.:Baba Yaga:.

Historia naszej dyscypliny rozpoczęła się w pierwszej połowie XX wieku w Rosji. Pierwsze oficjalne zawody odbyły się w Moskwie, w 1948 roku. Najlepsi zawodnicy z republik radzieckich rywalizowali tam w podrzucie dwoma odważnikami oraz w rwaniu jednorącz.

Jest to pierwsze współczesne wydarzenie tej rangi, jednak początki girevoy sportu sięgają znacznie dalej. Odważniki z uchwytem prawdopodobnie wykorzystywano w celach treningowych już 5 tysięcy lat temu na Bliskim Wschodzie. Później stały się jednym z atrybutów greckich siłaczy, a jeden z takich ciężarów (o wadze 143 kg) można podziwiać w muzeum w Olimpii. Na ślady tego niepowtarzalnego przyrządu treningowego można natrafić również w Azji.

Skąpy materiał źródłowy nie pozwala w pełni uchwycić nowożytnej historii. Wiadomo jednak, że na początku XVIII wieku słowo “giria” pojawia się w rosyjskim słowniku jako określenie odważnika z uchwytem. Mniej więcej w tym samym czasie na zachodzie Europy wykorzystywano do zabaw siłowych czajniki dociążane ołowiem i najprawdopodobniej stąd wywodzi się powszechnie znane słowo “kettlebell”.

W drugiej połowie XIX wieku dr Władysław Krajewski, Polak mieszkający w Sankt Petersburgu podróżował po Europie poszukując pomysłów na stworzenie jak najdoskonalszego systemu treningowego dla atletów oraz sposobu na zapewnienie zdrowia i siły dla pozostałej części społeczeństwa. W 1885 roku otworzył pierwsze centrum atletyki, w którym do perfekcji opanowano ćwiczenia ze sztangami i odważnikami. Pomysły i metody Krajewskiego przyciągnęły rzesze siłaczy, zapaśników, gimnastyków i artystów cyrkowych. Tam powstały fundamenty współczesnego dwuboju olipijskiego oraz jego odmiany, jaką stanowi girevoy sport.

Lata sześćdziesiąte XX wieku przyniosły naszej dyscyplinie pierwszą próbę usystematyzowania zasad rywalizacji. Szybki rozwój sportu poskutkował odejściem od odważników  dlewanych z żeliwa, które zastąpiono zawodniczymi giriami o standardowej, jednolitej formie. Dla łatwiejszego odróżnienienia wag stosuje się kilka stałych kolorów, przyporządkowanych poszczególnym ciężarom. Stanardowa giria o wadze 1 puda (16 kg) malowana jest na żółto, 8 kg na różowo, 24 kg na zielono, a profesjonalną wagę 32 kg oznacza się na czerwono.

Niezwykła popularność girevoy sprotu, który bardzo szybko upowszechnił się wsród żołnierzy oraz robotników, poskutkowała uznaniem go w 1974 roku za rosyjski sport narodowy.  Siedem lat później, z polecenia sowieckiego rządu, ćwiczenia z giriami stały się obowiązkowym elementem codziennej gimnastyki klasy robotniczej.

Dynamikę dyscypliny świetnie pokazują wydarzenia z ostatniego dwudziestolecia XX wieku. W 1985 roku w Rosji odbyły się pierwsze mistrzostwa ZSRR, a trzy lata później do tradycyjnego dwuboju dodany został tzw. długi cykl (naprzemienny zarzut i podrzut odważników).W 1993 roku odbyły się pierwsze mistrzostwa świata (96 zawodników z pięciu krajów), a kilka lat później w zawodach zaczęły startować kobiety. Pod koniec lat 90 wybitny zawodnik Valery Fedorenko wyemigrował do USA, wprowadzając tam girevoy sport i ogólnorozwojowe ćwiczenia z odważnikami. Dziś Stany Zjednoczone są jednym z najsilniejszych ośrodków tej dyscypliny, zaraz po Rosji, Ukrainie, Kazachstanie i Białorusi. W ostatnim dziesięcioleciu girevoy sport błyskawicznie zyskał na popularności na każdym kontynencie. Dziś, poza Europą i wymienionymi powyżej krajami, prężnie rozwija się w Ameryce Południowej, Azji, Australii oraz w Afryce.