✝︎

Yaşamamız gereken bir hayat var.

Bir şey soracam. Bu hayalet blog yazısı bir tek bana mı düşüyor? Bir sürü hesabı hayalet blog deyip açmıyor.

Neyini sevdim bu kadar? Bana bakmayan gözlerini mi? Benim olmayan kalbini mi? Bana dokunmayan ellerini mi?

 Neden bitmiş bir aşk için üzülüyorsunuz ki? Ondan iyisini bulamayacağınız için mi? Bir etrafa bakın. Aya bakın. Güneşe bakın. Gökyüzüne bakın. Tanrı'ya bakın. Onlar sizi sever. O da mı yetmiyor? Zaman var. Zaman herşeyin ilacı, sözü yalan değil aslında. Kalbinize saplanan hançer sahibini beklemeden zamanla oradan çıkacak. Ve kanaması duracak. Sonra orası kabuk bağlayacak. Ve bir merhem gelecek size Tanrı tarafından. "Yeter artık," diyecek size. "Çok kanadın dur artık," diyecek size. Ve o merhem… İşte o merhem varya ister aşkınız olsun, ister aileniz, ister arkadaşınız, isterse de abi gibi gördüğünüz adam. O size merhem olacak. O kabuk bağlayan yarayı yok edecek. Sadece hayata umutla bakmanız gerekiyor. Hepimiz için. Kendiniz için.

Saçlarından, Gözlerinden, Ben de iyi duran sözlerinden, Senden, benden bahsetmem lazım kim varsa umudunu kaybeden.

Hayallerimi hançerinle öldürdün.

Herkesin hayatta takıntılı olduğu birşey vardır. Kimimiz aşka, kimimiz de nefrete. Benimkisi nefret ve aşktı. Ama zamanla o nefreti yendim. Fakat içimde biriken bir acı, bir stres ve birde ufak tefek depresyonlar vardı. İçimde yanan bir ateş vardı. Ama sonra hayatıma biri girdi. Aşık olamayacağım kadar güzel ve çok sevebileceğim kadar da ürpertici… Bir yerde okumuştum: Aşık olanlar sonucunda zarar görüyordu. Fakat sevenler ise zarar görmüyordu. En güzeli ise çıkarsız sevgiydi. Ve ben ona aşık olarak o sevgiyi kirletmek istemiyordum… Aynı annemin beni sevdiği gibi, Yaşamı sevmek gibi, Size iyi davranan insanları sevmek gibi, Yaşamdan zevk almak gibi bir şeydi bu. Kimine göre aşk olsa da ben onu sevgimle yaşatmak ve onu sevgimle büyütmek istiyordum. Aşkımla kirletmek ve mahvetmek istemiyordum.

O gün empati yapasım tuttu. İlk kez böyle bir empati yaptım. Ona baktım. Amcam öldü. Ona baktım. Kardeşim öldü. Ona baktım. Hayat arkadaşım, aşık olduğum adam ve senelerce birlikte yaşayıp yuvamı paylaştığım adam öldü. Ve ona baktım. Babam öldü.

Bin kişi öldü. Bir kişi gömüldü.

Bazen ödüm kopuyor, Onlar da seni farkeder diye, Benim gördüğümü görürler diye, Ama sonra bi bakıyorum, Sen bana aitmişsin, Benimmişsin.

Daha fazla acıtamazdın.

O beni öldürüyor ama onsuz da yaşayamıyorum.