wonderwall

Isang araw makakakita ako ng taong ganito... * Hindi pinapairal palagi yung pride * Hindi ibabato sa'yo ung pagkakamali * Ipinagmamalaki ka sa lahat ng tao * Pinapasaya ka pag nakikitang malungkot ka * Hindi kayang nakikita kang umiiyak dahil sa kanya * Sinusuyo ka pag may maling nagawa * IKAW ang pinakamagandang babae sa mata nya * Ayaw kang makitang napapagod ng sobra * Handang gawin lahat mapasaya ka lang * Hindi puro sarili ang iniisip, hindi puro papogi sa ibang babae * HINDI NANGLALANDI NG IBA * Nag-eeffort para sayo * HINDI NAGSISINUNGALING * HINDI NAGSISIKRETO * WALA NANG BALAK PANG MAGHANAP NG IBA * IKAW LANG ANG MAHAL AT WALA NANG IBA. Sa totoo lang hindi naman lahat ng babae material ang hinahanap eh. Ung love, care, and time lang sapat na. Loyalty. Un. Pero kung di ko man sya mahanap okay lang. Mas mamahalin ko na lang sarili ko at tatanggapin na kaya kong maging masaya kahit walang ksamang tumanda.

I have this friend, well actually he's like my bestfriend. I tell everything sa kanya and I open up lalo na sa lovelife probs ko because I trust him. Natutuwa akong kausapin siya. No, he's not my crush. And it's not your typical bestfriend-turns-to-lovers eme (he has a girlfriend). Natutuwa ako because everytime he says something alam kong tama sya. And every freaking time nagsisink in sakin na ang tanga ko. Haha. Weird pero natutuwa ako pag narirealize kong tama ako. Syempre sa relasyon kasi namin halos ako yung palaging mali eh. Namiss ko syang kausap kasi sa lahat lahat ng tao sya yung pinakamayroong sense kausap. Yung tipong hindi boring. Interesting. Gago pero matalino. Ang naiisip ko lang ngayon napakaswerte ko kasi nakilala ko sya at naging kaibigan ko sya. And ang swerte rin ng gf nya dahil mahal na mahal sya ng kaibigan ko. Actually swerte sila sa isa't-isa. Hahaha.

Kanina, umiyak ako. Mukhang tanga kasi nagbabasa lang naman ako pero naiyak ako. Masakit eh. Naisip ko mabuti pa ung lalaki sa huli narealize nya yung halaga ng babae. Sakin kaya? Marirealize nya kya halaga ko? Halaga namin? Naiyak ako kasi kahit na parng wala akong paki sa loob ko sobra sobrang nasasaktan ako. Habang siya walang paki, masaya sa ginagawa, heto ako iyak nang iyak at gawa nang gawa ng kung ano-ano para lang makalimutan sya ng panandalian. Balang araw, makikita niya rin ang halaga ko. Pero ang tanong, sa panahon ba na yun handa pa rin akong tanggapin ka?

Sabi nga ni Papa, "Try to see the good in him, hindi yung palaging bad side." Naisip ko, for 3 fucking years I tried to see the good in him, I ignored what everyone around me said about him, I always come running back sa kanya because I see 'something' in him. Mali ba na ngayon hayaan ko sya na makita ang mali sakanya? Mali rin ba na hayaan ko na makita ko rin naman ang mali sakanya? Everybody keeps on saying "Hindi sya kawalan." Pero palagi kong binabalewala kasi mahal ko nga dba. Bulag sa katotohanan. Ung katotohanan na pilit kong iniwasan. Kasi puso nga bago utak dba. Pilit ko kasing ipinagsiksikan ang sarili ko sakanya. Ipinilit ko sa tadhana na siya ang tama. Makulit eh. Ngayon siguro dapat mas mahalin ko na ang sarili ko kesa sakanya. Siguro dapat mas pakinggan ko na ang sinasabi ng utak ko.. ng sarili. Kasi nakakapagod na eh. Na ikaw ang laging nagpapasensya, na ikaw ang laging sumusuyo, na ikaw ang laging umaasa sa mga pangako ng pagbabago. Mali kasi na habang buhay kong ipagpilitan na kami ang tama kung ang sabi naman ng tadhana eh tama na dahil ako lang ang tunay na nagmamahal.

"Nakakapagod kang mahalin." Masasakit na mga salita na binitawan ko. Sabi nila wag ka raw magbibitaw ng mga salita kapag galit ka pero sa tingin ko tama na na sinabi ko yung mga yan. Sa totoo lang, nakakapagod syang mahalin kasi nakakapagod magtiwala tapos paulit-ulit na sisirain lang naman. Paulit-ulit na pipiliting buohin ung tiwalang nasira, pipiliting magmahal uli ng buo tapos gagaguhin. Hindi ko ba alam bakit napakaunfair ng tadhana. Pag nagmamahal ka ng sobra, hindi ka ittrato ng tama. Tapos ikaw palagi ang mali sa paningin nya. Nakakapagod na habang paulit-ulit mong pinaglalaban sa sarili mo ung pagmamahal mo para sa kanya ay paulit-ulit ka ring nasasaktan. Bakit? Kasi palagi nya ring pinapakita at pinapatunayan na di sya karapat-dapat sa lahat ng pagkakataon at tiwala na ibinigay mo sa kanya. Masakit diba. Masakit na aminin sa sarili mo na ang tanga-tanga mo. Sa dami ng taong nagsabi at nagpatunay na hindi sya karapat-dapat e ipinilit mo pa rin kung ano ung gusto mo. Masakit isiping nagkamali ka. Nagkamali sa taong minahal at sa taong pinagkatiwalaan. Ewan ko ba pero siguro nga kung hindi ko ipinilit sa tadhana na sya ang dapat para sakin siguro maiiba ang takbo ng buhay ko. Siguro hindi ganito na mararanasan ko na paulit-ulit na maramdaman na parang basurang tinatapon lang ung tiwala na pagkahirap-hirap kong binubuo. Nangakong mamahalin ka ng tapat at ikaw lang ay sapat na pero sa pagtagal at paglipas ng panahon, parang politikong nangakong palagi lang namang napapako. Sasabihin na hindi ka sasaktan, hindi ka papaiyakin, sasabihin na palagi syang andyan para sayo pero sa huli sya ang magiging dahilan ng lahat ng sakit na nararamdaman, luha sa mga mata, at kabuntot nyan ang pang-iiwan at takot na magmahal uli. Hindi ko ba alam bakit may mga tao na hindi makuntento sa relasyon na dapat pangdalawang tao lang. Hindi ko rin alam bakit may mga taong hindi kuntento sa karelasyon na tapat namang nagmamahal. Hindi ko alam bakit kailangan may nanggagago at nang-iiwan. Siguro mali, mali ung tao o baka mali ung panahon. Pero isa lang nasa isip ko, siguro sa pagkakataon na 'to hangga't kaya pa ng puso ilalaban ko pa. Pero kapag tuluyan ng napagod ng sobra, ung pati puso ko ayaw na.. ititigil ko na. Ititigil ko na ang pangmatagalang kahibangan ko sa pagmamahal na akala ko ay parang nasa palabas lang. Ititigil ko na ung pagpilit sa tadhana na "kami dapat". Ititigil ko na. Ititigil ko na. Ititigil ko na ang pagmamahal ko sa kanya. At kasabay nito ang pangako na hinding-hindi na uli babalik saknya at hahayaang masaktan ng paulit-ulit sa ibang tao.

Akala ko okay na ang lahat. Akala ko sapat na ako sa kanya. Akala ko pareho na kaming nangangarap para sa pamilya. Akala ko talaga okay na eh. Akala ko lang pala. Umaasa ako sa bagay na puno ng kagaguhan. Yung mga pangakong binitawan na di naman isinasakatuparan. Napakawalanghiya ng tadhana di'ba? Heto ako ibinigay ang lahat sa isang tao pero eto ako parin ang nasasaktan. Ano bang meron? Bakit ba nagagawa ng mga taong to na manloko at magsinungaling sa taong gnagawa ang lahat mapasaya lang sila? Yung tipong isinakripisyo mo na ang lahat lahat. Halos hindi mo na isipin sarili mo para sakanya. Yung tipong bulag, pipi, at binge ka sa katotohanan na pilit ipinamumukha sayo ng mga taong nasa paligid mo. Tunay ngang katangahan na masaktan ka at magpatawad ng paulit-ulit. Pero ano bang magagawa ng isang tao na patuloy na umaasa sa isang pagbabago? Ano bang magagawa ng isang tao na pilit na naniniwala sa kabutihan ng mahal nya? Pilit pinaglalaban ang nararamdaman kahit purong katangahan ang kinahahantungan. Masaya ngunit ginagago na pala. Akala sya lang ang kausap magaling lang palang magbura. Hindi ko alam kung ganon ba ako kasama para maranasan ko ito pero isa lang ang alam ko, kapag ako ang sumuko ng tuluyan, wala na syang puwang muli sa puso ko.

It's nearly february and my life's about to change and by change I mean, a new chapter in my life will open. It's kind of scary but it's gonna be worth it. I know it will be. I was always a dreamer. But believe me or not, half of my dreams weren't really meant for me. All I wanted was to travel and live my life and my other dreams are for my family and other people. I told myself when I grow up and got a decent job, I will give back the love and effort given to me by my family. I was always a family-oriented kind of person. I've always had big dreams for them. But when I knew about this, about 'her', I felt like I've lost my dream, I've lost my life. Every day, I try to lock myself in the room and think about the life I have lost and every night I would cry myself to sleep or try to stay awake, stare at the ceiling, and still think. I was hopeless.. My life was hopeless. Months passed and when my family knew about it, they were disappointed but they didn't leave me behind and made me feel that I wasn't alone on this one. When it all started to kick into my realization, I accepted it. I would still cry every night but this time I've had hopes. I would always want to wake up in the morning so that I could feel it moving and kicking and it just feels so good and so amazing. Right then I knew that I didn't lose my life. Having her is the start of my life. In my 19 years of existence, I know that whatever I've been thru isn't half of what I am supposed to go thru. But right now I knew I had to work harder. My dreams.. aren't for me anymore but for her rather. It wasn't expected and wasn't in the right timing but I know that she is the greatest blessing that I have ever received and I would do anything and everything for her because I love her so much. We love her so much.

I've always told you to never get tired of me. But now I somehow wish you would. So, I wouldn't be the one giving up. I'm getting tired of always getting hurt. This was never the purpose of love and relationship. Yes, it was supposed to be like hills that has its ups and downs but it was never meant to drag you down for so long. My heart is literally breaking each time I know how much you can last a day without talking to me or how you can say things that actually hurt me but never care. I feel like sometimes you're killing me in a way that nobody has ever done. Please, let me be happy. I want to be with you so bad. But I can't be with a person who would constantly get me sad and angry and just let me drag myself down.

Sometimes I wish I could just give you up and continue living life as if you've never hurt me

So many things have proven our incompatibility but somehow I still believe in us

Bibitawan mo rin pala ako. Sana hinayaan mo na lang ako dati pa.