🐛elif🦋

Önce hissi düşer yüreğe. Boğucu bir huzursuzluk, içte titreyen bir gerginlik, yenilen şeyin dokunmuşluğuyla gelen bir bulantı gibi. Sonra haberi gelir. Biliyordum demeye dili varmaz, kötüyü düşünerek mi çektim acaba kaygısı öyle bir eser geçer tüyleri diken diken ederek, hızla kovalanır gönderilir ve bir daha hiç düşünmemek için tüm çaba sarf edilir. Sonra koru düşer yüreğe. Eli ayağı keser. Kelimeler silinir. Bir ağıt tıkanır boğazda. Tüm ömür, tüm geçmiş, tüm gelecek, tüm ihtimaller düğümlenir, arapsaçı misali. O karmaşayı çözecek kimse yoktur. Boğazı kesip atmak istersin. Uyku kesilir, lime lime dökülür geceye parçalı yüreğinle birlikte. Oysa uyumak, en çok uyumak istersin, hiç uyanmayacak ya da bunu kabusa çevirip uyandığında eski sorunsuz haline dönecekmiş gibi çok derin bir uykuya dalmak. Tek lokma geçmez. Ağzın değil de damarların almaz sanki. Kolların çekilir. Ellerin kitlenir. Yemek yemem gerekmesin dersin. Düşüncesi bulantıyı arttırır sadece. Yersen içindeki kötüyü besleyeceğini mi düşünürsün, acını büyüteceğinden mi korkarsın yoksa böyle bir olay karşısında yemeye, kendi canını devam etme hevesine mi utanırsın da ar edersin bilinmez.