dünya sizin olsun ben bir gönüle sığamadım

uzun bir seferdeyim gücüm yetene kadar

nihan kaya bir kitabında, “cehennem, acı çektiğimiz yer değildir. cehennem, acı çektiğimizi hiç kimsenin bilmediği yerdir.” demiş. daha iyi anlatılamazmış galiba.

can yücel; “bir insanı herhangi biri kırabilir, ama bir tek en çok sevdiği acıtabilirmiş.” diyerek eklemiş, “çok acıttığında anladım.”

yara bere içinde bu yollardan geçeceksin

hayat, bir veda koparmaktır her gidenden

hiç düşündün mü, eğer birinin gözlerindeki doluluğu gördüğünde sırtını dönüp gitmek yerine çekip sarılsaydım ne kaybederdim diye? orada geçen iki dakika bir şeyleri unutturmazdı ama en güzelinden buruk bir tebessüm kazandırabilirdi sana. yapılması çok basit şeyler var hayatta, kazanılabilecek hayatlar var, çok güzel gülen gözleri dolu insanlar var. ne olur bu kadar bencil olmayın, vereceğiniz elin sizden alacağı hiçbir şey yok. okşayacağınız bir saçın, öpeceğiniz elin, gülümseyeceğiniz herhangi bir yüzün. hayat kötülüğe meyil etmek için o kadar kısa ki, hayat istediğin şeyleri yapmaman, bir ömürü gülümseyerek tüketmemen için çok kısa. bir düşünsenize, yaşadığın süre zarfında hiçbir yüreğe dokunamamak, öldüğünde tek bir insanın içinde burukluk bırakamamak kim bilir ne kadar acıdır*