Aybike*

kendime fısıldaya fısıldaya bir hal oldum. şöyle açık açık söyleyebilsem adını artık, gerçekten rahatlayacağım

ağlayarak girdiğiniz o banyoları, oturduğunuz yerleri unutabiliyor musunuz

bütün güzel duyguları saçma sapan bahanelerle tükettiğiniz için biri çıkıp gerçekten duygularını açtığında tüm samimiyetiyle etkilenmek şöyle dursun gerçekliğine bile inanmıyoruz

benim akşama kadar yaşayacak hevesim yok

korktuğum rakamlar değil. korktuğum değişen rakam ve çoğalan kırışıklıklara rağmen değişmeyen hayat, olanlar ve olmayanlar. bunu dedikten sonra gelen “peki ne değişsin istiyorsun” sorusuna vereceğim cevap hazırdı. fakat en öksüz yanım o benim, sanki dile gelince altında ezilecekmisim de herkes beni parmakla gösterip bana gülecekmiscesine sustum. “bilmiyorum” dedim. bildiğim bir çok şeyi yuta yuta “bilmiyorum” dediğim kaçıncı kez, bilmiyorum.