Baharhabercisi2002

En zoruma giden de bu... O nur yüzünü bir kez daha,son kez göremeden koydular küçücük beyaz torbaya. Eve sığamayan,"içim içimi yiyor, yaşayamıyorum daralıyorum." Diyeni küçücük tahta kutuya koydular... Ben en son 4 gün önce gördüm onu,bana bir daha göstermediler yüzünü

Öldü...

"Yanlış zaman Selina! Kafanda bir silah dayalı iken değil ben sana köpek gibi aşıkken söylemeliydin beni sevdiğini! Belki de seni hiç sevmemeliydim. Belki de bu hayatımın en büyük hatasıydı bu... Özür dilerim ama bana yapılanı cevapsız bırakamam."

"Hissediyorum... Hemde iliklerime kadar. Vaktim daralıyor. Biliyorum,artık yavaş yavaş yok oluyorum. Ben... Yok oluyorum. Düşünüyorum,onsuz olabilir miyim? Ben mutlu olabilir miyim? Peki insanları mutlu edebildim mi? Onlar beni sevdi mi,sevildim mi? Bilmiyorum..."

Arkadaşlar, insan sevdiği tarafından üzülür. Hak ettiği, etmediği bir sürü şey yaşar. Bu sadece sevdiğimiz değil,ailemiz,annemiz,babamız,kardeşlerimiz tarafından da olur. Tabii çoğunluk sevmek ile ilgili sorun yaşar ama... O yüzden de incinmeye veya üzülmeye VEYA yokluğuna alışmaya çalışırız. Fakat aslında alışmamız gerek şey yokluğu değilde yokluğuna alışamamaya alışmaktır... Evet ilk başta okuduğunda saçma geldiyse (veya karışık)sadece son kısmı dikkatli bir şekilde tekrar oku. Anlayacaksınız