Wake up

Belki çoğu insan için önemsiz bir kaç nefes israfı olan cümleler şuan hayata tutunmamı sağlıyor, ne kadar garip değil mi? Aslında her zaman dışarıya çıktığımda ve o insan topluluğuna baktığımda gördüğüm tek şey herkesin birbirinden boktan hayatları olduğu. Bu gerçeği ilk fark ettiğimde şöyle düşündüm. "Tanrı bencil ve egoist, insanlara boktan bir hayat veriyor, onlara yardım dâhi etmiyor. Peki öyleyse neden insanları yaratıyor? Neden onları böyle bir sınava sokuyor? Neden yeni doğmuş bir bebek tecavüze uğrarken ona yardım etmiyor?" Sözde olarak tanrı, kullarını seven, affedici birisi. Fakat neden insanlar ona inanmadığında onları yakmakla tehdit ediyor? Tanrı aynı zamanda ise korkak. Tanrının gerçek olup olmaması veya hangi dinin gerçek olduğu umrumda değil. Eğer gerçek olan din islam, hristiyanlık gibi kendine tapılmasını isteyip, karşılığında inanlara hiçbir şey vermeyen bir tanrısı var ise, kesinlikle o tanrıya karşı çıkıyorum. Yakmakla tehdit etmesi hiçbir şeyi değiştirmiyor. Sadece özür dilemesini istiyorum. İnsanlara sözde hayat diye verdiği bu yaşayan ölü muamelesinden dolayı.