baktım. Hesap sorar gibi bakıyordu. Sanırım birçok arkadaşım da benim gibi vicdanının çığlığıyla baş etmeye çalışıyordu. O sıralarda Kerim'in cenazesinde bulunan birkaç arkadaşımız hislerini paylaşmıştı hesaplarında. Orada olanları anlatmışlar kısaca. Herkes içinin sıkıntısını rahatlatmaya çalışıyordu, ama ne söylersen söyle vicdan denilen şey haksızlığa karşı dinmiyordu. Gerçek şuydu ki hiçbirimiz iyi değildik, ne orada ne burada.

               Başkalarının çirkin hayalleri uğruna nice tertemiz kalpleri, hayalleri, yapacakları olan arkadaşlarımızı, kardeşlerimizi, canlarımızı kaybettik. Her haksız ölüm bir facia, her faciada üzülüyor insan elbette ama o ateş evine düşmedikçe hayatına devam etmek daha kolay oluyor. İçimizde hâlâ nefes alıyor olmamızın utanç verici sevinciyle birkaç gün sonra alışıyoruz hayatın rutinine.

               Günlerdir kendimi canından çok sevdiğini, evladını, dostunu kaybeden onca insanın yerine koymaya çalışıyorum, olmuyor. Arkadaşlarıma bakıyorum, biz şahsen bile tanımadığımız bir bölüm arkadaşımızı kaybetmenin acısını bu kadar derinden yaşıyorsak kaybettiğimiz canlarımızın  dostları, aileleri ne haldedir aklım, kalbim ermiyor. Ne yapabiliriz diye düşünüyoruz, “Yanınızdayız.” demekten başka ne söyleyebiliriz bilmiyoruz. Üzücü bir yoldan öğreniyorum, acı öyle bir şey ki, şahidim, onca insan aynı acıyı paylaşıyoruz ama kimseninki hafiflemiyor.

“Acılar hatıralaşınca güzelleşir.”

                                              -Cemil Meriç

               Hatıralar hafızanın güçlü kalmasını sağlar. Unutmak istedikleri şeylerin hatırasını tutmaz insanlar. Sakladığımız her şey, defterlere - kağıtlara yazılan her söz aslında geçmişimiz, geride bıraktığımız, yanımızda taşıdığımız bize ait, güvende hissettiren tanıdık bir parçamız değil mi?

               İnsanları tanıdıkça, yeni hayatlara dahil oldukça hayatını istediği, planladığı gibi yaşayan çok az kişiye rastlıyorum. Kimse göründüğü kadar mutlu veya düşünüldüğü kadar mutsuz değil ama neredeyse herkes kendisi için derin bir yara almış, inancını kaybetmiş ve yorgun. Çok kötü şeyler yaşıyoruz, değil mi? Seviyoruz, inanıyoruz, güveniyoruz. Sonra yalanlar, aldatmalar, hayal kırıklıkları ve darbe üstüne darbe… Ama kim çok sevdiği veya inandığı birinin ihanetiyle karşılaşmamıştır ki? Hangimiz bize inanan birine kötü günler yaşatmadık ki? Güvenini yerle bir eden birinin faturasını başkalarına çıkarmak mıdır doğru olan, yoksa yeniliklere şans tanımak mı? Başkalarının hayatlarıyla o kadar meşgulüz ki kendi hayatımızın umutsuzlukla, intikam alma ya da başkalarını memnun etme çabasıyla geçip gitmesine izin veriyoruz. Tamam, bence de her anı dolu dolu yaşamak mümkün değil, sürekli mutlu olamayız ama koskoca yaşamı “Şunu yapacaktım, bunu başarabilirdim.” diyerek mi geçirmeliyiz?

               Belki de fazla saplantılı bir toplumuz. Fazla duygusal, fazla tembel. Kendisi için savaşmaya güç bulamayan, bahanelere sığınan. Bir ömür böyle geçmez. En son ne zaman çok istediğim bir şeyi gerçekleştirdim diye düşünüyorum, sanırım 5-6 ay oldu. Tüm hayatımı yerle bir eden benim için büyük bir travmanın bittiği, sevebileceğim kadar çok sevdiğim-herkesten fazla güvendiğim birini kaybedip kendimi bulduğum bir dönemdi. Sonunda hayatımda yolunda giden bir şeyler olmuştu ve bu benim çabamın, benim bitmeyen inancımın sonunda olmuştu. O zaman anladım ki bahane her zaman bulunuyor; fakat inatla, verdiğim savaşa her uyanışta yeniden başlayabilmek beni bir adım daha ilerletiyor. Tam da bu yüzden Tanrının bize verdiği, belki de şuan farkında bile olmadığımız onca şey elimizden alınmadan önce, sızlanmayı bırakıp yaşamamız gerektiğine inanıyorum. Yapılacak çok fazla şey, tanışılacak çok insan var. Gerçekleşmesi olası bir sürü ihtimal var, hem heyecan verici hem korkutucu. Peki neden korkuyoruz? Neyden, kimden korkuyoruz? Kocaman güven problemlerimiz vardı, kocaman yaralarımız ama başkalarından değil, kendi güçsüzlüğümüzden korkuyoruz. “Ya tekrar aynısı olursa, ya toparlayamazsam?” diye diye, kendimizden korkuyoruz. Oysa birkaç kez yolunu kaybetmek hiçbir şeyi bitirmez. Samuel Beckett demiş ki: “Hep denedin, hep yenildin. Olsun. Yine dene, yine yenil. Daha iyi yenil.” Pes etmekten iyi değil mi? Hem yanında doğru insanlar varsa her şeye katlanabilir insan.

               İnsanın kendisine yapacağı, yaptığı en büyük iki haksızlık: hayatını mahveden insanlara takılı kalmak ve korkmak. Biri zamanını, enerjisini, sevgisini, inancını hak etmeyen insanlara harcamak; diğeri kendini küçümsemek. Başkasını kontrol edemezsin. Başkasının da seni kontrol edemeyeceği gibi. Seçim hakkı varken kendisini seçmeli insan. Hayallerine ortak olabilecek insanları seçmeli. Gerçekler çoğu zaman o mekanda, o anda, o insanlarda saklı ama bitmiş anlardan bahsediyoruz. Bu yüzden galiba, anıların en güzel yanı hatırlandığı gibi olması.

                                                              -Lu.

“… Let us learn from her incredible words.

Never take a day for granted. Don’t concern yourself with the small things.

Live. Appreciate. Love.

                                  #Kimcankickit                                ”

                              -Dan Reynolds(20.01.2016)

               İlk çevirim. İlk başarım sayacağım seni, yeni başlangıcım için. Dün gece zordu. Huzursuzluk, kabuslar, uyuyamamazlık. Ekim gibiydi, Eylül gibiydi ama geçti.

               Zor zamanlar geçirdim, geçirmekteyim. Belki bir süre daha sürecek, bilmiyorum. Devam etmenin, gülmenin, hayattan zevk almanın, sevmenin, üretmenin; kısacası yaşamanın yeni yollarını arıyorum. Gerçekten çabalıyorum ve bunu kendimden ödün vermeden, ne olursa olsun duruşumu bozmadan yapmanın savaşını veriyorum. Yorucu… Ama içimdeki ses diyor ki: “Bugün, dün, dünden önceki gün. Seni bu kadar zorlayan şey her ne zaman başladıysa, ne kadar zaman geçtiyse ağladığın, üzüldüğün, bir gün her şey bir anda bitecek. Tık. Durdu. Ve daha güzel şekilde işlemeye devam edecek. O gün, teşekkür edeceksin. Bugün yaşadığın her şeye minnet duyacaksın. Çünkü seni oraya taşıyan bugün içinde biriken sabır, merhamet ve sevgi olacak.” Buna inanıyorum, çünkü bu gerçekten beni yanıltmayan ses. Beni bugüne kadar hiç pişman ettirmemiş ses. O güne ne kadar kaldı bilmiyorum ama sabırla ve inatla bekleyeceğim. Mücadeleme devam ederek.

“Passionate life’s happy-crappy memories.”

                Tam olarak bu! Hayatım mutlu-boktan anılarımla dolu. Beni bazen göklere çıkaran anılar bazen 3. dilim pastayı yememe sebep olan her biri özel anılar. İnsanlar da o anılara dahiller. Birisi “Her şey hatırlandığı gibidir.” demiş. Bazen sebebini düşünüyorum hüznümün, sanırım çoğu anımı çok güzel hatırladığım için. O anları dolu dolu yaşayıp içimden geçenleri yaptığım için. Çok şükür ki “Keşke bitmeseydi.“dedim ama "Keşke yapmasaydım.” demedim hiçbir şey için. Hatalarımı kabullendim, telafi etmeye çalıştım, hep kalbimin söylediğini dinledim. Kırdım mutlaka, bazen de kırıldım. Kiminde yaralar açtım kiminin beni yaralamasına izin verdim, acı da çektim ama acılarımı bile sevdim. Ne mutlu bana ki, hayatın getirdiklerini kabullenmeyi öğrendim. “Onur ve Ceren” hikayesindeki gibi, sonu nasıl biterse bitsin sevgiyle, cesaretle, neşeyle üstesinden gelmeye çalışacağım kendi zorluklarımın. O nehre atlayacağım.

               Benim bir yolum var, herkes gibi. Hiçbir zaman o yolun benim için en mükemmeli olduğundan şüphe duymadım. Başkası kendi yolu için endişe duyabilir, hakkıdır. Ama beni neşeyle, sevgiyle, ilgiyle büyüten kocaman bir ailem var. Ne halt yersem yiyeyim hep omzunda ağlayabileceğim dostlarım var.

               Nasıldı o söz… Hatırlamaya çalışıyorum. Nerede duymuştum acaba? Aşağı yukarı şöyle bir şeydi: “Cesur olmak her gün yeniden mücadele etmeye hazır olmaktır.” O gücü kaybetmemenin tek yoluysa sevgiye inanmak.