Anneli babalı kompozisyonlara girildi ben oralarda sınıfta kaldım

Yarım kalan bi hayatı kelimelerle tamamlamak mümkün mü bilmiyorum ama en azından denedim.

hayatımın son düzlüğünde yapamadığımı üstesinden gelemediğimi tamamen kabullendim artık canım acımıyor artık kurtuluşun verdiği huzuru geride bırakmanın vereceği pişmanlık arasında git gellerim var onları da aştığımda bi engelim kalmayacak büyük ihtimalle kimsenin haberi olmaz hayattayken de olduğu gibi delirdiğimi kendimi kaybettiğimi kabullendim artık kendime verdiğim zararı sonlandırmak istiyorum artık bir süre sonra herkese sahte gelen imdat çığlığım acı bı gerçekle son bulsun berki o zaman benimde bu hayatta bı değerim olur.

Koca bi′ şişenin dibiyim şimdi Uçurumun kenarında.

kendimi kesecek raddeye geldim

kanıma maddeler karıştı

yanınızda normalken odamda bir deliyim

düşmanmış gibi sevişelim

delirmeden sarar mıyız

Yaşarken ben içimde bir ceset yarattım

hissel çatışmalar

'Üşürsün sen dedi sevdiği kadın ile yarınları yokmuşcasına yağmurun altında ıslanırken. Ve 'Üşürsün sen dedi' morgda sadece soğuk bir bedeni seyretmek ile yetinebilirken

Evet, Çaresizdim. İki avucumun içinde tuttuğum hayatım birdenbire iki avucumla taşıyamayacağım kadar ağırlaşmıştı.

bazen susman gerekir konuşacak çok şeyin olsa bile, kelimelerin bile tükendiği bir nokta vardır bı çare bulamazsın kendine bulamadığın gibi, intiharlar sessiz olur ve o yola girdiysen zordur çıkmak ve ben o yolun sonuna geldim hayatım da ilk defa bir şeyi başardığımı hissediyorum, bu kadar yalnızken zihnimin içi o kadar kalabalık ki düşünmek hiç bu kadar acı verici olmamıştı, ilk defa kendimi düşündüm kendi sonumu getirebilmek için, onca yıl hiç vakit bulamamıştım kendime ne kadar acınası bi durum, ağlamaktan çekinmedim ilk defa küçük bi çocuk gibi oturdum saatlerce ağladım iş yerinde, sorduklarında kötüyüm diyebildim, kendimle gurur duyuyorum baba sen utanç verici bi evlat olduğumu düşünsende artık evladın olarak da görmüyorsun, hep şu hayatta ben neyim diye sorgulardım kocaman bi hiç olduğumu anladım, yalana o kadar çok sığınmışım ki, hep kendimi kandırmak için bir şeyler uydurmuş olmam aslında gerçeklerle yüzleşmemek içindi ama bi zaman sonra başa çıkamaz oldum, sahte olan ben değildim çevremdekilerdi onlara göre ben neydim, her şeye sahip mutlu iyi bi insandım aslında o kadar çok şey eksikti ki içimde hiç bir zaman tam olamadım, kendi dünyam bu kadar karanlıkken ben başkalarına gökkuşağı oldum, oysa aldığım karşılık beklediğimden farklı oldu, sevgisizliğin bu kadar zor olduğunu bilseydim kendimi çok severdim küçükken, bi fırsatım olsaydı daha sıkı tutunurdum hayata ama ellerim hep kesiklerle doluydu, ailemin tutmadığı eli vermediği sevgiyi hep başka yerlerde aradım, ama ararken en çok kendimi kaybettim, küçüktüm sen gidene kadar anne o küçük yaşımda kocaman biri olmaya çalıştım, kokunu, sesini, gülüşünü, masallarını seni unutmaya çalıştım her gece, babam kendi çocuklarını severken bir kere de bana sarılsın istedim ama hayat o kadar acımasız ki başkalarının mutluluğunu kendi mutluluğuma çevirmeye çalışacak kadar aptaldım, aslında sen giderken kendini götürmedin sadece beni, çocukluğumu, mutluluğumu da aldın benden, gözaltlarıma bak anne, bir zamanlar içleri gülerdi onların senden sonra bi daha eskisi gibi olmadı hiçbir şey, ama beni yaralayan senken, yanımda olmasına rağmen beni öldüren babam oldu, attığı dayaklarda önüne geçen biri olmadı çünkü yoktun, ama canımı o acıtmadı asıl dayağı bana hayat onun varlığında yokluğunu göstererek yaşattı, ben seni halisinasyonlarımda sevdim, ama kendimi sevemedim anne sizin gibi bende başaramadım bunu, şimdi sorsalar bana ne durumdasın bir kaç kadehlik sarhoşum, biraz ilacın etkisi vuruyo kafama, ama en çok canım acıyor, Allah'a yalvarıyorum her gece canımı alsın diye, ama bu gece sondu, kendi sonumu kendim getiriyorum, tıpkı senin benden gittiğin gibi bende gidiyorum anne, kendimden kaçıyorum baba senin benden kaçıp başkalarına gittiğin gibi.

o kocaman bedenin içinde, yanlış yerde olduğunu bilen yalnız bir çocuk gizliydi.