Algıda Seçicilik

“İnsanın kendine ait halleri olması iyi bir şeydir,“ dedi kalbim.”

Ama hüznün günlüğü yoktur

Umut çok garip bir şey, insanı olduğundan daha aptal etmeye yetiyor.

Belki de insanlar hakikaten böyle deliriyordur. Bir şeyi kafaya takıp onunla zihninin içine küçük bir delik açıyor, sonra kurcalaya kurcalaya o deliği bütün bir aklı yutacak kadar büyütüyordur.

Uzaktan sevmediyseniz birini, hiç sevdim demeyin…

“sonra benim uçagım kalktı atmosferin ortasında düşündüm: her şey nasıl bitiyor? nasıl yabancılaşıyor insanlar? hiçbir şey olmamış gibi. birlikte yemek yer miydik? nerelere giderdik? şakalarımız nasıl şakalardı? kavgalarımız? sesi nasıldı sesi? unutmak degil, başka bir şey bu.”

Hani,“ dedi, "Denizde, suyun üstünde bırakırsın ya kendini. Düz yatmak için değil ama, yüzüstü, kollar bacaklar serbest. Denizanası gibi. Uzaydaymışsın gibi sanki. O hissi çok özlüyorum ben. Kendi ağırlığımdan kurtulma hissini. Denize gidelim.

Yaz akşamlarının insana yaşadığını hissettiren bir tadı var hakikaten de. Büyülü ve ölümsüz olmamaya içerleten bir tat.

Umut çok garip bir şey, insanı olduğundan daha aptal etmeye yetiyor.