Ateşin Gölgesi

-

ve şaşkınlık içindeki yüz pencerenin ötesinden bana “hak görenledir ben kaybolmuşluk duygusu kadar korkuncum ama Tanrım nasıl korkulabilir benden ben, ben ki hiçbir zaman gökyüzünün sisli çatılarında başıboş ve hafif bir uçurtmadan başka bir şey değildim aşkımı ve hevesimi ve nefretimi ve derdimi mezarlığın geceden yalnızlığında adına ölüm denen fare kemirmektedir” dedi

ve akışkan suretini rüzgarın, anbean silip değiştirdiği o şaşkınlık içindeki yüz ince uzantılı sarkık çizgileriyle ve gecenin tenha kımıldanışlarının çalıp kendi                 genişliğine serdiği deniz dibi bitkileri gibi yumuşak saçlarıyla pencerenin öte yanından akıyordu ve haykırdı: “inanın ben yaşamıyorum” ben onun ötesinden karanlığın birikmesini ve gümüşten çam kozalaklarını görüyordum hala, ah, fakat o … kayıp gidiyordu tüm bunların üzerinden ve zirveye tırmanıyordu sınır tanımayan yüreği sanki yeşil hisleriydi ağaçların ve gözleri sonsuza dek var olacaktı

“haklısınız ben ölümümden sonra aynaya bakmaya yeltenmedim hiçbir zaman ve o kadar ölüyüm ki ölümden başka hiçbir şey kanıtlayamaz varlığımı ah acaba siz gecenin himayesinde, bahçenin bitiminden aya doğru                 koşan bir ağustosböceği sesi duydunuz mu hiç?

sanırım bütün yıldızlar yitik bir göğe göçüp gitmişler ve şehir, şehir ne sessizdi yol boyu solgun heykellerden ve süprüntü ve tütün kokan birkaç çöpçüden ve uykulu, yorgun bir bekçiden başka hiçbir şey çıkmadı karşıma

yazık ben ölüyüm ve gece hala o anlamsız gecenin devamıdır sanki”

sustu ve ağlama isteği gözlerinin sınırsız evrenini sızlattı, kederlendirdi

“ey sizler, yüzlerini hayatın hüzünlü örtüsünün gölgesinde saklayanlar acaba ara sıra da olsa keder uyandıran bu gerçeği bugünün dirilerinin, bir dirinin posasından başka bir                 şey olmadıklarını düşünüyor musunuz?

sanki bir çocuk daha ilk gülümsemesiyle birlikte yaşlanmıştır ve kalp -doğruluğunu yitirmiş bu kitabekendi taştan itibarına güvenmeyecektir artık

belki olmaya bağımlılık ve durmaksızın sakinleştirici kullanma insani, saf, temiz istekleri yokluğa sürüklemiştir. belki ruhu ıssız bir adanın yalnızlığına sürdüler belki de ben ağustosböceği sesini düşümde gördüm

öyleyse tahta süngülerine yaslanan bu piyadeler o rüzgar bacaklı atlılar mı? ve bu zayıf, kamburlu afyonkeşler o yüce düşünceli, pirüpak arifler mi? öyleyse doğru, doğru insanların artık zuhuru beklemediği ve sevdalı kızların gergef işledikleri iğneleriyle tez kanan gözlerini oydukları?

şimdi seher vakti uykularının derinliklerinde karga seslerinin yankıları duyulmakta aynalar ayılmakta ve tek ve tenha suretler kendilerini uyanışın ilk gerinmesine ve uğursuz kabusların yıkıcı hücumuna bırakmakta

yazık ben kandan, kanlı destanlardan başka sözü olmayan ve gururdan, kendini hiç bu kadar alçaltmamış olan                 gururdan ibaret bütün hatıralarımla şansımın son deminde beklemekteyim ve kulak, veriyorum: ses yok uzun uzun bakıyorum: yaprak kımıldamıyor ve bütün safiyetin benliği olan adım mezarların tozunu bile kımıldatmıyor artık

sarsıldı ve iki yanına yıkıldı talepkar elleri, çatlaklardan uzun ahlar gibi uzandı bana doğru

"soğuk ve rüzgar çizgilerimi kesiyor acaba bu diyarda yok olmuş yüzleriyle tanışmaktan korkmayan kimseler var mıdır hala? acaba zamanı gelmedi mi bu küçük pencerenin ardına kadar açılmasının ve gökyüzünün yağmasının ve insanın kendi cenazesinde gözyaşı dökerek namaz                 kılmasının?”

belki inleyen bir kuştu ya da rüzgar, ağaçların arasında ya da bendim, kendi yüreğimin çıkmazında kederden, utançtan ve üzüntüden dalgalarla                 yükseliyordum