Dat is het antwoord op de vraag die iedereen stelt. De tocht is legendarisch. De vraag is trouwens: waarom wil je in godesnaam zo'n absurde afstand rijden? We hebben het hier over Parijs-Brest-Parijs, liefkozend PBP genoemd door deelnemers. Een fietstocht die ooit als race begon maar is verworden tot een toertocht. Van monsterlijke proporties welteverstaan, want de afstand is nog steeds ongewijzigd. Aangezien je nagenoeg dezelfde route heen én terug rijdt, kom je uit op twee keer 615 kilometer. 1.230 kilometer, die uiteindelijk iedereen slopen, hoe fit en ervaren ook. Om het allemaal nog wat moeilijker te maken, moet dat binnen 90 uur, drie en driekwart etmalen dus. Slapen doe je wanneer je wilt, of moet.
De PBP wordt eens in de vier jaar georganiseerd en voordat je je mag inschrijven moet je eerst kwalificerende brevetten rijden. Dat zijn toertochten die over de hele wereld worden georganiseerd, waaronder vanuit een paar vaste startpunten in Nederland. Je inschrijving wordt pas officieel als je in het brevetseizoen voor PBP respectievelijk een tocht van 200, 300, 400 en 600 kilometer hebt verzameld. Ook aan deze tochten hangen tijdlimieten, maar in de praktijk blijken die goed te halen.
Gestart wordt in een voorstadje van Parijs in de buurt van Versailles: St-Quentin-en-Yvelines. Deelnemers starten in golven van driehonderd en startgroep A vertrekt op zondagmiddag. Die eerste startgroepen krijgen een maximale finishtijd van 80 uur, het lukt me nooit om te achterhalen waarom, maar waarschijnlijk om het kaf een beetje van het koren te scheiden. Ik zit in startgroep Y om kwart over vijf op maandagochtend. Ik heb op de brevetten geleerd dat het me beter ligt om ’s ochtends te starten dan ’s avonds. St-Quentin-en-Yvelines, Mortagne-au-Perche, Villaines-la-Juhel, Fougères, Tinténiac, Loudéac, St. Nicolas du Pelem, Carhaix, Brest en hetzelfde rijtje weer terug met nog een extra: Dreux. Het zijn de absoluut nietszeggend Franse plaatsnamen die het rijtje vormen van stempelposten waar je langs fietst. Namen die voor mij in de tijd op de fiets een enorme betekenis krijgen. De meest liggen zo'n tachtig tot negentig kilometer uit elkaar, maar bij andere is het verschil weer anders en een ritme vinden is moeilijk. De stempelposten zijn vaak in sporthallen, schoolgebouwen en ‘salles polyvalentes’. Overal is een enorm leger aan vrijwilligers die je de wegwijst, koffie inschenkt, en de troep achter je opruimt. De meeste stempelposten zijn voorzien van een zelfbedieningsrestaurant en de rijen daar variëren van niet tot zeer lang.
Ik heb geleerd dat lange afstanden fietsen voor mij inmiddels een enorme hoeveelheid hoofdrekenen is. Hoe lang doe ik erover tot de volgende controlepost? En de volgende honderd kilometer? En tot Brest? En wat zegt dat over de terugweg? Een rekensom die ik trouwens continu naar achteren moet bijstellen. Al rekenend – en op basis van de tijden die ik mezelf zag rijden op de brevetten – lijkt het me haalbaar om ongeveer 11 uur over elke 200 kilometer te doen, inclusief eten, pauze en slapen. Dat zou goed moeten zijn voor een eindtijd van circa 66 uur.
Na de start om 5:15 op maandag loop ik tegen middernacht voor het eerst hard tegen de spreekwoordelijk muur op. Tussen Tinténiac en Loudéac kom ik nauwelijks nog boven de 20 kilometer per uur uit. Inmiddels zie ik overal langs de kant van de weg mensen in de berm, in bushokjes en hokjes van pinautomaten slapen. Ambitieus, want het is een erg frisse nacht. Meer kruipend dan rijdend kom ik tegen 1 uur ’s nachts Loudéac binnen en besluit een uurtje mijn ogen dicht te doen. Ik werp een voorzichtige blik op de rij voor de slaapzaal en besluit dat het onbegonnen werk is en ga na een hap eten gewoon met mijn hoofd op mijn armen op tafel liggen. Ik ben binnen een minuut onder zeil. Na een uur gaat de wekker en ik moet van heel ver komen. Links van de tafel is iemand weggegaan die een plek tussen de stoelen lag in te nemen en ik ga daar liggen. Wat een luxe, een vlakke getegelde vloer! Een uur later weer die k#twekker. Een vlugge blik op Facebook leert me dat Frank (op zondagmiddag gestart in groep C) in 25 uur Brest heeft bereikt, een formidabele prestatie! Ik zie ook dat hij nu tweeëneenhalf uur heeft geslapen, daarom ‘mag’ ik van mezelf nog een half uurtje extra snoozen.
Tegen vieren kruip ik weer op de fiets, het eerste uurtje gaat moeizaam, maar dan begint alles toch gewoon weer te draaien. Het landschap hangt vol met een koude mist en uit tegengestelde richting komt een niet-eindigende rij met koplampen van zondagavondstarters die al op de terugweg zijn. De laatste afdaling in Brest is een dertig kilometer lange knalpartij in het zonnetje naar de kust. Heerlijk! Uiteindelijk stempel ik nét binnen dertig uur af in Brest. De rij bij het restaurant is enorm en hier heb ik dus echt geen zin in. Fuck dat, ik begin gewoon meteen met terugrijden.
Binnen een paar kilometer kom ik genoeg plekken tegen om te eten en klap mezelf vol met lekkers. En cola. En koffie. Eigenlijk een beetje teveel. Ik weet dat de afdaling naar Brest, nu een klim UIT Brest is geworden. Waar het vandaan komt weet ik niet, maar ik ga als een raket. De eerste 200 kilometer na Brest vliegen uit mijn wielen. Ik heb mezelf een doel gezet: een stapel turnmatten in de sporthal die de stempelpost is in Fougères. Maar dat is vanaf Brest een goede 300 kilometer. Mijn hoofdrekensommetjes glippen steeds verder uit het lood.
Een groepje met een sterke Oostenrijker, maar ook een paar slapjanussen die geen kopwerk willen doen raak ik kwijt bij de stempelpost in Tinténiac. Zij hebben daar een hotelkamer geboekt. Vind ik het nou prima om in een sporthal te slapen en organiseer ik dit daarom niet vooraf? Of heb ik mezelf de flexibiliteit aangeleerd om in een sporthal te kunnen slapen omdat ik niet georganiseerd genoeg ben om vooruit te verzinnen dat ik hier in een hotel had kunnen of willen liggen? Ik kan het antwoord niet meer verzinnen, maar tegen beter weten in stap ik om kwart voor twee op de fiets naar die turnmatten in Fougères. Nog 54 kilometer, dan mag ik liggen. Ik zit inmiddels 45 uur op de fiets op tweeëneenhalf uur slaap. Het zijn de langste 54 kilometer van de hele PBP, maar ik haal het wel. En de turnmat ligt verrukkelijk.
Het lukt me om na een uur slaap ook daadwerkelijk weer op te staan. Met mijn gare hoofd voelt het alsof ik er bijna ben, terwijl de resterende 300 kilometer op elk ander moment al een hele stevige rit zouden zijn. Na een klein ontbijtje zit ik wéér op de fiets. En begin ik zowaar weer te karren. Het gaat op het ogenblik niet hard maar zolang ik rijd, verdwijnen er kilometers. Fysiek zeurt er al van alles in mijn lijf. Een knie doet zeer, er zit een gekke kramp in mijn heup die ik nog nooit heb gevoeld en er is geen houding op mijn stuur die niet zeer doet in mijn handen of polsen. Tegen alle verwachting is mijn achterwerk nog prima. Als er een andere fietser bij me in de buurt rijdt, vind ik het prima. Maar als een Duitser naast me begint over de pijntjes die hij heeft, haak ik af. Ik heb het al zwaar genoeg met mijn eigen ongemakken, ik kan niet die van hem er nog bij hebben. In een dorpje waar we doorheen rijden, trek ik aan mijn remmen en mompel iets over een boulangerie. Met een croissant en bak koffie sta ik in het ochtendzonnetje en word aan de lopende band aangesproken door Fransen die hun ochtendlijke stokbroodje halen. De woorden bon courage, merveilleuse en bonne route vallen. De ondersteuning van de mensen langs de route is niet te geloven, al twee dagen lang passeren we mensen die staan te klappen, aan te moedigen of zelfs complete barbecues met familie en vrienden in de tuin hebben ingericht waar ze renners uitnodigen aan te schuiven (en waar gretig gebruik van wordt gemaakt).
Overal liggen mensen die ter plekke van hun fiets lijken te zijn gekieperd.
Onderweg naar Dreux pik ik een heel snel treintje op (waar halen deze gasten nu nog deze snelheid vandaan?). De startnummers verraden wanneer de mensen zijn gestart waar je mee fietst. Op basis daarvan kan je een inschatting maken hoeveel ze geslapen zouden kunnen hebben. Ik heb het idee dat ik in de afdeling ‘absurd weinig geslapen’ val. In de een na laatste stempelpost knikkebol ik weg terwijl ik op de grond een sms’je zit te typen naar het thuisfront. Ik zet mijn wekker op een kwartier en laat me ter plekke omvallen voor een powernap. Daar is niets raars aan, overal liggen mensen die ter plekke van hun fiets lijken te zijn gekieperd. De PBP duurt zó lang dat je op de fiets door het complete spectrum aan emoties gaat: van totale dips, wanhoop en niet meer vooruit komen, tot euforische stukken waarbij je uren achter elkaar dik boven de dertig rijdt en het leven je toelacht. Het leven is simpel en fantastisch, en ik hoef me nergens druk over te maken. Alleen maar over vooruit fietsen. De tachtig kilometer naar Dreux, de laatste stempelpost, zit ik weer in zo’n euforische roes en vliegen de kilometers voorbij. Ik heb ergens wat junkmiles opgepikt en mijn uiteindelijke kilometerstand valt te hoog uit, dus het is me niet helemaal duidelijk meer hoever ik na Dreux nog moet. En ik voel nog iets van ambitie gloeien diep van binnen, een finish binnen een uur of 63 zit nog in de kaarten.
Als ik hoor dat het nog 64 kilometer is, is dat bijna een domper op de feestvreugde. Ik had gerekend het laatste stuk in twee uur te kunnen rijden. Maar na bijna 1.200 kilometer fietsen realiseer ik me ook wel dat dat te hoog gegrepen is. Er is maar een manier om ze weg te krijgen: trappen! En ik ervaar wat ik bij de brevetten ook al van mezelf heb geleerd, als de stal in zicht is weet ik altijd nog in te tappen op een onvermoede energiereserve. En ook nu weer: in een lekker tempootje trap ik over het laatste stuk. Als je te moe bent om te lopen begin je te sjokken, maar onderweg haal ik mensen in die zo langzaam rijden dat het lijkt alsof ze sjokken op de fiets. Het bordje met ‘nog 15 kilometer’ is tegelijk een vloek en een zegen. Ik ben er bijna, maar ik ben ook helemaal leeg. De laatste paar kilometers lopen door een park waar geen eind aan lijkt te komen. Ik ben krampachtige op zoek naar de velodrome van St-Quentin waar de finish is. Ik moet en zal onder de 64 uur finishen. En dan opeens is het daar: over een nogal onceremonieus grindpad rijd je naar de fietsenparkeerplaats. De stempelpost is binnen. Op mijn fietsschoenen ren/waggel ik nog het laatste stuk naar binnen en krijg mijn stempeltje. ‘Bravo’, zegt het oude mannetje achter de tafel.
kianamaiart
romaincrisis
janainaart
turnnoffyourmind
vaporwave
baratheonpilled
snowghoul
