W spokoju duszy oddam się ideałom

Bom jak ślepiec dał się omotać

Niknąć wam w oczach będę

A wy tylko zapłaczecie nad własnym losem

Szloch wasz tylko mi pomoże

Jak zapora spokoju na tym morzu tęsknoty

Lecz I wasz żywot się zakończy lecz ja jako ten

Który śmierć omota, ogram, przytulę

Śmierci godnie w oczy zajrzę, bom w cnotach żył

Wstanę cicho, w ogłuszającym spokoju

Palca o oręż zatnę, lecz o to nikt nie zapyta

Spojrzę na was ten raz ostatni, w ciszy

Mój ślad zniknie w oka mgnieniu

A gdym w mogile spocznę, spokoju zaznam

Lecz I każda śmierć skazę w szkle zostawi

Ale ta ideałem nakreślona, bez zachcianek

I tak tańczyć z czasem będę w niebo zapatrzony

Tęsknota drąży swe tunele

Och tęsknoto zabierz mnie do tamtych chwil

Gdziem ideałem żył

Gdziem ideałem był

A świat o mnie drżał

A teraz gdy tego nie mam

Tęsknię za tym

Jak dziecię za matką ukochaną

Ach świecie pozwól mi tam wrócić

I zostać na chwil więcej

Bom tam czuł się najlepiej

A teraz wzrok od luster odwracam

Byle ogromej tęsknoty nie odczuć

Znów mi pozwól ideałem być

Niech złączy dwóch kochanków

Złączy wobec swej woli swymi dłońmi

Niechaj upadnie

Boże wydłub te parszywe oczy

Twa krew da mi władze

Krew utworzy piękne obrazy ściągnięta grawitacją

Horus życie swe stracił na schodach do tronu

Kordian zemdlał przed szlachetnym mordem

Nie podzielę ich losu

Po krzywdzie odbiorę co moje

Władza!

Niechaj upadnie, umrze bo tak sam nakreśliłem

Jakiż widok mnie na twym miejscu będzie

Szalona idea Rodiona

Lecz właśnie ta jest właściwa

Zdobędę należyte mi miejsce

Tylko jam to przewidział!

Zmartwychstaniecie ciałem

Dłonie zawsze me do boskich pasowały

Lecz on wolał wzrok odwrócić od korzącego

Zdobędę boskie insygnia i tytuły

Sam mi ich nie oddasz więc muszę się do gwaltu na życie targnąć

Gasnący twój oddech mi odpłaci i wzniesie

Boimy się swych źrenic omijając swe spojrzenia

Osunięty całun

Ciało zimne

Krew na rękach

Błękitna krew na mych rękach

Pudełko z boskimi zębami ozdabia światłość

Ukryje się

Błoto na butach

Zrzucasz na mnie boski ciężar

Bóg? Czy na to zasługuje?

Bóg? Nie żyje

Bóg patrzy

Kiedy stałem się wszechmyślący?

Bóg wszechmogący

Człowiek krótko gniewny

Który ma moc głuszenia kroków

W głębokim cieniu co przemienia

Ciało na dwie kałuże mroku

Leżymy powstrzymując oddech

I nawet szept najlżejszy myśl

Przerwie sen nagłe wejście trzech

Wysokich z gumy i żelaza

Sprawdzą nazwisko sprawdzą strach

I zejść rozkażą w dół po schodach

Nic z sobą zabrać nie pozwolą

Prócz współczującej twarzy stróża

Na piersi szybkostrzelną śmierć

Poderwać trzeba się i biec

W oklasku suchych krótkich salw

Na tamten upragniony brzeg

Jest tutaj gdzie cię wdepczą w grunt

Lub szpadlem który hardo dzwoni

Nie mogę patrzeć

Ja nie chce patrzeć

Odejm mękę

Nie chce być Hiobem

Boże zerwij tą umowę

Odebrał wszystko

Odejm ciężar wspomnień

Krew na dłoniach

Nie patrz się

Znowu szara pusta sala

Książka

Telefon

My się nie biliśmy

Sprawdzian

Ostatni cesarz

Wasze oczy

Zostaw mnie!

Odbicie w szybie

Nie patrz na mnie!

Zasłońcie tą szybę

Uwierz mi!

Ja nie chce wracać

Nikogo nie mam

Nie mogę tego zostawić

Nagrania

Zdjęcia

Jesteś za blisko

To będzie bolało

Twój przeszywający wzrok mnie męczy

Wymagasz odemnie za dużo samym patrzeniem

Nie chce być kimś więcej

To mnie się porzuca

Karcisz mnie myśleniem

A on zawsze żyć będzie

Krew na mych rękach

Czemu idziesz?

Czemu biegnę?

Panie ściągni ze mnie zbroje po śmierci

Zostawcie mnie!

To nie ja, to on

Proszę przestań oddychać

Przestań za mną podążać

Gdzie obiecane dziatki płaczące!?

Gdzie me skrzydła?

Nie znał chyba ten człowiek łaski swego Boga Lecz wielbił Go nadal choć nieludzkim głosem Staliśmy milcząc dobić ktoś go chciał z litości Ale stracił śmiałość wobec takiej wiary