AYKUT

Ay karanlıktı.

Soğuktu ölüm.

Üşüdü içimiz, tenimiz.

Taşlar altında kaldı, duyamadınız.

Lakin bilin!

Çaresizdi, elimiz, sesimiz, sevgimiz...

Dünya dönüyor, biliyorum,

Bulutsuz bir gökyüzü dönüyor.

Sonra bulutlar, yağmur, kar, yeşil ve mavi…

Yaz dönüyor güz dönüyor, kar dönüyor anlıyorum.

Sonra,

İnsanlar dönüyor, onur dönüyor, namus dönüyor,

Onların güneşi dönüyor.

Dünya, mavi, kar, yeşil ve ben duruyorum.

Keser dönmüyor, sap dönmüyor, hak dönmüyor,

Yine şairimsiyim bu akşam. 🙂

Yitirdik bütün renklerimizi.

Ne sabahın ışıltılı sarısı,

Ne gurubun hüzünlü kızlılığı kaldı.

Ey, umudumuzun sevdası,

Al fırçanı sür yarınlarımıza,

Boyamız, rengimiz ol ki

İnat olsun karanlığa.

Haydi göğümüz ol,

Bizi mavi bir aydınlığa boya!

Hani şu evvel-i sarışınlık,

Kendine düşürsün yapraklarını,

Islak türkülerini kendisi duysun!

Her sokak tenha, her kalabalık sessiz...

Bütün günler hüznüne koşsun.

Beni savurdun ya bana

Aşk olsun Sonbahar, aşk olsun!

Dağıttıklarımızı toplar yorgun güne,

Bilir, sabahın kendinden geldiğini.

Sessizce göz kırpar, yıldız kırpar,

Gecelerde kaybolmayalım diye.

Farksızdır, nihavent, hicaz,

Tambur, keman ve ney...

Lakin o ud hüzzam olsun!

Alan, alsın ışıltısını,

Kalan elbet ki saklanır.

Gündür, dönüyorsa eğer,

Demdir, akşam olsun!

Farksızdır, nihavent, hicaz,

Tambur, keman ve ney...

Lakin o ud hüzzam olsun!

Alan, alsın ışıltısını,

Kalan elbet ki saklanır.

Gündür, dönüyorsa eğer,

Demdir, akşam olsun!

Benle kalsın çalabildiklerim,

Sabahtan, buluttan, umuttan...

Sen geceye koş kara/yağız atınla.

Selam et, Ay'a ve o göz kırpan yıldızlara...

Ben, öteki akşamlara...

Zordur, kutusundan çıkamayan

Bir kara kalem olmak.

Silgilerle sarmaş dolaş,

Bütün kâğıtlardan uzak.

Ve geceyi delen yıldıza, Ay’a

Samanyolu’na

Kutup Yıldızı’nı sabaha taşıyan

Güne Güneş’e

Ve ahvale bakıp

Susmuştur şiir.

Çocuklarının ardından

Bakan solgun yüzleri

Ve

Çölü yakan ağıtları

Sığdıramayıp hiçbir dizesine

Bir ananın kapkara sesinde

Donmuştur şiir.

Cehennem mermileriyle

Çocukların Cennet yüreklerinde

Vurulmuştur şiir.

Denize çıkan yollarımız da…

Lakin deniz de mavi de hep aklımızda.

Maviyi gecelerle,

Denizi düşlerimizle,

Tuzu ekmeğimizle bölüşüyoruz.

Şimdi biz,

Umudunu kendinde saklayan

Boz bir kırda

İnsanlığa çıkan,

Dostluğa çıkan.

Sevgiye, özgürlüğe çıkan

O dikenli yollara düşüyoruz.

Gülü torakta analar.

Her yürekte uçmaz,

İki kanadıyla kuşlar!

Karanfil Sokağı, beni tanıdı.

Lakin

İkimizi hatırlamadı.

Çiçeği suskun baharlardan.

Olan bir akşamdan, taa uzaklardan!

Bir sufî demler geceyi,

Buhurdanında .

İnce parmaklarıyla

Sevdaya batırıp hasreti!

Ondandır,

Hasret, kapkaradır sevdadan.

Bilen bilir,

Kınalı hasretler dinlenir,

Yanık çobanların

Dilsiz kavallarından.

Denir ki,

Susarak söz edilir,

Sevdalardan, hicranlardan.

Çiçeği suskun baharlardan.

Olan bir akşamdan, taa uzaklardan!

Bir sufî demler geceyi,

Buhurdanında .

İnce parmaklarıyla

Sevdaya batırıp hasreti!

Ondandır,

Hasret, kapkaradır sevdadan.

Bilen bilir,

Kınalı hasretler dinlenir,

Yanık çobanların

Dilsiz kavallarından.

Denir ki,

Susarak söz edilir,

Sevdalardan, hicranlardan.

Hangi denize aktığını nehir?

Deniz, tanır mı nehrini?

Bilir mi,

Dalda çiçek,

Toprakta tohum,

Yuvada yavru,

Gönülde umut,

Hangi bahara çıkacağını?

Akşam sefası gibi midir sevdalar,

Bütün şehirlerde her akşam açar mı?

Kim bilir,

Sevda şarkıları niye söylenir?

Ölüm, niye hoş gelir, sefa gelir?

Güzeldir, diye bilinirken yaşamak,

Yâr elinden o zehir,

Hangi dem içilir?

Gülüşlerindeyiz çocuklarımızın,

Çiçeğe duran ağaçta,

Gülün goncasında.

"Yele karşı oturan yârda."

Sevda kokan rüzigârlarda.

Şiirde, türküde, ağaran her sabahtayız,

Güzellikte, aydınlıktayız işte.

Bütün karanlıklara inat.

Serpilsin yüreğimizde,

Çoşkulu bir şiir,

Bir bahar gibi sarıldığımız

Umut ve hayat.