Muhayyilem

Gidemiyorum, yapamıyorum, olamıyorum, varamıyorum, açamıyorum.

Siz de bazen kendinizi olgunlaşmayı beklerken çürüyen bi meyve gibi hissediyor musunuz?

Sana kendini yetersiz hissettiren insanlardan uzak dur canım Aysel :) geldin 33 yaşına !

Keşke birisi bana sürekli şunu hatırlatsa , “herkesin onayını alacağım diye yaşarsan, ya şa ya maz sın”

Saygı olmayan yerde sevgiden söz edemeyiz. Saygı yoksa sevgi gösterişten ibaret.

Herkes haklı buna eminim. Ama Malesef ülke ekonomisinin de bir gerçeği var. Ben presleniyormuşum gibi hissediyorum

Bazen yolunda gitmeyen bir şeyler olduğunu hissedersin,bakın bu bilmekten çok daha üzücü.

Herkese açık ama aynı zamanda herkesten uzak bir ortam . Aradığımız kan bulundu😀 Boşluğa yaz gönder, içinde kalacağına Tumblr camiası tanısın.

Ne dersin Ayselcek bu mu hayatın hesabı. Büyük konuştuğun her şeyi yutuyorsun, acıttığın yerden acıtıyorlar.

Mektubumu kâğıttan gemi yapıp denize atıyor gibi yazıyorum bu satırları, ulaşmayacağından emin olarak.

Yar beni göz ardı etmiş kime ne!

Hastayken, depresyondayken, çaresiz hissediyorken ve en önemlisi yalnız hissediyorken çevrendekilerden beklentin artıyor haliyle. Ve sonra anlıyorsun ki seni yine en iyi sen kaldırırsın ayağa. Bu denklemi çözünce de yardım istemek zor geliyor.