İly

Anlatmasam daha iyi olur dediğim her şeyin içime dolup taşmasını seyrettim.

Yarım kalan yakar canı, canın yandıysa sen de yarım kalırsın.

İçimden gitmiyor bana ağır geliyorsun.

Seven her zaman sol, solan her zaman sen.

Birine inanmanın ağırlığını yaşıyor, her gece duvara dert anlatıp kağıtlara yazıyorsun. Şarkının yarısına gelmeden değiştiriyor, okuduğun satırı bile yarım bırakıp bir kenara koyuyorsun kitabı. Geçecek, fazlasıyla dibe çökeceksin ama geçecek.

Bilmediğim az ışıklı bir yolda hızlı adımlarla yürürken senin sokağına çıkmak istiyorum.

Geçmez değil, her şey zamanla geçiyor izi kalsa bile. Kötü olan; geriye dönüp baktığınızda özleyeceğiniz tek şeyin yine siz oluşu.

Artık aynı yollarda yürümüyorum, seni bekler gibi oturdum kaldırım taşına.

“İyi ki üzmüşler diyorum, bu sayede bazı şeylerin farkına vardım, insanların gerçek yüzünü gördüm, sonra olması gerektiği gibi davrandım, onlar da bana değiştin dediler.”