Portakal ya daldan düşmek üzeredir, yerdedir.
Efendim? Katılmıyorsunuz.
E katılmayın efendim. Siz katılsanız da katılmasanız da o portakal dü-şe-cek.
Yerde öylece kalacak. Belki yem olacak bir kuşa, belki haylaz bir çocuğun elinde silaha dönüşecek- bir şekil o portakal değişecek.
Dönüşecek. Başka bir şey olacak.
Bak mesela benim bir annem vardı.
Çocukluğumdan pek bir şey hatırlamam ama anamın simsiyah uzun saçları hafızama kazınmış sanki. Beline kadar. Nasıl parlak. Gül gibi kokardı bir de böyle, sallandıkça, ağaç gibi, şey ağacı, mmm, selvi ya! Selvi ağacı gibi.
Güzeldi annem çok. Çok güzeldi. Yeşil de gözleri vardı. Büyük. Yıldız gibi. Pasparlak. Nasıl! Herkes severdi mahallede annemi.
Sonra babam döndü. Kavga mı etmiş komutanla bir şey kovdular bunu askerden.
İş bulamadı bir vakit. İçip içip gelirdi eve. Anama kıyardı.
E ben de küçük bir şeyim. Anamı seviyorum, ama babamdan korkuyorum. Ben saklandım. Anam ağladı. Böyle böyle geçti yıllar. Anamın saçları kısaldı önce, gözleri soldu yavaşça, başka bir şey oldu, böyle… soldu ya kadın. Soldu.
O soldukça babam büyüdü. Vampir gibi. Kene gibi emdi kanını da büyüdü.
Ben de boş durmadım tabii. Ben de büyüdüm. Elim büyüdü. Kolum büyüdü. İçimdeki sinir büyüdü, öfke, nasıl yakar, bilir misin?
Kaç kere rüyamda gördüm, babamın kafasını taşa vura vura kırayım, aksın pekmezi de kurtarayım annemi bu heriften.
Ter içinde kalkardım. Ellerim kaskatı, sanki gerçek tutmuşum da taşı avucumun içinde.
Tövbe tövbe dedim. Allahından bulsun, dedim. İş bulur da belki, akıllanır dedim. Ne diyeyim.
Kumara düştü sonra bu. Belası 1’di 5 oldu. Bir kazanır, iki kaybeder. Eve gelir, sırıta sırıta, eli kolu torba dolu. Göbek atıyor salonda ya gece gece. Televizyon aldı. Anama kolye, bilezik aldı. Bir aya, hoop, hepsi geri.
Borca girdi önce ona buna. Akıllanmadı. Yetmedi de yine oynadı durdu. Kolunu kırdılar bir kere de annem yedirdi yemeğini kaç hafta.
Son bir bileziği vardı annemin, benim döşeğimin altına saklamıştı, annesinden kalma. Babam geld bir güni karnını tutuyor böyle, dövmüşler. Onu da verdi babama da öldürmeyesinler diye. Öyle ödediler borcunu… Kadının içini emdi ya, neyi vardıysa aldı sattı… Yemin ettirdi annem, oynamayasın diye de bu yine geldi eve bir gün yüzü beş karış. Dedim, hah, düştü bu yine, kıracaklar bu sefer bacağını, öldürecekler adamı. O da sinirini anamdan çıkarıyor. O vuruyor, anam ağlıyor, o vuruyor- Ben de o zamanlar lisedeyim. İçim yanıyor. Elim kaşınıyor. Başka bir şey oluyorum valla ne diyeyim.
Diyolar, “Vay efendim nasıl babana kıydın?”
Portakal ya daldan düşmek üzeredir, ya yerdedir, efendim
Ben ağacı sallamışım, çok mu?
tangentwithtanner
dailybridgerton
andulkaphoto
areudirty
vaporwave
