Sevgili Tumblr, aslında ben duygularını hep sosyal medyada paylaşan biriydim, ama maalesef öğrendim ki öyle yapmak aslında insanı negatif duruma düşürürmüş. Bu yüzden çoğu tanıdığımın, akrabamın olduğu instagramda misal tam duygularımı paylaşacak bir şeyler yazacak oluyorum, ama sonra ne gerek var diyerek siliyorum.
Çünkü onlar benim üzüntüme ortak olmayacaklar, bana acıyacaklar, yukarıdan bakacaklar vs. Ya da ne bileyim basit görecekler benim yasımı, derdimi, ergen gibi görecekler belki beni bilmiyorum.
Ama kimsenin haddi değil benim yaşımı ufak görmek, evlat acısını kimseye yaşatmasın Allah !
Kardeş diyoruz ya hani, aynı hane içinde yaşarken birbirimizden daha kıymetlisi olmuyor, herkesi karşımıza alıyoruz belki de kardeşimiz için ama sonra herkes evlenip ayrılınca, ya da kendisine birini bulunca kardeşleri geri atıyoruz. Atıyoruz diyorum da, ben atmıyorum, atmadım da. Ama kardeşlerim beni çok güzel geri attılar. Benim yas sürecimde yanımda olmak yerine benden uzak durdular. Oysa ben kimseyi kırmadım, kimseye kötü davranmadım ve kimseyi yasınla boğmadım. İşte arada sırada buraya yazıyordum, o kadar.
Bazen kendi kendime ağlıyorum, komşular bile duymuyor ağladığımı. Bi Allah, bir ben, bir de bebeğim.. ve eşim hep hissediyor gibi tam o sırada arar beni. Ah canım eşim. Kalbim benim, hayattaki en büyük şansım.
Kardeşlerim bana destek olmadılar, zor olan sürecimi daha zora soktular. Abimin çocuğu olsun diye tüm hamileliğim boyunca onlara dua ettim ve eşi benim bebeğimi kaybettiğim ay hamileymiş meğer.
Ama ben onlar için o kadar dua ettiğim halde, onlar benim oğlumun cenazesine gelmeyi görev olarak gördüler. Zaten eşi bir baş sağlığı bile dilemedi. O gelmedi yani sadece abim.
Kardeşimin olayı ise bambaşka bir olay.
Her neyse, tüm anne babalar çocuklarına kardeş olmayı öğretmeli, bir kadın girdiğinde ya da bir adam girdiğinde hayatlarına kardeşlerine sırtlarını dönmemeli öğretmeliler. Biz zaten parçalanmış aileden geliyoruz, kardeşim de babamın ikinci eşinden zaten. Öyle işte. Buaralar burayı kullanıp kafama göre yazmayı düşünüyorum.
