Angel

Głowa pełna marzeń, emocji.

Czasami mam dość bycia silną i niezależną.

Czasami mam dość tego, że tak łatwo spieprzyłam swoje życie za młodu.

Mimo ciągłej walki, mimo że się układa i wiem że jestem blizej niż dalej końca tego, mam ochote sie po prostu poddać.

Czasami potrzebuje kogoś obok, kogos kto mnie zrozumie, przytuli, ukoi moje nerwy.

Kogos przy kim będę się czuła bezpiecznie, pomimo że sama probuje sobie dac to wsparcie, miłość i bezpieczeństwo, to ludzie nie potrafią żyć sami.

W głowie pełno myśli, samych negatywnych, nieprzepracowanych emocji, więc odreagowujesz na sobie.

Potrafisz usłyszeć, że tylko gadasz o sobie, jedni Ciebie podziwiają, inni Ci nie wierzą w nic, inni są dla Ciebie mili dla korzyści, a Ty masz dość swojego życia, myślenia, wszystkiego.

Załamujesz się coraz bardziej.

Odczuwasz samotność coraz bardziej.

Mam cudownych rodziców i brata, a czuje jakbym nie należała do ich świata, pusta, samotna.

Żyje, bo wzięłam odpowiedzialność za swoje dwa małe koty, Żyje i trwam ciągle dla nich.

Odrzucam faceta, który jest dla mnie dobry, bo zatracam się w swojej głowie.

Mam ochote krzyczeć z bólu, bo tak boli mnie moja psychika.

Czuję, że nie pasuje tutaj po prostu..

Dlaczego tak ciężko mi to zakończyć?

Wyrzuty sumienia mam, wobec rodziny i przyjaciół .