Belgian Style

Voor de opname van een reclamespotje voor mijn moeders winkel, werden we gestyled door Heidi Stapels. Heidi is een gerenomeerd make-up artiste en werkte jaren fleelance voor RTL tv. Ze werkte ook heel veel samen met  Jean-Michel Clajot, een geprezen fotograaf.   Intussen is Heidi de voor de volledige styling van de nieuwsdienst bij RTL.

De spot werd gemaakt om uit te zenden op een regionaal televisiestation. De cameraman werd door hen gestuurd. Het concept van het filmpje moeste we zelf uitdenken en uitwerken.

De opnames worden waren misschien niet superproffesioneel, voor ons voelde het wel zo aan, en het was een unieke ervaring! Heidi verzorgde mijn make-up, zorgde voor de nodige accesoires, en bracht haar professionaliteit mee! Dit was nodig om ons, niet professionele acteurs, deftig op beeld te zetten. In samenspraak met de cameraman werden de juiste shoots genomen, werden we geregisseerd en aangemoedigd, om op de juiste wijze te bewegen en de camera te nemen.

Voor mij hebben deze opnames nog eens heel duidelijk gemaakt hoe belangrijk de juiste styling en belichting is.

Geniet van het filmpje. Hier was ik figurante in een spotje....maar mijn droom is om aan de andere kant te staan!

Wat een fantastisch weekendje Knokke! Op 1 november uit het raam kijken , en beseffen dat zowel het strand , de zee, de zon en mevrouwHond je aanmoedigen voor een fikse ochtendwandeling! Een snelle koffie, broodje in de mond, schoenen geknoopt en ik wandel ik de deur uit.

In de verte op de golfbreker zie ik een gebogen gestalte staan. Wat naderbij blijkt dat het een beeldhouwwerk is van wel 2 meter hoog, met een gewicht van 400 kg. Het kaartje verraad de naam van de kunstenares: Catherine François (1963 , en het werk heet ‘Tomorrow man made by sea’..  

Na wat opzoekingwerk blijkt dat Cathérine graag met natuurlijke materialen werkt (hout, textiel, glas en hier dus brons). De gaten in haar beelden zijn ook heel typerend. Het is de bedoeling dat Tomorrow man erodeert en van kleur verandert. Het beeld is letterlijk bloottgesteld aan de elementen van de zee: regen, zon, wind, eb en vloed. Bij het wisselen van de getijden krijgt deze mastodont het soms zwaar te verduren door het klotsende zeewater. De symboliek die François in dit beeldhouwwerk wou leggen is ‘de strijd van de mensheid tegen de natuur’ . 

Mijn idee: missie geslaagd!

Uit de dichtbundel van Bart Van der Straeten ‘Onbalans’ , een debuterend dichter die me nauw aan het hart ligt. Bart is tevens een gerenomeerd poezierecensent.

Barts poëzie is  zo radicaal anders is dan wat heden ten dage verschijnt, dat het een aparte beleving brengt.  Bart verkoopt geen praatjes, maar gebruikt uitgebeende taal, op zoek naar (on)evenwicht. ONBALANS!

Bart koos voor  een witte voorkaft, iets wat geheel ongebruikelijk is.  Witte boeken zijn immers een nachtmerrie voor iedere uitgever (die worden te snel vuil). Een strakke schuine rode lijn doorbreekt het witte wit. ONBALANS!

In deze gedichtenbundel Onbalans gaat het tekens opnieuw over evenwicht zoeken en al dan niet vinden. Dit wordt ook prachtig verbeeld in de vormgeving in het boek. De linkerpagina blijft steeds wit, en de gedichten zijn op de rechter pagina geplaatst. Op deze manier werd een evenwichtige bladspiegel vermeden en kantelt de bundel als het ware naar rechts. ONBALANS!

Een artikel dat mijn aandacht trok:

JBC werkt voor het vijfde jaar op rij samen met de Belgische ngo Designers Against Aids, om jongeren te sensibiliseren over veilig vrijen. Dit jaar krijgen ze de hulp van de Belgische modellen Cesar Casier en Yumi Lambert, die ook internationaal hun strepen al hebben verdiend. Deze 2 persoonlijkheden worden gezien als perfecte ambassadeurs voor deze specifieke capsulecollectie  ‘Ze zijn jong, ze hebben oog voor mode en bereiken een groot publiek via sociale media..

Dit artikel trok mijn aandacht omdat ik het heel belangrijk vind om jongeren te sensibiliseren om veilig te vrijen. We leven in een vluchtige wereld waar waarden soms verloren gaan.  

Een modebewuste winkelketen die zijn bekendheid gebruikt om de aandacht te vestigen op maatschappelijke waarden, en daar de juiste personen voor naar voor schuift,  voor de juiste doelgroep, lovenswaardig!

Lees het hele artikel hier!

Tijdens de bedrijvigheid van het vele werk door, wou ik mezelf belonen met een bakje koffie. Ik ging naar beneden en mijn aandacht werd meteen getrokken door een strak kleurrijk doosje dat ik naast de koffiezet aantrof!  Toen ik het doosje opende bleken er een 30-tal  vierkante  chocolaatjes in te zitten, verpakt in papiertjes bedrukt met bekend ogende dessins! Blijkbaar gaat het om een samenwerking tussen 2 grote Belgische namen: de Neuhaus chocoladefabriek, en kunstenaar Renée Magritte, ter nagedachtenis van zijn dood 50 jaar geleden.

Neuhaus is een van de grote namen in de Belgische chocoladewereld. De firma bestaat sinds 1857 en staat bekend om hun overheelrijke pralines.  Ze zijn hofleverancier sinds 2001.

Reneé Magritte is een van Belgisch meest bekende surrealistische olieverfschilders (1898-1967).  Zijn werk ‘La trahison des images’ met het onderschrift ‘ceci n’est pas une pipe’ is zowel qua beeld als uitdrukking in ieders gegheugen gegrift.

Gezien mijn mama een optiekzaak heeft, ben ik opgegroeid met en tussen brillen. Zo werd ik onlangs aangetrokken door een publiciteit die ik in de winkel tegen kwam. Het was een foto van Eline DeMuynck, maar dan Eline zonder ogen.

Eline Demuynck is een Belgische actrice, zangeres en presentartice op radiozender Q-music. Ze heeft altijd de aandacht getrokken met haar aparte stijl, en dan vooral qua brillen.Omdat ze vindt dat een bril niet zomaar een bril is, maar een deel is van je persoonlijkheid, eengadget, een accesoire heeft ze zich zelf verdiept in deze sector.Ze wou deze visie overbrengen  naar een breed publiek, en bracht zo een heel eigen eerstebrillencollectie op de markt onder de naam ‘Odette lunettes’

De pancarte die ze gebruikte om deze eerste collectie in de kijker te zetten is tegelijk aantrekkelijk enafstotelijk. Gezien ze volledig zelf de vertegenwoordiging van haar brillen op zich neemt, besloot ikhaar te telefoneren met de vraag vanwaar dit idee kwam.

Eline was heel vriendelijk en open minded. Het antwoord op mijn vraag schetste ze ook kort enbondig, en klinkt o zo logisch! Eline wou niet gezien worden als ‘de zoveelste BV (bekende vlaming) die weer eens iets in de mode zou proberen’. Vandaar dat haar gezicht op de foto niet de aandacht moest trekken, maar wel de bril. Mensen moesten verrast worden, en weten dat de pub  rond brillen draait. En daar is Eline uitstekend in geslaagd!

Ik heb altijd opgekeken naar de brillen die Eline zelf droeg! Haar eerste eigen collectie is een perfecte weergave van de stijl waar ze zelf altijd voor gestaan heeft. Hopelijk kan ze dit verder zetten ook bij haar volgende collectie. In samenwerking met Jefferson heeft ze intussen ook een houten collectie met limited edition uitgebracht. Ook daar is ze trouw gebleven aan haar persoon! 

Dankzij een treinstaking  bij een deel van de Belgische spoorwegen kon ik  op vrijdag 9 oktober niet tot Brussel reizen. Mijn normale vrijdagavondtraject is immers Amsterdam-Brussel,  na een leerijke week op academie Artemis.

Ik besliste dus te treinen tot  Antwerpen centraal,  ook wel Midden-Statie of terecht  Spoorwegkathedraal genoemd. Bij aanvang vervloekte ik die verdomde treinstakingen, maar bij aankomst in dit station, was ik best dankbaar dat ik na lange tijd, nog eens de sfeer kon opsnuiven dat dit monumentale station uitstraalt, met zijn eclecticistische bouwstijl! De vergelijking met een paleis is hier niet misplaatst.

De koepel van Antwerpen centraal langs de binnenzijde is een kopie van 'het Pantheon' van Rome, ook met de opening binnenin. Hier staat er een kap op en in het Pantheon is het open (hier is meer neerslag). Antwerpen Centraal is een staalkaartje van de Belgische marmerindustrie. Er zitten 24 soorten Belgische marmers in.'

Het station is als een rots in de branding. De brede bogen, de ramen, de pilaren, de steen en de kleuren brengen chic in mijn werkdag. Het  geeft me een soort opwinding ...Het gebouw ademt reislust uit en het einde van het perron opent breedt op andere horizonten.

Dit station werd onlangs terecht  uitgekozen tot meest romantische station van Europa . Ik kan me best wel inbeelden hoeveel koppeltjes er ooit afgesproken hebben ‘aan de trappen, onder het horloge’: een anoniem historisch plekje dat iedereen vindt en dat toch  een zekere sprookjessfeer uitstaalt .

Eind 19de eeuw besliste koning Leopold II dat Antwerpen een station moest krijgen dat het imago van Antwerpen als wereldstad verder moest uitdragen. En dit doet het tot op heden!

Het station bestaat uit 2 constructies:

Ten eerste de perronoverkapping is een constructie van 66 meter breed, 186 meter lang en 43 meter hoog.  Het werd ontworpen door rijksingenieur Clement Van Bogaert  imposante spoorhal van staal en glas (1895-1898)

Ten tweede de ontvangstruimte met klassieke façades ontworpen door de Brugse architect Louis Delacenserie(1899-1905)

Het huidige station is het derde station dat op deze plek gebouwd is en werd op 11 augustus 1905 in gebruik genomen. Tot 23 maart 2007 was het een kopstation: treinen die aankwamen moesten na aankomst in tegengestelde richting weer vertrekken. De tussen 1998 en 2006 aangelegde noord-zuidverbinding maken het voor treinen mogelijk om door het station te rijden zonder om te hoeven keren. Vooral voor de hogesnelheidslijn die nu door Antwerpen rijdt was dit een belangrijk punt. Gedurende de gehele verbouwing bleef het station open. Tevens werd het station opgefrist en deze  restauratie is een toonvoorbeeld van hoe een historisch patrimonium succesvol geïntegreerd kon worden in een toekomstgericht project!

Met reeds 17 internationale labels (als Versace, Wang en Karl Lagerfelt ) die onder de H&M’s designercollectie vallen, is het uitkomen van de nieuwste kledinglijn uit deze collectie een belangrijk agendapunt van vele fashionista’s. Deze keer pakt H&M uit met een samenwerking met de alombekende Balmain. Hoewel de merknaam velen bekend in de oren klinkt kennen niet veel mensen het verhaal achter de collectie. Daar breng ik vandaag verandering in.

Balmain werd in 1945 opgericht door de Fransman Pierre Balmain. Hij was zelf erg geinspireerd door de ‘new look’ van Christian Dior, maar  vond  dat hij daar zelf nog dingen aan kon toevoegen. Wanneer Balmain in 1982 overleed  leek het succesverhaal van dit modehuis ten einde te lopen. Dat was echter buiten Olivier Rousteing gerekend die in 2011 de  leiding  nam over het modehuis en voor een heropleving zorgde.

Rousteign vervoegde het Balmain team  in 2009 en werkte onder creatief directeur Christophe Decarnin. Decarnin stond bekend om zijn jeansbroeken die £1,000 waard waren.  Wanneer  Christophen Decarnin afstand nam van zijn plaats bij Balmain nam Rousteign deze over. Ondanks zijn jonge leeftijd en de luttele werkervaring die hij op zijn curriculum vitae had staan, maakte hij heel snel naam. De combinatie van de extravagante, baroqueske stijl in combinatie met wat rock-‘n-rol en sexyness was, bracht menig fashionista’s aan het praten.

Aan de basis van zijn collecties ligt steeds muziek. Rousteign kijkt erg op naar Rihanna, Jay Z, Beyoncé etcetera. Hij houdt ervan om uit muziek inspiratie te putten voor zijn volgende kledingstukken. Hij vind het dan ook een hele eer dat de naam van het merk dat hij representeert een graag gebruikte term  is in hiphop-songteksten. Neem bijvoorbeeld Nicki Minaj in haar hit ‘Anaconda’: "He toss my salad like his name Romaine/And when we done, I make him buy me Balmain." ( https://www.youtube.com/watch?v=LDZX4ooRsWs )

Het verdure levensplan van Rousteign? Zijn reactie wanneer deze vraag valt luidt: “Ik vind het wat eng allemaal. In de ogen van andere mensen heb ik al zo veel bereikt in mijn leven , en ik ben nog niet eens 30. Dus van wat er nog kan gebeuren heb ik geen idee. Ik wil simpelweg elke ochtend wakker worden met een lach op mijn gezicht omdat ik blij ben met wat ik doe. De dag  waarop ik niet meer lach in de mode-industrie, begin ik aan een nieuw avontuur.”

Voor de 50e verjaardag van mijn vader wilden we toch eens iets aparter gaan dineren. Gezien ik een heel goede vriendin heb, die sind kort in een 2- sterrenrestaurant werkt , was het de ideale gelegenheid om haar en het restaurant een bezoekje te brengen.

Aangekomen bij ‘Nuance’ , geleid door Thierry Theys, werden we gastvrij onthaaltd door mijn vriendin Elodie. Best grappig om haar zo in haar habitat te zien functioneren, met veel klasse en stijl! Het interieur van Nuance straalt sfeer en gezelligheid uit, en veel persoonlijkheid.  Het is hier zeker geen stijve en afstandelijke bedoening. Nuance is een beetje Parijs met een persoonlijke twist.

Wij kozen voor het lunchmenu! Hapje, na hapje, na hapje werden we verrast, gerechtje, na gerechtje, na gerechtje werden ons smaakpapillen verwend. En zoals iedereen weet: heerlijke gerechtjes worden met de mond gegeten, maar ook met het oog! En het was net dat aspect wat me intigeerde.

Het was me dus een hele eer om mij door zo’n grote chef kok (Thierry werd uitgeroepen tot ‘Inventieve kok van het jaar’, en tot ‘Jonge topchef Vlaanderen’) te laten vertellen waarop hij zoal lette bij de presentatie van zijn bordjes.

Om de 6 weken wordt er bij Nuace een nieuw menu samengesteld. Terwijl de chef nog zijn vorig menu aan het serveren is, is hij in zijn hoofd al met het volgende bezig. Ook bij het nieuwe menu zullen de gerechtjes  visueel fraai gepresenteerd moeten worden, zodat het emoties los kan maken, en de eetlust verhoogt. Eens de ingrediënten gekozen, kan de chef beginnen aan de uitwerking ervan. Meestal begint de foodpresentatie met tekeningen of collages op papier. ( Dit verraste me, want het is nou net dat wat we bij academie Artemis zo veel mogen uitproberen...visualiseren aan de hand van collages en tekeningen).

Vormen en kleuren zijn heel belangrijk. Ze mogen het gerecht niet verstoren.  De vorm van het bord of de grootte van het patroon moet in verhouding staan met de hoeveelheid eten. Je mag niet het gevoel krijgen van overtolligheid of schaarste.

De Chef start steeds met het gerecht als basis, en bouwt dit dan op met producten die worden geselecteerd in functie van kleur, smaak en seizoen (denk bijvoorbeeld aan kruiden of bloemen). Ook spelen met visuele ‘botsingen’ of niveaus, wordt gebruikt om extra contrasten te bereiken. Soms wordt de presentatie van de bordjes nog wat bijgestuurd tijdens de eerste dagen dat het nieuwe menu loopt.

Elk gerechtje start dus van een leeg  bord, zoals een schilder start met een leeg doek, of een schrijver met een blanco vel papier. Koken is kunst die verbeelding vereist, dit is wel duidelijk!!

‘Elke dag weer wil ik het beste uit mezelf, mijn team en mijn ingrediënten halen. Dat is nodig om steeds beter te worden en elke gast een unieke belevenis te geven. Als ik zie dat mijn gasten genieten, dan ben ik écht gelukkig.’ Deze zin vind je terug op de website van Nuance.

Wel Thierry, het mag gezegd, jij en je team zijn volledig geslaagd in dit opzet! Mijn vader had een geweldige verjaardag, we hebben heerlijk gegeten en de familiebanden aangetrokken, en voor mij was het alweer een leerrijke dag!

Voor meer informatie, raadpleeg de site van ‘Nuance’: http://resto-nuance.be/en/ 

Het onderwerp van vandaag is iets minder voor de hand liggend wanneer mensen denken aan styling. Vandaag kwam plots een oud bekend gedicht in mijn gedachten op. Het fijne hieraan was,  dat ik me het gedicht visueel kon voorstellen. Ik heb het over het 95-jaar oude ‘BOEM PAUKESLAG’ van Paul Van Ostayen.

Paul van Ostayen was een modernist. Dit houdt in dat hij andere middelen probeerde te gebruiken om kunst te maken. Hij speelde heel concreet met het effect van gedrukte letters. De letters droegen niet enkel de betekenis van het daarmee gevormde woord, maar vormden ook een beeld dat aan het geheel bijdroeg.

Het gedicht BOEM PAUKESLAG behoort tot het typografisch expressionisme. Het werd gedrukt in een typografie die toen der tijd amper voorkwam. Uit de grootte en dikte van de letters kun je de intensiteit ervan afleiden. De woorden zijn ook op zo een manier geplaatst dat het de tekst een dynamische sfeer geeft.

Ondertussen zijn we al zo gewend aan deze manier van tekst presenteren dat de intensiteit van het gedicht teniet gaat. Dat wordt vandaag de dag opgelost door middel van een gedigitaliseerde, geanimeerde versie van het gedicht.(https://www.youtube.com/watch?v=zRfoaAiwypA)

Ik vind deze stijl van dichten een grote inspiratiebron. Het was destijds erg vernieuwend en het houdt rekening met het gevoel dat bladschikking kan overdragen naar mensen toe. Ook dit hoort bij styling. 

Styling is het vormen van een harmonisch geheel door middel van vele aparte elementen. Dit wordt in dit geval toegepast op tekst.

Maandag 5 oktober was ik te gast op  de ‘De Ceunynck Trendy Experience avond’ Firma De Ceunyck is  al 60 jaar actief is in de optieksector. Ze staat vooral bekend als een stabiele firma die garant staat voor een uitstekende service, zowel op gebied van brilleglazen, slijpautomaten als monturen. Ze wil echter een nieuwe wind laten waaien binnen het bedrijf. Ze wil naast haar kwaliteit het modieuse hedendaags aspect van hun producten veel meer naar de voorgrond brengen, vandaar dit evenement.   

Het evenement ging door in de prachtige zalen van ‘Le grand Salon’ te Beersel, in het hartje van Vlaams Brabant.  Het interieur werd  onlangs met veel smaak gerenoveerd. De loungebar zag er heel theatraal uit met veel donkere tinten, die werd opgelicht met een opvallende discowand. Deze ruimte bracht me in de juiste stemming om uit te kijken naar de voordracht over modetrends in de brillen. 

De voordracht werd gebracht door  trendwatcher Christ Beat, die zelf al jarenlang in de optieksector meedraait onder andere voor collecties als polaroid, Rip Curl en Marc Stone. Hij gaf ons eerst een kijk op de algemene modetrends voor komend jaar. Hij omschrijft vooral 2 grote groepen binnen de trends. Vertrekkende vanuit de ‘general mainstream society trends’ , legt hij de link naar de optiekwereld en dus de opmaak van de brillen. Vooral termen als retro (zie 90’s stijl), innovatief (metaal en strak) en het nabootsen van natuurlijke elementen (hout , houtstructuren en rondingen) kwamen veel voor in zijn voordracht.   

 Nadien had ik de kans om hem even persoonlijk te spreken. Ik vond het vooral erg inspirerend hoe Christ tot zijn uiteindelijk trends kwam. Hij werkt aan de hand van een heel proces dat gaat van auto’s spotten, naar buitenlandse magazines kopen tot het snel doorbladeren van zelfs wetenschappelijke tijdschriften. 

Na de voordracht konden we dan kennis maken met de nieuwe trends in de brillen. De Ceunynck heeft de laatste jaren verschillende nieuwe trendy merken, en deze hebben ze dan ook extra in de kijker gezet. Enkele voorbeelden zijn het moderne en vernieuwende ‘J.F. Rey’, het functionele ‘Fleye monturen’ en het elegante, terugblikkende ‘Jaguar’. 

We sloten de avond af met een heerlijke bombay gin tonic. De blauwe fles waaruit de gin kwam, verwees onder andere naar ’blauw’ dat nu volop het modebeeld kleurt, zo ook naar een nieuwe coating op brilleglazen die de reflecties van computerschermen tegengaat. Want ook in de brillenglazen denkt men aan vooruitgang en zijn er trends. 

Raf Simons, de man die erin slaagde om op 8 weken tijd een haute couture-collectie op poten te zetten voor het modehuis Dior. Wat het nog specialer maakt is het feit dat dit zijn eerste haute couture-collectie ooit was. Hier zag Frédéric Tcheng een kans en greep hem! Hij maakte er een documentaire over. En het is exact die documentaire waar ik het over wil hebben.

Op 23 juni vond de avant-première van de documentaire ‘Dior et moi’ plaats in de Bozar te Brussel. Ik was een van de gelukkigen die mee mocht genieten van het spectakel en nadien kennis mocht maken met de regisseur en de protagonisten van de documentaire via een live stream vanuit Parijs. 

Het gebouw waarin het evenement plaats vond, was fantastisch gekozen. Het paleis voor schone kunsten werd in de jaren 20 van de vorige eeuw gebouwd door Victor Horta. De kernwoorden voor zijn project waren: Reusachtig, maar toch onzichtbaar. Prestigieus maar open voor iedereen. Dit resulteerde in wat we vandaag kennen als de Bozar (afgeleid van de Franse woorden Beaux Arts). Het paleis der schone kunsten was een mijlpaal in de Belgische geschiedenis mits het het eerste kunstenhuis van Europa was, maar ook Horta zelf zag het als een van de hoogtepunten van zijn carrière.  Hoewel Victor Horta zijn kenmerkende art nouveau stijl in dit project achterwege liet en verving door de geometrie van de art deco, kan je zijn invloeden wel nog zien. Ze keren  terug in de lichtinvallen en de kenmerkende schikking van de verschillende ruimtes. 

Ondanks de ongeloofwaardige reacties die aan de oppervlakte kwamen toen werd onthult dat Raf Simons het modehuis over zou nemen, ben ik blij om te constateren dat alle paniek voor niets is geweest. Voor Simons creatief directeur werd bij het modehuis Dior , lanceerde hij een eigen kledingenlijn en werkte hij als creatief directeur bij Jil Sander. Mits deze twee merken erg minimalistisch waren keken Diorliefhebbers met angst toe wat er met de typische Diorstijl zou gebeuren. Ze lieten hun harten pas los wanneer de eerste couture-collectie gepresenteerd werd. Dior was reborn. De documentaire zelf was evenmin overschat. Bij de woorden haute couture denken we vaak aan theatrale voorstelling van de creaties, de overstoorbare modellen die hun gangetje gaan, de felle lichten, het geroddel op de voorste rijen en de harde recensies. Er zit echter meer achter deze term dan deze ene ‘fashion week’ en alle heisa hier rond. 

Frédéric  Tcheng gaf perfect het creatieve en emotionele proces achter de maak van een haute couture-collectie weer. Doorheen de documentaire leert de toeschouwer Raf Simons kennen als een verlegen man die met zijn voeten op de grond blijft. Het is prachtig om te zien hoe hij zijn naaisters eert in de loop van het verhaal. Raf weet als geen ander dat hij nergens zou staan zonder de hulp van zijn medewerkers. Toch weet hij ook het leiderstype in zichzelf naar boven te halen en een team dat onder tijdsdruk staat in goede banen te leiden. De nuchtere kijk op het hele verhaal maakt dat de documentaire een vernieuwend karakter heeft. 

De live stream achteraf zette de hierboven vernoemde elementen over Raf Simons en zijn team extra in de verf. Toch bracht het niet veel nieuwe informatie met zich mee. De documentaire is een open boek en betrekt de kijker tot de scènes achter de pracht en praal van een modehuis. Bekijk zeker eens de hele documentaire en laat je inleiden in de wondere wereld van deze Belgische modegigant.

Bekijk de trailer van de documentaire hier: 

Hoi,

Ik ben Katinka Sanders, een 18-jarige vrolijke Belgische meid. Ik heb een enorm inlevingsvermogen, maar ben daarnaast erg chaotisch. Ik heb 10 jaar geturnd. Dit heb ik nu ingeruild om met mijn stembanden te trillen (lees zingend door het leven gaan).... Ik ben graag omringd door familie en vrienden, en kan ook enorm genieten  van mijn andere  huis’genoten’ (lees: 2 katten &  1 hond). Mijn sociaal karakter kan ik tot uiting brengen als monitor op Clip-Taalvakanties.

Sinds 1 september ben ik aan mijn droomopleiding begonnen. Deze uitdaging staat bovenaan mijn bucketlist. Na een geslaagde ingangsproef werd ik toegelaten aan de Academie Artemis in Amsterdam, waar ik de bacheloropleiding Allround Styling volg.  Ik moet je niet vertellen hoe mijn leven veranderd is sinds ik deze stap gezet heb.

Met deze blog wil ik jullie inleiden in de wondere wereld van het kijken.

Al van jongsaf heb ik oog voor detail. Ik vind het boeiend om te bestuderen hoe dingen worden weergegeven. Denk hierbij niet enkel aan mode en media, maar ook bijvoorbeeld hoe men een bepaalde sfeer schept  bij de inrichting van interieurs. Mijn smaakpapillen beginnen al te tintelen bij het observeren van een prachtig gepresenteerd gerechtje, en rondkijken in straten doet me nadenken over schoonheid, of misplaatste architectuur.

Met deze blog wil ik jullie tevens laten meegenieten  van de dingen die mij boeien, door mee te kijken in een stukje van mijn ziel, ...door me te volgen tijdens mijn dagelijkse levenswandel.

En tot slot wil ik jullie met mijn blog ook aansporen om op zoek te gaan naar waarom dingen op een bepaalde manier zijn weergegeven. Meestal is daar een gegronde reden voor. Het zal je een bredere belevenis van het leven geven.

Mijn eerste inspiratiebron volgt snel.

Lieve groet,

Katinka